کیمیایی در یادداشتی خطاب به پرویز خرسند نوشت: در قطار تاریخ جای دوستان نیست.

به گزارش انتخابتو، متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:

«به نام خدا

گاهی در قطار تاریخ جایی برای دوستان خودت باقی نمی ماند. بسیاری از مسافران که روزهای سخت خون و زندان و ذلت را تجربه نکرده و نمی دانند، کوپه مخصوص رزرو کرده اند و منتظر دیدن مناظر زیبا از پنجره هستند. پرویز خرسند یکی از دلاورمردی هاست.

اگر در طول یک درگیری وحشیانه کاملاً بدون سلاح در یک طرف بایستید، سینه شما میزبان گلوله خواهد بود.

هنگامی که پرویز خرسند بیست و دو ساله بود به دلیل عقاید سیاسی دستگیر شد. او در پنجاه و یکمین سال زندگی خود «هابیل و قابیل» را نوشت و محبوبیت آن را میلیون ها نفر افزایش داد. در همان سال فیلم «خاک» به نویسندگی محمود دولت آبادی عزیز را که با نوشته هایش مبارزی سرسخت بود و هنوز هم تسامح می دهد، فیلمبرداری کردم. نگاه های فیلم «توپراک» چندان با دیدگاه دوست همشهریم همخوانی نداشت.

پرویز خرسند، شریعتی پدر از طریق دکتر به مخفیگاه شریعتی در مشهد رفت و آن وقت بود که با اضطراب و پرسش به مخفیگاه شریعتی رفت.

اگر به تاریخ مبارزات بنگریم، دولت پیروز در نسیم پرچم اعتدال و درفش احترام به یاران رزمنده زمان خود را برافراشت تا با همان شجاعت بادهای دلپذیری به بادبان هایش بیفتد، اما متأسفانه در این سال های رنج پرویز خرسند نه نسیمی خواهد وزید و نه بادبان دلپذیری از بادبانش. اما ظرف معرفت او همچنان همان اژدهایی است که می گوید متولد 1319 است.

من در آن سال ها چندان به این نگاه علاقه نداشتم، اما پرویز خرسند هر آداب نظامی را که در آن زمان در بین دیگران رایج بود رعایت می کرد.

هورسند این روزها آرام است. او با آن روحیه متعالی و دانشمند قوی تر می شود و با آن قدرت می تواند زندگی را بچرخاند. استعدادی که نیاز به پشتوانه دانش دوران مقاومت دارد.

حالا رسانه ها دیکتاتور هستند. در این دوره دیکتاتوری رسانه ای، رسانه ها سن و جوانی این چریک زنده را حلقه خواهند زد. برای فراموش کردن خیلی زود است. از پرویز خرسند مجسمه ای می ماند که فردا باید در بلندی برپا شود.

با احترام / مسعود کیمیایی”

5959