به گزارش ایسنا، عمل ریتمیک پلک زدن به تیزبینی ما کمک می کند. پلک زدن در ابتدا فقط در علم بینایی مورد مطالعه قرار گرفت، اما اکنون به عنوان یک سیگنال ظریف در نظر گرفته می شود که چگونه مغز توجه و منابع را مدیریت می کند، حتی هنگام گوش دادن به چیزی.
دانشمندان می گویند که با دشوارتر شدن گوش دادن، کمتر پلک می زنیم و هر مکث نشان دهنده تمرکز و هوشیاری بیشتر است.
به گزارش نیواطلس، محققان دانشگاه کنکوردیا دو آزمایش را برای بررسی چگونگی تغییر پلک زدن در پاسخ به انواع مختلف محرک ها انجام دادند. محققان پیشنهاد کرده اند که پلک زدن چیزی بیش از یک پاسخ مراقبت از چشم است. پلک زدن همچنین می تواند نشانه های ظریف فعالیت مغز باشد.
یافتههای این مطالعه نشان میدهد که پلک زدن با تفکر مرتبط است و به ما کمک میکند صدای مزاحم پسزمینه را نادیده بگیریم، بنابراین میتوانیم روی فردی که در یک اتاق پر سر و صدا صحبت میکند تمرکز کنیم.
تحقیقات آنها نشان داده است که هرچه بیشتر گوش کنیم، کمتر پلک میزنیم و چشمانمان را بیشتر در مهمترین لحظات باز نگه میداریم، به خصوص زمانی که سر و صدا درک آن را دشوار میکند.
پنه لوپه کوپال، نویسنده اصلی این مطالعه گفت: «ما میخواستیم بدانیم که آیا پلک زدن تحت تأثیر عوامل محیطی قرار میگیرد یا خیر و این موضوع چگونه با عملکردهای اجرایی مرتبط است. به عنوان مثال، آیا زمانبندی استراتژیک برای چشمک زدن برای جلوگیری از از دست دادن آنچه گفته میشود وجود دارد؟
دو گروه از شنوندگان، 21 نفر در آزمایش اول و 28 نفر در آزمایش دوم، در آزمایشگاهی آرام در فاصله 2 متری از یک صفحه نمایش 35 اینچی نشسته بودند و هر پلک زدن را با دقت با استفاده از عینک های ردیابی چشم ضبط می کردند، زمان شروع و پایان دقیق آنها را ثبت می کردند و پلک ها را به عنوان شاخص های کوچک توجه می ساختند.
در آزمایش اول، 21 نفر به 80 جمله با مقادیر مختلف نویز پس زمینه گوش دادند در حالی که روشنایی ثابت باقی ماند. در آزمایش دوم، 28 شرکتکننده به 120 جمله در دو سطح صدای پسزمینه (آرام و بلند) گوش دادند، اما روشنایی بین تاریک، متوسط و روشن متفاوت بود.
نتایج نشان داد که چشمان ما زمانی که در شنیدن گفتار در مکانهای پر سر و صدا مشکل داریم، داستانی را بیان میکنند. پلک زدن کند می شود و هر مکث نشانی خاموش از تلاش ذهنی است.
محققان دریافتند که این اثر در محیطهای بسیار روشن یا بسیار تاریک قویتر است، جایی که به نظر میرسد چشمهای ما نسبت به نور شدید حساستر هستند و باعث میشود کاهش پلک زدن شدیدتر از نور ثابت و متوسط باشد.
کوپال گفت: «ما به طور تصادفی چشمک نمی زنیم. در واقع، زمانی که اطلاعات برجسته ارائه می شود، به طور سیستماتیک کمتر پلک می زنیم.
آزمودنی ها هنگام گوش دادن فعالانه به جملات نسبت به لحظات قبل یا بعد از آن کمتر پلک می زدند، و این سرکوب در محیط های اوج که به سختی می توان گفتار را دنبال کرد، بارزتر بود.
اگرچه سرعت پلک زدن بین سوژه ها بسیار متفاوت بود (از 10 تا 70 ضربه در دقیقه)، الگوی کلی واضح بود: پلک زدن کمتر نشان دهنده تلاش برای گوش دادن به نویز بود.
نویسندگان خاطرنشان کردند که پلک زدن ممکن است به عنوان یک معیار تکمیلی برای ارزیابی گوش دادن پرتلاش عمل کند.
مطالعات قبلی در مورد رفتار چشم عمدتاً بر اندازه مردمک تمرکز داشت و پلک زدن را نادیده می گرفت. این مطالعه داده ها را دوباره بررسی کرد و دریافت که زمان و دفعات پلک زدن می تواند نشان دهنده تلاش مغز باشد. نرخ پلک زدن روشی ساده و کم تلاش برای سنجش تفکر هم در آزمایشگاه و هم در زندگی روزمره است.
محققان برای مشاهده نحوه عملکرد الگوهای پلک زدن در کارهای پیچیده تر و گروه های مختلف مردم به مطالعات عمیق بیشتری نیاز دارند. آنها همچنین می خواهند لحظه دقیقی را پیدا کنند که پلک زدن باعث می شود تصاویر یا صداها را از دست بدهیم و نشان دهند که این مکث های کوچک چگونه بر تجربه ما از جهان تأثیر می گذارد.
این یافته ها در مجله Hearing Trends منتشر شد.