به گزارش خبرگزاری انتخابتو به نقل از ایرنا، امیر حسین علم الهادی کارشناس سینما پایان جشنواره کن و شکست را بهانه می کند اصغر فرهادی و سعید راوشی وی ضمن دریافت جایزه از این رویداد اطلاعات مفصلی از وضعیت سینماگران ایرانی و جهانی شدن سینمای ایران ارائه کرد.
او به سوال پاسخ داد چرا فعالیت فیلمسازان ایرانی در عرصه بین المللی ادامه ندارد؟ با وجود موفقیت فیلمسازانی چون عباس کیارستمی و اصغر فرهادی، این موفقیت ها ماندگار نبود؟ پاسخ داد: اگر شما به وزارت هدایت میرفتید و میگفتید من یک سرمایهگذار خارجی دارم که میخواهد روی فیلمم سرمایهگذاری کند و از آنها بخواهید دستورالعملی به شما بدهند تا از آن استفاده کنید، یک خط هم به شما نمیگویند. ما سیستمی نداریم که بتواند حیات طبیعی را به جریان بیاندازد و در جایی که حیات طبیعی بر فعالیت ها مسلط نباشد، یعنی هوش مدرن نداریم، هر اتفاقی که می افتد نتیجه تلاش فردی افراد است. مرکز تربیت فکری کیارستمی به کمک نبوغ کیارستمی بود که به تدریج بر استعداد و نگاه او به جهان شکل گرفت. عباس کیارستمی او به یک شخصیت جهانی تبدیل شد. اینها از افتخارات فرهنگ هنری و قدرت نرم ما در دنیاست، اما برخلاف سایر کشورهای دنیا، نظامی که بتواند به این حیات طبیعی اهمیت هوشمند بدهد، شکل نگرفته است، ما باید به اسم بسنده کنیم.
علم الهادی ادامه داد: مواظب باشید در این صورت حتی سینما فرهادی هم جایی برای اعراب در بازار بین المللی ندارد! وقتی فروش فیلم هایش با دیگر فیلم ها مقایسه می شود، می بینیم که حضور و سهم سینمای ایران در عرصه بین المللی به سمت صفر می رود.
او به این پاسخ داد برای به روز رسانی بین المللی چه اتفاقی باید بیفتد؟ وی گفت: زندگی سینمای ایران چند دهه است که مختل شده است. اگر این سیستم خود را دوباره تعریف نکند، نمی تواند از این خودشیفتگی خلاص شود. به عنوان مثال گردش مالی سینمای ایران در زمینه بلیت در سال 1404 تقریباً 20 میلیون دلار بوده است، این رقم را با سایر کشورها مقایسه کنید. در کشورهایی مانند ترکیه، فروش بلیت بیش از 200 میلیون دلار است. امارات حدود 250 میلیون دلار در سال، عربستان سعودی 400 یا 500 میلیون دلار. ما باید به سمتی برویم که بتوانیم منافع مشترک با دیگر کشورها را شناسایی کنیم. اگر بر اساس رشد سینمای ایران است، باید تعریف خود را از عرصه بین المللی به روز کنیم و با کشورهای دیگر جامعه جهانی هم افزایی کنیم. برای مثال، سینمای هند، کره جنوبی یا چین تنها متکی به خود نیست. آنها به عرصه بین المللی متکی هستند و فرصت های تجهیزاتی را به ارمغان می آورند. قدرت نرم نحوه انطباق و رشد ما در بازارهای جهانی است. نمونه بارز آن سینمای کره و چین است. بازار را باز گذاشتند، آن وقت می توان گفت سیستم های سینمایی درست کار می کنند یا خیر. ما چیزی به نام سیستم صحیح در عرصه بین المللی سینمای ایران نداریم. همه چیز کار مردم است و ربطی به نظام به هیچ وجه هوشمندانه ندارد. این به این دلیل است که کشورهای دیگر گزینه هایی را به شما پیشنهاد می کنند که ترجیح می دهید در آنجا کار کنید. پیشنهادهای مالی، نیروی انسانی و… وجود دارد و فیلمسازان ایرانی را جذب می کنند و تولید در آنجا انجام می شود. این سیستمی است که این کار را می کند و در راستای منافع کشور در فضای بین المللی کار می کند.
سینمای ایران محلی است نه جهانی
علم الهادی در ادامه سخنان خود اینگونه بیان کرد: سینمای ایران یک سینمای محلی است که گاهی ستاره ای در آن می درخشد، با وجود اینکه ما تهیه کننده های خوب و لوکیشن های خوبی داریم اما همه اینها در یک سینمای 20 میلیونی حبس شده است. این رقم شامل دستمزد بازیکنان خارجی نمی شود. دولت باید از برخی مسائل فاصله بگیرد و بر حمایت تمرکز کند. در هیچ کجای دنیا دولت نقش حمایتی خود را زیر 50 درصد کاهش نمی دهد. در حال حاضر دولت ایران 80 درصد سینما را در اختیار دارد. فیلمی را در دنیا پیدا نمی کنید که بخواهد پیشرفت کند و میانگین قیمت بلیط یک دلار باشد! متوسط قیمت بلیط در جهان هشت دلار است. من هیچ کشوری را جز هند نمی شناسم که بخواهد سینمای خود را با درآمد سالانه 3 هزار دلار توسعه دهد. و آن هم با یک بلیط یک دلاری. مگر اینکه درآمد سرانه افزایش پیدا نکند، طبقه متوسط رشد نکند، بازار باز نشود، به زندگی عادی نخواهیم رسید، مگر اینکه اجازه داده شود حرف های متفاوتی زده شود و دولت با سینما خداحافظی کند. اگر اصغر فرهادی و دیگران کاری انجام می دهند، نتیجه تلاش شخصی این افراد است.
۲۴۲۲۴۳
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین