گاهی یک نفر قهرمان یک ملت می شود، اما فقط یک نفر قهرمان می شود و این مهر نادرستی است بر نظریه هایی که فکر می کنند دوران قهرمانان و افسانه ها به پایان رسیده است.
از همه بهتر: گاهی اوقات یک نفر قهرمان یک ملت می شود، اما فقط یک نفر قهرمان می شود، و این مهر نادرستی است بر نظریه هایی که فکر می کنند دوران قهرمانان و افسانه ها به پایان رسیده است. دیشب سادیو مانه علیه مربی شورش کرد، خطر پنالتی براهیم دیاز را گرفت، مثل تیغ راه رفت. اگر آن پنالتی گل می شد، چه کسی مانه را بابت چنین تصمیمی می بخشید؟
یادت هست باجو و پنالتی که به برزیل داده شد، او با دستانش ایستاده بود و بعد آسمان رویاهای مردم ایتالیا را خشک بلعید، باجو با همه محبوبیتش لکه ای بر دل هواداران ایتالیایی گذاشت. زیدان رو یادت هست؟ در فینال جام جهانی 2006 حتی یک لحظه خون به مغزش نرسید، فردیت بر ملت چیره شد و ایتالیا در آن لحظه قهرمان شد. اما فوتبال به خاطر لحظات دیوانه کننده اش معروف است. مردم احتمالاً به دلیل شوق بازی با توپ به برخی افراد غریبه خیره شده اند. وگرنه آخر این دوندگی ها چیه؟ سادیو مانه مانند براهیم دیاز دیوانگی را به فوتبال بازگرداند، او موثرترین بازیکن در دیوانگی دیشب بود.
در آن لحظه تراشه ناپایدار است! مثل چیپی که طمع عادل را از بین برد و برونکو را از جاودانگی در فوتبال ملی ایران دور کرد. شاید اگر حرکت نابهنگام یحیی نبود، سال ها بعد کی روش نمی توانست پایش را در فوتبال ایران باز کند و دوران طلایی پرسپولیس در فوتبال ایران هرگز آغاز نمی شد. آیا شما آگاه هستید؟ در فوتبال همه چیز بر اساس جنون است. اگر سنگال قهرمان نمی شد، اگر دیاز پنالتی را بهتر می زد، مانه یک شورشی بود که علیه رویاهایش شورش می کرد، اما این تمام چیزی بود که او برای کسب عنوان نیاز داشت، قهرمان ها دیوانه هستند.
این اتفاق در دقیقه 90+5 دیدار مراکش و سنگال رخ داد. این اتفاق در همان دقیقه رخ داد که بازی به پایان رسید و به وقت اضافه رفت. براهیم دیاز، ستاره تیم مراکش در یک ضربه کرنر توسط هافبک های سنگال تکل شد و داور ژان ژاک آندالا (کنگو) برای تصمیم گیری در مورد پنالتی بودن یا نبودن آن به VER روی صحنه رفت.
در حالی که کادر فنی و بازیکنان تیم سنگال به تصمیم داور معترض بودند، بررسی لحظه پنالتی نشان داد که داور سوت جنجالی زد که می تواند صحبت های زیادی را به همراه داشته باشد. به ویژه سلامت این مسابقات از سوی دیگر تیم ها از جمله مصر و سنگال زیر سوال رفته و اکنون کل مسابقات با یک علامت سوال بزرگ مواجه است. آیا قرار بود مراکش پنجاه سال بعد قهرمان آفریقا شود؟
در این بین در حالی که سرمربی سنگال اصرار داشت بازیکنانش را به بیرون دعوت کند، ولید رگراقی سرمربی مراکش وارد عمل شد و سعی کرد جو را آرام کند و مشاجرات لفظی زیادی بین کادرفنی و بازیکنان دو تیم به وجود آمد و در نهایت به گفته سرمربی، بازیکنان در رختکن زمین را ترک کردند. از بین بازیکنان سنگالی فقط سادیو مانه در زمین ماند که نظر دیگری داشت و از هم تیمی هایش دعوت به بازگشت کرد.
در پایان این مبارزه که حدود 10 دقیقه به طول انجامید، بازیکنان سنگال به زمین بازگشتند و ستاره مسابقات، براهیم دیاز، توپ را روی تپه گچی قرار داد و پشت آن ایستاد. تصمیمی که در آن لحظه گرفت این بود که شوت آرامی به سمت مندی بزند و دروازه بان آبی ها یکی از ستاره های تیم سنگال با مدتی ایستادن در جای خود پنالتی را روی سینه اش مهار کرد. لحظه ای عجیب و استثنایی که حتی این شبهه را به ذهن متبادر می کند که دیاز نمی خواست این پنالتی را عمدا بزند تا به اعتراض سنگالی ها پاسخ مثبت بدهد.
به گزارش رسانه انتخابتو