مشکل فقط در تفسیر تلویزیونی نیست. مشکل در تصویر ایجاد شده توسط رسانه هاست. ناظری که به جای سوال پرسیدن قضاوت می کند با یک کاربر عصبانی رسانه های اجتماعی تفاوتی ندارد. فقط سکو بزرگتر است.
بهترین برای: اظهارات اخیر سروش رفیعی درباره «شرایط کنونی و فوتبال بازی» بیش از آنکه اظهارنظری احساسی از سوی یک فوتبالیست باشد، نشان از شکاف عمیق زمین مسابقات لیگ با زندگی روزمره جامعه داشت. جمله ای که قابل نقد است اما قابل انکار نیست. اما واکنش یکی از مجریان شبکه سه که این روزها با نام «همکار گمنام المیرا شریفی مقدم» شناخته می شود، بحث را از انتقاد به سازش های شخصی کشاند؛ همان طور که محمدحسین میثاقی پس از مجری بی نام و نشان!
مشکل از اینجا شروع می شود. جایی که رسانه ها به جای بحث و گفتگو، به بستری برای خودنمایی تبدیل می شوند.
سوال اول کاملا واضح است. چند نفر در این مملکت مثل قبل با اشتیاق فوتبال را دنبال می کنند؟ فوتبال همچنان پرطرفدار است، اما آیا می توان این واقعیت را نادیده گرفت که تورم، ناامنی شغلی و فرسایش روحی باعث شده حتی تماشای فوتبال برای بسیاری غیرممکن باشد؟ هنگامی که یک بازیکن در مورد “مبارزه کردن” صحبت می کند، یک پیام جمعی ارسال می کند. اگر قرار است رسانه ها نماینده مردم باشند، بهتر نیست به بهانه این موضوع به جای محکوم کردن، بحث جدی تری درباره وضعیت جامعه آغاز کنیم؟
سوال دوم مهمتر است; یک مجری تلویزیون اوقات فراغت خود را به خصوص در رسانه ای با این گستردگی و تأثیرگذاری صرف چه چیزی می کند؟ برای کار؟ دانش اجتماعی؟ آیا با اصول گفتگوی حرفه ای و مدیریت تعارض آشنایی دارید؟ یا می خواهید برای ایجاد لحظات ویروسی تمرین کنید؟ تجربه نشان داده است که مسیر جنجال تا شهرت کوتاه اما پرهزینه است. رسانه ملی محل آزمون و خطای احساسی نیست. جایی که هر جمله می تواند شما را به تخته یا فرش بچسباند!
سوال سوم از نوع دیگری است. در شرایطی که حتی مسئولان و نهادهای دلسوز هم از خطر دوقطبی شدن صحبت می کنند، چرا برخی از مدیران بنزین بر روی آتش بریزند؟ وقتی یک بازیکن فوتبال چیزی میگوید که میتواند به بحثی چندلایه درباره فشار روانی، انتظارات اجتماعی و نقش ورزشکاران منجر شود، چرا آن را به یک دوگانگی ساده «تصمیمگرفته/بلکه» تقلیل میدهیم؟ آیا واقعاً از پروتکل های حرفه ای رسانه بی اطلاع هستید یا آگاهانه راه آسان تری را برای بحث انتخاب می کنید؟
اتفاقا مشکل فقط در کامنت های تلویزیونی نیست. مشکل در تصویر ایجاد شده توسط رسانه هاست. ناظری که به جای سوال پرسیدن قضاوت می کند با یک کاربر عصبانی رسانه های اجتماعی تفاوتی ندارد. فقط سکو بزرگتر است.
و فقط یک توصیه؛ مجری محترم! گاهی اوقات مشکلی نیست که در خلوت و بدون دوربین با خودتان صادق باشید. ببینید واقعاً در چه چیزی مهارت دارید. عملکرد فقط «ایستادن در مقابل دوربین» نیست. عملکرد به معنای توانایی گوش دادن، توانایی مکث و غیره است. اگر فکر می کنید از رسانه ها خوشتان نمی آید، شاید وقت آن رسیده که مسیر دیگری را امتحان کنید. سن شما زیاد نیست، هنوز فرصت دارید.
عملکرد حرفه ای فقط به دانستن زمان صحبت کردن نیست. مهمتر از آن، باید بدانید چه زمانی باید ساکت باشید. چیزی نادرتر از همیشه این روزها.
به گزارش رسانه انتخابتو