چگونه سردترین شهر جهان در زمستان های منفی 30 درجه دوام می آورد؟

به گزارش تجارت نیوز، با افزایش قیمت حامل های انرژی، نگرانی های سرد زمستانی و فشار بر خانوارها دوباره به یکی از مشکلات اصلی دنیا تبدیل شده است. میلیون ها نفر در اروپا و بسیاری از کشورهای توسعه یافته با پدیده “فقر انرژی” روبرو هستند. این بدان معناست که خانه ها نمی توانند گرمایش مناسبی داشته باشند. در چنین شرایطی، تجربه شهرهایی که توانسته اند با وجود سرمای شدید قرن ها زنده بمانند، می تواند الهام بخش باشد. یکی از برجسته ترین این شهرها هاربین در شمال شرقی چین است. شهری که بدون نیاز به گرمایش مرکزی مدرن، راه‌حل‌های محلی و کم‌مصرف برای زنده ماندن در سرمای سرد پیدا می‌کند.

هاربین؛ سردترین کلان شهر جهان

هاربین در شمال شرقی چین واقع شده و امروزه تقریباً 6 میلیون نفر جمعیت دارد. این شهر با سرمای مداوم و شدید زمستانی به عنوان بزرگترین شهر جهان شناخته می شود.
در زمستان های هاربین، دما اغلب به منفی 30 درجه سانتیگراد می رسد. حتی گرم ترین روزهای ژانویه به ندرت به بالای منفی 10 درجه می رسد. هوا آنقدر سرد است که مژه ها در فضای باز یخ می زنند. با این حال، مردم این شهر نسل‌هاست که بدون سیستم گرمایش مرکزی رایج در اروپا زندگی می‌کنند.

“کانگ”؛ تختی که خانه را گرم می کند

یکی از مهمترین عناصر معماری سنتی شمال چین کانگ است. یک سکوی آجری بزرگ که به عنوان تخت، صندلی و منبع گرما عمل می کند.
کانگ سیستمی است که بیش از 2 هزار سال قدمت دارد و به اجاق گاز آشپزخانه متصل است. هنگامی که آتش برای پخت و پز روشن می شود، هوای گرم از کانال هایی در پایین کنگ عبور می کند و توده عظیم خاک و آجر را گرم می کند.

ویژگی های اصلی کانگ:

• گرم کردن بدن انسان به جای کل منطقه
• ذخیره گرما در صدها کیلوگرم زمین فشرده
• انتشار تدریجی گرما در طی چند ساعت یا حتی در طول شب
• بدون نیاز به پمپ، رادیاتور و برق
• مصرف سوخت بسیار پایین

در این روش ممکن است اتاق سرد بماند، اما فرد با نشستن یا خوابیدن روی یک سطح گرم و استفاده از پتو می تواند آرامش داشته باشد.

گرمای هدفمند به جای گرمایش گران قیمت

برخلاف گرمایش مرکزی که کل خانه را تا دمای یکنواخت (معمولاً 22-20 درجه سانتیگراد) گرم می کند، سیستم هایی مانند کانگ بر اساس یک اصل ساده است: فقط در جایی گرم می شود که واقعاً از آن استفاده می شود.

بر اساس مطالعات انرژی، گرمایش کل یک خانه می تواند 30 تا 40 درصد انرژی بیشتری نسبت به گرمایش محلی مصرف کند. این تفاوت در شرایط بحران انرژی و افزایش قیمت سوخت بسیار تعیین کننده است.

مدل های مشابه در شرق آسیا

رویکرد گرم نگه داشتن بدن به جای مکان به چین محدود نمی شود. نمونه های مشابهی در شرق آسیا وجود دارد:

• کره جنوبی – Ondol: سیستم گرمایش از کف که هوای گرم را زیر کف سنگ هدایت می کند. این فناوری هنوز در خانه های مدرن کره ای استفاده می شود.
• ژاپن – کوتاتسو: یک میز کوتاه با یک بخاری کوچک در زیر و یک پتوی ضخیم در بالا برای گرم نگه داشتن پاها و بالاتنه. کوتاتسو یکی از محبوب ترین وسایل خانه ژاپنی است.
• لباس های سنتی زمستانی: لباس های لایه ای و ضخیم که بیشتر از پنبه یا الیاف طبیعی ساخته شده اند، بخشی جدایی ناپذیر از مبارزه با سرما بوده است.

اروپا هم این را می دانست اما فراموش کرد

جالب است که اروپا در گذشته راه حل های مشابهی داشت. رومیان باستان از سیستم های گرمایش از کف استفاده می کردند. در قرون وسطی برای گرم نگه داشتن از پرده های ضخیم، محل های خواب کوچک و فرش استفاده می شد. با این حال، با فراگیر شدن گرمایش مرکزی و ارزان‌تر شدن انرژی در قرن بیستم، این روش‌ها کنار گذاشته شدند. نتیجه ساختمان هایی با عایق بندی ضعیف و اتکا به مصرف بالای گاز و برق برای گرمایش است. امروزه بر اساس آمار اتحادیه اروپا، بیش از 40 میلیون نفر در این قاره با مشکل گرمایش کافی مواجه هستند.

چرا این تجربه امروز مهم است؟

با افزایش قیمت انرژی و تشدید تغییرات اقلیمی، حتی فناوری‌های جدید مانند پمپ‌های حرارتی و انرژی‌های تجدیدپذیر بدون تغییر مدل مصرف، کارایی کاملی ندارند.
سیستم های سنتی مانند کانگ به ما یادآوری می کنند که راحتی لزوما به معنای انرژی بیشتر نیست. طراحی هوشمند می تواند جایگزین مصرف بی رویه شود و گرمایش محلی یکی از مقرون به صرفه ترین راه حل ها برای آینده است.

تجربه زندگی در سردترین شهر جهان نشان می دهد که قرن ها پیش مردم بدون فناوری های پیچیده راه حل های پایدار و کم مصرفی برای مقابله با سرما پیدا کردند.
در دنیایی که با بحران انرژی، گرمایش جهانی و فشارهای اقتصادی مواجه است، بررسی این دانش بومی و تطبیق آن با معماری مدرن می تواند بخشی از راه حل باشد. شاید وقت آن رسیده است که به جای گرم کردن همه چیز، هوشمندتر گرم کنید.