نکته قابل توجه دیگر، نگاه متفاوت کارگردانان به داستان های پلیسی در قالب روایت های سینمایی است که گاه بر معمای قتل متمرکز می شود و گاه در جایی که قتل زمینه ای برای پرداختن به دیگر مضامین انسانی می شود، هدف فیلم تنها تصور یا حل معمای پلیسی و جنایی نیست.
یکی از این آثار «پروانه» به کارگردانی محمد برزویی پور است که از نظر ساختار داستانی و پیچیدگی روایی یکی از آثار شاخص جشنواره امسال محسوب می شود. بارزویی پور در اولین تلاش خود در عرصه فیلمسازی داستانی پیچیده و چندلایه را در پیش گرفت و سعی کرد پازل روایی را که منجر به شوک نهایی روایت شد، کنار هم بچیند.
داستان فیلم با یک جلسه بازجویی شروع می شود. جایی که «پدرام» با بازی مهدی پاکدل متهم به قتل شد و حالا کارآگاه با بازی برکنورد انسانی سعی در کشف راز این قتل دارد. سوال واقعی این است؛ “نمی خواهی به من بگویی با پروانه چه کردی؟” این مقدمه مخاطب را برای داستانی اسرارآمیز آماده می کند و او را در مورد سرنوشت پروانه متحیر می کند. در این مرحله سوم شخص کریمی نیز با داستان آشنا می شود و به این ترتیب احتمال خیانت در روایت فیلم گنجانده می شود.
برزویی پور تا این لحظه در فیلمنامه مرموز خود به خوبی عمل کرده است و تعلیق روایت می تواند مخاطب را در فیلم نگه دارد. با این حال، این مشارکت برای رسیدن به نتیجه مطلوب با موانعی روبرو است. کارگردان تلاش جدی می کند تا لایه هایی از روانشناسی را به روایت خود بیافزاید و این تلاش به خصوص در پرداختن به شخصیت پدرام به ثمر می رسد. بدون پرداختن به جزییات داستانی که پایان سناریو را قبل از اکران عمومی فیلم برای مخاطب آشکار می کند، باید توجه داشت که شوک پایانی روایت به همان اندازه که کارکرد جذابیت و هیجان را برای مخاطب به همراه دارد، او را با سوالاتی اساسی در مورد سیر وقایع در بطن سناریو مواجه می کند و در این مرحله فیلم در برقراری ارتباط با مخاطب با مشکلاتی مواجه می شود.
هنوز هم به عنوان یک فیلمساز اولین بار، این فیلم اثر قابل قبولی به حساب می آید که به مخاطب این امکان را می دهد که از نظر داستانی و روایی، چیزی متفاوت از کلیشه های رایج در سینمای ایران را تجربه کند. فیلمی که شما را در مورد فیلم بعدی کارگردانش شگفت زده می کند.
۵۹۵۹
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین