سفر با قایق در تهران»؛ عاشقانه کمدی اصیل برای خانواده ها

به گزارش خبرگزاری انتخابتو، برنا نوشت: قایق سواری در تهران این به جای اینکه آرزو کند یک شاهکار سینمایی باشد، برای سرگرمی می آید. و اتفاقاً همین کار را می کند. فیلم از آن دست آثاری است که می توان با خیال راحت در کنار خانواده تماشا کرد و ساعتی را از فشارهای روزمره دور کرد، بدون نگرانی از شوخی های نامناسب و یا صحنه های رایج این سال ها در کمدی های ایرانی که تاثیر چندانی بر نوجوانان و نوجوانان ندارد.

طنز فیلم یک طنز شریف است. نه با تکیه بر بی ادبی و بی ادبی، بلکه بر اساس موقعیت و دیالوگ. این ویژگی یکی از مهم ترین نکات کار محسوب می شود.

داستان یک عشق ساده است. اما ساده به معنای سطحی نیست. روایت محکم و قابل ربط است و شخصیت ها واقعی هستند. مخاطب می تواند خود را جای او بگذارد و با انتخاب ها و تردیدهای او همراه شود.

یکی از نکات قابل توجه فیلم، نگاه برابر به زن و مرد است. برخلاف روند رایج سینمای اجتماعی که بیشتر زنان را قربانیان منفعل نشان می دهد، سحر دولتشاهی در اینجا نقش یک زن مستقل، قوی و سالم را به تصویر می کشد. زنی که رهبری را بر عهده می گیرد تصمیم می گیرد و فقط نماد درد نیست. «قایق سواری در تهران» یکی از معدود فیلم هایی است که رابطه زن و مرد را بدون فراز و نشیب، یکی به نفع دیگری به تصویر می کشد.

فیلم در مرکز روایت عاشقانه‌اش به بسیاری از موضوعات اجتماعی نیز می‌پردازد، از ازدواج‌های نامتناسب تا اختلاف سنی زیاد، تاکید بر هم‌سطح فکری و سنی زوج‌ها، از مسئولیت‌پذیری و تعهد در رابطه تا مهاجرت جوانان و ناامیدی آنها از آینده، تا سیستم اداری فرسوده‌ای که بدون «آشنایی» پیشرفت نمی‌کند.

به عنوان مثال می توان به شخصیت هدیه در بازی اشاره کرد. سحر دولتشاهی او یک مهندس برق با استعداد است که به جای کار در زمینه تخصصی خود، یک کسب و کار تهیه غذا راه اندازی کرده است. یا شخصیت مازیار با بازی پیمان قاسم خانی که قول داده بود با قرعه کشی به آمریکا برود و برگردد اما تا سال ها از او خبری نشد. رابطه مازیار و آیدا (دختر هدیه) نیز تصویر روشنی از فداکاری و مسئولیت را نشان می دهد.

البته فیلم کامل نیست. پایان نیاز به کار بیشتری داشت و صحنه های پایانی کمی شتابزده و کمی غیرقابل تخیل به نظر می رسید. اما این ضعف کل تجربه را زیر سوال نمی برد.

«سفر قایق در تهران» به عنوان یک کمدی عاشقانه رسالت خود را انجام می دهد: فیلمی ساده، محترمانه، قابل درک و همدلانه. شاید انقلابی نباشد، اما اثری است که روح تازه‌ای به سینمای خانواده‌محور ایران می‌بخشد، آن هم در شرایطی که کمدی‌های پوچ در حال افزایش است.

59243