بعدی- پس از جنگ 40 روزه ایران، آمریکا و اسرائیل، تحولات طرفین در ایستگاه اسلام آباد متوقف شد، اما پس از شکست مذاکرات اسلام آباد، مشخص نیست که آیا جنگ در همان ایستگاه به پایان می رسد یا آتش جنگ دوباره شعله ور می شود.
به گفته Celal Sedatyan Ferraro، تحلیلگر سیاست خارجی، وی شرایط مذاکرات و سختی ها و مشکلات این مذاکرات را بررسی کرد:
مهمترین مشکل در مذاکرات، یافتن جعلی در ابتدا است
سلال صداتیان به انتخابتو گفت«مذاکرات ایران و آمریکا در پاکستان باید در چارچوب یک حقیقت اساسی در روابط بینالملل تحلیل شود. یک توافق پایدار بدون حداقل سطح اعتماد متقابل یا حداقل تعریف «نقطه شروع معتبر» نمیتواند ایجاد شود. فقدان اعتماد بین تهران و واشنگتن این اولین گام به خودی خود به یک موضوع پیچیده تبدیل شده است، زیرا در سال های اخیر بسیار افزایش یافته است.
وی افزود: واقعیت این است که هر دو هیات مذاکره کننده با هر قدرتی که در ظاهر داشته باشند، در نهایت در چارچوب سیاست های کلان تعریف شده توسط مقامات ارشد خود عمل می کنند و این محدودیت ساختاری باعث می شود حتی اگر تمایل به پیشبرد سریع مذاکرات وجود داشته باشد، عبور از خطوط قرمز به راحتی امکان پذیر نباشد. در چنین محیطی، نقش پاکستان به عنوان میزبان با برگزاری جلسات جداگانه با هر یک از طرفین اهمیت ویژه ای پیدا می کند. کشوری که تلاش میکند از شدت تنشها بکاهد و زمینه را برای همگرایی دیدگاهها فراهم کند، میتواند در مراحل اولیه نقش تسهیلکننده داشته باشد، هرچند تعیینکننده نیست.
نقش و کاستی های اسرائیل را نمی توان نادیده گرفت
این تحلیلگر سیاست خارجی ادامه داد: از سوی دیگر ایران پیش از این با شفاف سازی شرایط و مبانی خاصی سعی در رفع ابهام در چارچوب مذاکرات داشته است. این رویکرد تمایل تهران به رسمی کردن روند گفتگو و پرهیز از تعابیر متعدد را نشان می دهد. با این حال، قرار دادن موضوعاتی مانند تحولات لبنان در دستور کار نشان میدهد که ایران مذاکرات را محدود به یک موقعیت خاص نمیداند، بلکه آن را بستهای گستردهتر از مشکلات منطقهای تعریف میکند. این موضوع پیچیدگی مذاکرات را افزایش می دهد زیرا ممکن است طرف مقابل تمایلی به ورود همزمان به همه این حوزه ها نداشته باشد.
وی افزود: در این میان نمی توان نقش اسرائیل را نادیده گرفت، تحولات میدانی به ویژه حملات پس از اعلام آتش بس در لبنان، این پیام را می دهد که همه بازیگران منطقه در روند دیپلماتیک شرکت نمی کنند، حتی اگر این ادعا را بپذیریم که آمریکا تلاش می کند از رفتار اسرائیل جلوگیری کند، واقعیت شرایط نشان می دهد که خلأهایی وجود دارد که نه تنها می تواند بر فضای مذاکرات تأثیر بگذارد، بلکه می تواند بر فضای مذاکرات تأثیر بگذارد. اعتماد اولیه را تضعیف می کند اگر طرف مقابل نتواند متحدان خود را کنترل کند، طبیعی است که نسبت به تعهدات احتمالی خود تردید بیشتری داشته باشد.
طرف های مذاکره سعی می کنند زمین بازی را به نفع خود مساوی کنند
این کارشناس سیاست خارجی درباره ترکیب هیات ایرانی حاضر در مذاکرات گفت: در چنین شرایطی انتخاب محمدباقر قالیباف به عنوان رئیس مذاکره کننده پیام سیاسی مهمی را به همراه دارد که این انتخاب را می توان نشانه جدیت بیشتر در پیگیری مذاکرات و تمایل به دستیابی به نتیجه ملموس دانست و حضور فردی با وزن سیاسی بالا در راس تیم مذاکره کننده معمولاً در سطح بالاتری قرار می گیرد و تصمیم گیری ها در سطح بالاتری قرار می گیرد. این امر می تواند به طرف مقابل نیز سیگنال دهد. از سوی دیگر، تهران به دنبال یک نتیجه صرفاً تاکتیکی نیست، اما حتی در صورت وجود چنین نشانه هایی، نباید در دام خوش بینی افراطی افتاد توافق، به خودی خود تضمینی برای موفقیت نیست.
یکی از مهمترین موضوعات مورد بحث بیشک موضوع غنیسازی است، موضوعی که در سالهای گذشته به محور اصلی گفتوگوها تبدیل شده است، اما نکته کلیدی در ابتدای مذاکرات، خود موضوع نیست، بلکه اساساً تعیین گزینههای روی میز است. این مرحله به نوعی مسیر همه مذاکرات را تعیین میکند. مرحله جدی، یا حتی چند روز دیگر ادامه یابد، در غیر این صورت، مذاکرات ممکن است در همان مراحل اولیه به بن بست برسد. هیچ یک از طرفین نمی خواهند توافقی را بپذیرند که به عنوان عقب نشینی در داخل کشورشان تعبیر شود.»