مخالفت با جشنواره با اتهام «عمار بودن» و دفاع از آن با کلیدواژه «عدالت جویی»

به گزارش خبرگزاری انتخابتو، روزنامه اعتماد در مطلبی با عنوان «خوانش هایی از کیفیت جشنواره فجر 44» به قلم محمد تقی زاده نوشت:

هر سال در جشنواره فیلم فجر بحث «ارگانیک بودن» یا «مستقل ماندن» آثار شعله ور می شود. اما امسال این بحث به ابعاد جدیدی رسید: او از یک سو علیه جشنواره موضع گیری کرد و آن را به «انباری بودن» متهم کرد و از سوی دیگر با کلیدواژه «عدالت جویی» از جشنواره دفاع کرد. غافل از اینکه جوهره سینما و کیفیت آثار در میان این دوگانگی کاذب گم شده است.

اولین نکته این است که هر جشنواره ای که وابسته به یک نهاد یا سازمان باشد لزوما نباید جشنواره عمار باشد. بین ماهیت ارگانیک فیلم ها و ماهیت معماری آنها فاصله زیادی وجود دارد. مثلاً «دختر پری» فارابی و «قایق در تهران» شهرداری که امسال در جشنواره به نمایش درآمد، جزو فیلم های ارگانیک محسوب می شوند، اما اصلاً فیلم ارگانیک نیستند.
فیلم های آمارگون گنجانده نشده است.

اگر جشنواره ای مثل عمار بود، اساسا این فیلم ها پذیرفته نمی شدند. لحظات عاشقانه ای که در فیلم علیرضا معتمدی به تصویر کشیده شده، قابل مقایسه با فضای سینمای عمار نیست. بنابراین بهتر است این دو دسته را با دقت بیشتری از هم جدا کنیم.

اما نکته مهمتر از دست رفته در آشفتگی های سیاسی و جناحی، خود فیلم ها بود. فیلم‌های امسال اگرچه از نظر هنری و زیبایی در سطح پایینی قرار داشتند، اما در این دوره به سختی می‌توان فیلمی کامل و جامع پیدا کرد، اما از نظر جذابیت قابل توجه بودند. فیلم‌های امسال ژانرهای متنوعی را دیدند، از کمدی گرفته تا فانتزی، اکشن، درام اجتماعی و معمایی. به ویژه فیلم هایی مانند «حدس بزن»، «کارواش» و «اردوبهشت» از جمله فیلم هایی بودند که هر چقدر هم که داستان و شخصیت ها موفق بودند، توانستند واقعاً با مخاطب ارتباط برقرار کنند. جالب اینجاست که بخشی از سینمای اجتماعی در این دوره نه توسط بزرگان یا افراد مشهوری مانند سعید راوشی که توسط فیلمسازان اولیه احیا شد. شاید نامشان کمتر شنیده می شد، اما حرفی برای گفتن داشتند.

این نشان می دهد که نسل جدید فیلمسازان ایرانی به مشکلات جامعه پایبند هستند، حتی اگر ابزار بیان آنها هنوز کامل نباشد. نکته سوم اینکه اگرچه فضای دوقطبی تاثیر شدیدی بر جشنواره امسال داشت و تحریم رسانه ها و برخی هنرمندان غیرقابل انکار بود، اما این مسائل ارتباط مستقیمی با کیفیت فیلم ها نداشت. فیلم های امسال
اینها حاصل یک سال سینمای ایران بود و اینکه بگوییم ضعیف ترین جشنواره تمام ادوار از نظر کیفیت فیلم بوده به راحتی قابل اثبات نیست. جشنواره فیلم فجر در چند سال اخیر به همین منوال برگزار می شود و آثار ارائه شده اکثراً متوسط ​​و ضعیف هستند. بنابراین، وضعیت تاریک سیاسی و اجتماعی لزوماً با وضعیت فرهنگی، به‌ویژه هنری که در فیلم‌های جشنواره‌ای متجلی می‌شود، مرتبط نیست. گاهی فیلمسازان در دل سخت ترین شرایط، آثاری را خلق می کنند که از دل و جان بر می آید. نمی توان تفاوت آشکار دو دولت را در برگزاری این رویداد نادیده گرفت. نقش دولت چهاردهم و رویکرد مسعود مزیکیان با دولت سیزدهم قابل مقایسه نیست. چگونه می توان تاثیر و اندیشه مجتبی امینی را با همه ضعف هایش با فیلمسازی به نام منوچهر شهسواری یکی دانست؟ صحبت های مجری مراسم اختتامیه در حمایت از مردم داغدار و حضور چهره های متعادلی چون همایون اسعدیان و عذرخواهی عمومی پزشکان نشان از رویکردی متفاوت دارد.

در دولت قبل جشنواره به عنوان محفلی برای بیان دیدگاه ها برگزار می شد و هر گونه صدای مخالف پیشاپیش حذف می شد. اما امسال با وجود انتقادات تند نسبت به کیفیت آثار، جای نقد و بحث بیشتر بود. شاید این تفاوت مهم ترین موفقیت جشنواره چهل و چهارم باشد.

۲۴۲۲۴۲