چرخ فرهنگ و هنر باید بچرخد. همه ما این را می دانیم و تعداد کمی مخالف هستند. برگزاری جشنواره ها و رویدادهای فرهنگی حتی در موارد خاص به خودی خود مذموم نیست.
بهترین برای: چرخ فرهنگ و هنر باید بچرخد. همه ما این را می دانیم و تعداد کمی مخالف هستند. برگزاری جشنواره ها و رویدادهای فرهنگی حتی در موارد خاص به خودی خود مذموم نیست. همانطور که لغو کنسرت ها به هر دلیلی زندگی بسیاری از فعالان این عرصه را مختل کرد و فشار اقتصادی مضاعفی بر آنها وارد کرد. در چنین فضایی طبیعی است که متولیان فرهنگی حداقل برای ادامه نماز صبح تلاش کنند. این نماد رسمی فرهنگ و هنر دولتی است که باید هر ساله برگزار شود، حتی اگر حال و هوای جامعه برای آن مناسب نباشد.
اما نکته اینجاست که «نگه داشتن» به تنهایی کافی نیست. کیفیت تصمیم گیری و سطح افرادی که این رویداد را مدیریت خواهند کرد اهمیت بیشتری دارد. تصویری که این روزها دست به دست می شود و ظاهراً مربوط به جلسه ای در تالار اتحادیه است، به جای یادآوری اضطراب فرهنگی، حاشیه ای شده است. گروهی از چهرههای تکرارشونده با حرفههای معمولی و اغلب کم حاشیه گرد هم آمدهاند تا یکی از مهمترین رویدادهای تئاتر کشور را رقم بزنند. جشنواره ای که باید ویترینی از تئاتر ایران باشد.
29 دسامبر; حدود یک هفته پس از آن که اعتراضات به اوج خود رسید. هیچ کس نمی خواهد کسی را سرزنش کند. در این مدت اصل حضور در چنین جلساتی اشکالی ندارد. اما سوال اصلی جای دیگری است: آیا این ترکیب شایسته جشنواره سالانه تئاتر است؟ آیا انتخاب این افراد به حفظ اعتبار سالانه جشنواره کمک می کند یا ادامه همان چرخه بسته و کم حاشیه است؟
این شبهه با نگاهی به نام ها بیشتر می شود. انصافاً کوروش سلیمانی درخشان ترین کارنامه خود را نه در صحنه تئاتر و نه در چارچوب تلویزیون و سینما ارائه نکرد. فریبا کوثری، بازیگری که بیش از سه دهه از حضورش می گذرد، هنوز نمایشنامه ای را ارائه نکرده است که در خاطره مخاطبان جدی بماند. موجودی بزرگ اما بی اثر. اتابک نادری اغلب به عنوان نامی که در فهرست «دیگر بازیگران» آثار سینمایی و تلویزیونی قرار گرفته است، نام برده می شود تا به عنوان یک چهره تعیین کننده.
دقیقا مشکل همینه. جشنواره ای که باید محل داوری، انتخاب و هدایت جریان تئاتر در کشور باشد، به دست افرادی سپرده می شود که هیچ سهمی در شکل گیری این جریان ندارند. آنها مبتکر نیستند، آنها جریان ساز نیستند، و حتی اجماع متخصصان تئاتر را برآورده نمی کنند. نتیجه مشخص است: جشنواره ای که برگزار می شود اما دیده نمی شود و جدی گرفته نمی شود.
البته در میان این انتقادات، اصلاحات اخیر هیئت نظارت را نیز نباید نادیده گرفت. در پی اعتراض به حضور یکی از اعضای هیئت داوران به دلیل موقعیت مکانی و فعالیت در فضای مجازی، تغییری در هیات داوران چهل و چهارمین جشنواره تئاتر فجر ایجاد شد. امیر غفارمنش از هیئت داوران بخش خیابانی حذف شد و ایرج راد پیشکسوت هنرهای نمایشی به هیئت داوران بخش صحنه اضافه شد. شاید تصمیمی که خط مشی هیئت نظارت جشنواره را به خوبی توضیح دهد.
اما اصلاحات موقت تنها زمانی معنا پیدا می کند که چشم انداز تغییر کند. جشنواره تئاتر صبح؟ شاید دفعه بعد!
به گزارش رسانه انتخابتو