به گزارش خبرگزاری میزان، وی نوشت: «احمد» تلاشی برای بازنمایی یکی از حساس ترین برهه های تاریخ معاصر ایران است. 18 ساعت اول پس از زلزله مهیب بم و نقش شهید احمد کاظمی در سازماندهی کمک های اولیه. انتخاب این زمان محدود در نگاه اول تصمیم عاقلانه ای به نظر می رسد، زیرا سینما در لحظه بحران معنادارتر می شود. لحظه ای که تصمیم، اشتباه، شک و عمل در شدیدترین شکل ظاهر می شود.
به جای تجربه انسانی، روی قهرمان تمرکز کنید
اما مشکل اصلی فیلم نه در انتخاب موضوع، بلکه در نحوه روایت است. جایی که اثر بین سینما و گزارش تاریخی معلق است. ربیعی پیش از این به سینمای اکشن و شخصیت های واقعی علاقه نشان داده است، اما در این اثر نمایش علاقه اش پر رنگ تر به سمت قهرمانی پیش می رود. شخصیت اصلی فیلم نه به عنوان فردی در بحران، بلکه عمدتاً به عنوان نمادی از کارآمدی، عزم و فداکاری به تصویر کشیده شده است. اگرچه این رویکرد در چارچوب سینمای فرمال و خاطرهمحور قابل درک است، اما منجر به محدود شدن ظرفیتهای روایی در درامنویسی میشود.
روایت خطی و عدم تنش
مشکل واقعی فیلم از اینجا شروع می شود. فیلم درباره نمایش صداقت و مدیریت یک قهرمان است تا تجربه بشریت از یک بحران. کمتر اوقات، دوربین به سمت افرادی که در زیر آوار گیر افتادهاند، خانوادههایی که در شوک و ماتم هستند، یا سربازان در سردرگمی و آشفتگی حرکت میکند. بحران به پسزمینهای تبدیل میشود که بر عملکرد شخصیت اصلی تأکید میکند، نه یک موقعیت دراماتیک چند لایه که میتواند تنوع واکنشهای انسانی را منعکس کند.
میزانسن کنترل شده و سازگاری بصری
از منظر روایی، فیلم ساختاری خطی و نسبتاً یکنواخت دارد. رویدادها به سرعت اتفاق می افتند اما به ندرت به اوج چشمگیری می رسند. دلیلش این است که روایت مطمئن است که قهرمان میداند چه باید بکند، تصمیمها عمدتاً درست هستند و دنیای فیلم مقاومت کمتری در برابر او نشان میدهد. در چنین شرایطی تنش، یکی از ارکان اصلی سینما، سست می شود.
اهمیت فیلم در بازنمایی قهرمانی غیر رزمی
با این حال نمی توان «احمد» را یک شکست کامل دانست. اهمیت آن در طراحی یک مدل قهرمان متفاوت در سینمای ایران است. قهرمانی که نه در میدان جنگ، بلکه در دل تراژدی انسانی عمل می کند. این تغییر عرصه به خودی خود ارزشمند است و نشان می دهد که سینمای ایران می تواند به بحران های مدنی و اجتماعی نیز فکر کند.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین