به گزارش خبرگزاری انتخابتو، روزنامه اعتماد در گفت و گوی تفصیلی با رائد فریدزاده مدیر سازمان سینمایی این سوال را از وی پرسیده است:کم نیستند سینماگرانی که در سال های اخیر در سینمای ایران کار نکرده اند. خانم رخشان بنی اعتماد یا آقای فرهادی در مورد تمایل به حضور در ایران بسیار ابراز داشته اند. با هر فیلمی که آقای فرهادی بسازد قطعا سینماها شلوغ می شود. سال گذشته فیلم «پیرمرد» و سعید راوشی در سینماها اکران شد و مخاطبان زیادی را به سینماها کشاند. حالا که «تهران در کنار شماست» آیا می توان از این فیلمسازان دعوت به ساخت فیلمی کرد تا سینمای ایران به رونق اولیه خود بازگردد؟ فریدزاده در پاسخ به این سوال گفت: نام هایی که شما نام بردید حق بزرگی در سینمای ایران دارند، آقای فرهادی یکی از بین المللی ترین فیلمسازان ماست که شهرت جهانی دارد، آقای فرهادی همیشه نشان داده که ذوقش از این سرزمین می آید، گاهی می تواند این خانه را رها کند و در جاهای دیگر تجربه فیلمسازی را کسب کند، اما خیلی مهم است که به جایی بیاید که شما واسطه ها صحبت می کنید و مستقیماً مخاطب شما را نمی فهمد. بازیگران، فیلمبردار و تیم تولید مال شما هستند.” او می فهمد که شما چه می گویید و چه می خواهید، و مهمتر از آن، از قلب شما بیرون می آید و شما موفق می شوید آن را به مستقیم ترین شکل انجام دهید. آقای فرهادی درخشان ترین و تاثیرگذارترین آثار خود را در ایران خلق کرد، جایی که بسیاری از فیلمسازان آلمانی که در جنگ جهانی دوم به آمریکا مهاجرت کردند، موفق نشدند. از آنجایی که گروه می داند ارتباط مستقیمی بین زبان و اندیشه وجود دارد، شما اصالت را به اندیشه در زبان خود می آورید. وقتی این فکر ترجمه می شود، این بخشی از اصالت غیرقابل ترجمه اندیشه شماست. در انتقال گم می شود.
وی در ادامه سوال روزنامه اعتماد اینگونه گفت: جغرافیا چطور؟ پاسخ داد: بله، جغرافیا اصالت می دهد و فرهنگ ریشه در دل این جغرافیا را نمی توان به راحتی ترجمه کرد، این طور نیست که انسان بتواند به راحتی سرزمین خود را بگیرد و به جای دیگری منتقل کند. نمی توان درخت خانه خود را در جای دیگری کاشت و امیدوار بود که رشد کند. این یک کار دشوار و تقریباً غیرممکن است. ریشه انسان در خاک اوست و در آنجا زندگی می کند و نفس می کشد و شیرین ترین رویاهایش را در آنجا می بیند. خشم و گریه خود را به این خانه نسبت می دهد. آقای فرهادی با شهرش ارتباط خاصی دارد. رابطه خاص با خانواده و والدینش؛ قرار دادن آن در یک کیف، جعبه، کیف و بردن آن به جای دیگری به این امید که دوباره همان تجربه منحصر به فرد را در آنجا داشته باشید، کار آسانی نیست. اینجا سرزمین و خانه این مردم است. برای ورود به خانه نیازی به دعوت نیست. آرزو می کنم این انگیزه در همه دوستان، مردم و گروه های مختلف ایجاد شود. شاید به دلایلی شرایط مهیا نبود. اما امیدوارم شرایط مناسبی برای همه فراهم شود و همه بتوانند در این خانه مشترک باشند و مانند سال های گذشته برای بازسازی صف های طولانی سینما تلاش کنند.»
۲۴۲۲۴۳
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین