محمدعلی فیاض بخش، تحلیلگر سیاسی و دکتر در یادداشتی در روزنامه اطلاعات نوشت:
نمونه غم انگیزی از گسترش نفرت را اخیراً یکی از مسئولان وزارت اقتصاد بیان کرد که سبک عزاداری گروهی از بازماندگان را به سخره گرفت. در شرایطی که همه تلاش ها حداقل در بعد روانی و اجتماعی باید برای کاهش آلام طرفین باشد، فردی بی هویت اما رسمی این سخنان را بی پروا به زبان می آورد و با وجود واکنش دیگران به سخنانش، همچنان بی ادبانه صحبت می کند. نه
در گزارشی تایید نشده شنیده شد که وزیر اقتصاد دستور برکناری وی و مواجهه با عواقب این سخنان را صادر کرده است. خیلی خوبه! اما تجربه ما این است که این اخراج ها با سر و صدا انجام می شود و سپس قرار دادن آن فرد در سمت دیگری نیز بدون سروصدا انجام می شود.
چنین صاحب منصبانی نه درک همدلی دارند، نه درک بحران و در نتیجه احساس مسئولیتی مانند حرف زدن زیاد و اظهارات بدون فکر ندارند. آنچه آنها را با این سخنان پشیمان می کند و حرمت مقامی را که دارند بی اعتنایی می کند، ماندگاری این مقام است، بس.
ای کاش مسئول اقتصادی مثل این شخص حداقل در این سطح حساسیت جایگاه خود را درک می کرد که جرقه آخرین بحران اقتصادی بود و خواسته یا ناخواسته از طرف خود و بر اساس مقتضیات سمت خود در تشدید بحران شرکت می کرد.
اما آیا می دانید مشکل از کجاست؟ در یک موضوع ساده: درک ریشه و توانایی حذف آسیب از شاخه ها!
همه نظریه های جامعه شناختی ارائه شده در زمینه بحران های اجتماعی از نوع خیابانی در یک چیز اتفاق نظر دارند: این بحران ها زیاد دوام نمی آورند. حداقل به شکل خیابانی. مهم نیست چه کسی در هر دو طرف داستان ایستاده است. آنچه اهمیت دارد بی ثباتی فرم داستان است. حال اگر عده ای با پایان یافتن چنین بحرانی، دوباره خاکستر را دور بریزند و شعله های آتش را شعله ور سازند، مانند شکارچیانی هستند که دیر می رسند و به دنبال لقمه ای از بقایای طعمه می گردند.