بعدی- 9 مارس 1404 مصادف با روز دهم رمضان سال 1447 هجری قمری است. در دعای این روز از انسان دعوت می شود تا رابطه خود با خدا را مرور کند.
در روز دهم تشنگی و گرسنگی فقط یک تجربه فیزیکی نیست، بلکه پلی از بیرون به درون است. در دعای این روز همه با هم می خوانیم.
دعای روز دهم ماه مبارک رمضان خوانده شود
خدایا مرا از کسانی قرار بده که به تو اعتماد دارند.
من را یکی از برندگان این کار قرار دهید.
مرا یکی از نزدیکترین افراد به خودت کن،
به خاطر شایستگی یا هدف آل طالبین.
در آغاز این دعا، بنده از خداوند می خواهد که او را در زمره بستگانش قرار دهد. یعنی افرادی که به هیچ چیز غیر از خدا اهمیت نمی دهند و در سختی ها و آسانی ها خدا را تنها تکیه گاه آنها می پندارند. این دعا نشان می دهد که توکل به معنای شستن دست از تلاش نیست، در واقع باید پس از به کارگیری تمام توان نتیجه را به خدا بسپاریم.
علاوه بر این، رستگاری فقط یک پیروزی نیست، فقط یک پیروزی ظاهری نیست، بلکه به معنای رسیدن به رضایت الهی و نجات از آسیب اخلاقی است. چند نفر در خارج برنده می شوند اما در داخل بیشترین ضرر را دارند؟
نماز روز دهم به مردم یادآوری می کند که سود واقعی در قرب الهی است. در واقع اوج این دعا میل به تقرب است. حضور در پیشگاه خداوند مقامی است که با پاکی نیت، صداقت در اعمال و احسان با مردم به دست می آید. این قرب فقط یک دوری نیست، بلکه موقعیتی است که قلب آینه صفات الهی می شود. در گفتار و رفتار فردی که به این درجه رسیده است نشانه های رحمت و بخشش دیده می شود.
در نهایت، گویی دعا به ما می آموزد که هدف نهایی همه تلاش ها خداست. هر چیزی خارج از اوست، مگر اینکه رنگ الهی داشته باشد، موقت و تغییر پذیر است.