به گزارش خبرگزاری انتخابتو به نقل از ایرنا، حامد شکیبانیا وی در گفت و گو با خبرنگار ایرنا درباره ساخت مستند «باید برخیزی» که به آیین وداع و وداع با رهبر شهید انقلاب اسلامی می پردازد، گفت: کار من مستندسازی است و طبیعی است که در موقعیت های تاریخی یک مستندساز قبل از اینکه به کار حرفه ای خود بیاندیشد، با این سوال مواجه شود که آیا می تواند در ساخت آن ضبط مستمر نقش داشته باشد یا خیر؟
وی افزود: سال گذشته و سال های قبل از آن سال های پرحادثه ای بود و جامعه همیشه با این سوال مواجه بود و سعی کردم در مقاطع مختلف از دی ماه گرفته تا برخی رویدادهای مربوط به مقاومت کاری انجام دهم، گاهی در قالب ضبط کوتاه، گاهی در قالب تولید مستند.
شکیبانیا با اشاره به اهمیت تاریخی مراسم وداع با رهبر شهید انقلاب گفت: فکر می کردم در این حادثه با اتفاق دیگری روبرو هستیم. رهبر و شخصیت کشوری با پیروان و هواداران بسیار در ایران و جهان ترور شد و این اتفاق در مقابل چشم جهانیان رخ داد. صرف نظر از دیدگاه های شخصی یا حتی سیاسی، این یک رویداد مهم تاریخی است که باید ثبت شود.
این مستندساز ادامه داد: ایده ای خلاف دستور قدرت های بزرگ دنیا بود. ایده خاورمیانه که در آن مردم و مردم منطقه سرنوشت خود را تعیین می کنند، نه قدرت هایی که برای منافع خود برای منطقه نسخه می نویسند. از این منظر آیین وداع با او صرفاً یک مراسم رسمی نیست، مواجهه افراد با فکر و راه است.
وی با یادآوری تجربه شخصی خود از رحلت امام خمینی (ره) و آیین بدرق گفت: در 17 سالگی تجربه مواجهه با رحلت امام و آن بدرگ عظیم را داشتم و این تجربه برایم بسیار تعجب آور بود. با این حال، این رویداد از برخی جهات متفاوت است; این بار چند ماهی از شهادت می گذرد و عزاداری و اندوه و حضور مردم معنای دیگری به خود گرفته است.
شکیبانیا بیان کرد: وقتی چندین ماه از فقدان یک نفر می گذرد، دیگر مردم فقط برای عزاداری نمی آیند، این حضور بیش از رنگ عزا دارد. رنگ ستایش، قدردانی و بزرگداشت کسی است که مردم فکر می کنند از آنها و آرمان هایشان پیروی می کند. آرمان استقلال، مقاومت و ایستادگی در برابر استثمار و استثمار ملت ها.
وی درباره نام و ایده اصلی این مستند توضیح داد: به این فکر افتادیم که از شعار اصلی این مراسم یعنی «باید برخیزد» استفاده کنیم. به طور کلی، دفن انسان، بنابر باور رایج، پایان عمر اوست; در ادبیات ما گاهی می گویند خاک سرد است و فراموشی می آورد. اما وقتی شعار مراسم «باید برخاست» به این معنی است که تشییع پایانی نیست. نقطه شروع یک جنبش است.
این مستندساز افزود: برای ما مهم است که ببینیم آیا میتوانیم معادل بصری این معنا را در نماهایی که این روزها گرفتهایم پیدا کنیم؟ این تعقیب و گریز برای دفن شدن در دل خاک نیست، بلکه برای برخاستن از دل خاک و ادامه مسیر است.
شکیبانیا در پاسخ به این سوال که ساخت این مستند چقدر برای او شخصی و صمیمانه بوده است، گفت: به عنوان یک مستندساز سعی می کنم از خودم دور شوم. البته این فاصله هرگز به طور کامل امکان پذیر نیست. کار مستندساز این است که بین آنچه در دلش می گذرد و جلوی دوربینش فاصله ای حرفه ای ایجاد کند و ناظر باشد.
وی ادامه داد: تلاش من این است که لایه های مختلف معنا را در تصاویر ببینم. اما من با آنها بزرگ شدم. از 17 سالگی تا 50 سالگی با تصمیمات، سیاست ها، راه آهن و سیاست هایی که ایشان متولی آن بودند مواجه بوده ام. طبیعی است که مانند بسیاری از مردم در این سال ها، تناسب خود را با تصمیمات مختلف سنجیده ام. گاهی موافق بودم، گاهی سوال داشتم، گاهی درگیر فراز و نشیب های روحی و روانی بودم.
این مستندساز با اشاره به تجربیات تاریخی چند دهه اخیر گفت: امروز تا حد زیادی فرصت قضاوت تاریخی داریم. سالهاست که عدهای میگویند آمریکا باید مصالحه کند و زمینه تعامل را فراهم کند، اما از سوی دیگر دیدگاه دیگری میگوید آمریکا را باید درست شناخت. دولت هر وقت بخواهد زیر میز می رود و به تعهداتش پایبند نیست. تجربه سال های اخیر برای بسیاری از افراد تجربه ای سنگین اما روشنگر بوده است.
شکیبانیا همچنین در تشریح تجربه شخصی خود از دیدار با رهبر شهید انقلاب بیان کرد: در جلسات عمومی هنرمندان حضور نداشتم اما در دوران دانشجویی در اوایل دهه 70 تجربه حضور در کلاس های تفسیر قرآن ایشان را داشتم. آن جلسات برای من یک تجربه منحصر به فرد بود. گروهی از دانشجویان دانشگاههای مختلف تهران در منطقهای دورتر و نزدیکتر به هم پیوستند و متعاقباً چنین تجربیاتی کمتر رخ داد.
وی در پایان دیدگاه خود را برای مستند «باید برخاست» اینگونه توضیح داد: می خواهم مستندی ساخته شود تا اگر نسل های آینده برای قضاوت در این دوران که ما نیستیم نیاز به مستنداتی داشته باشند، این فیلم یکی از آن اسناد باشد.
شکیبانیا افزود: دوست ندارم این مستند فقط کار من و همکاران نزدیکم باشد. آرزوی من این است که همه کسانی که این رویداد را ضبط کرده اند، سهمی در آن داشته باشند. صدها نفر از سراسر کشور در حال ضبط این رویداد هستند. اگرچه اصل این رویداد در تهران، مشهد، قم، کربلا و نجف است، اما در بسیاری از شهرها نیز به شکل های مختلف بازنمایی و ثبت می شود.
این مستندساز خاطرنشان کرد: آرزوی من ساخت یک مستند جامع و مستقل است و نقش کوچکی در آن دارم. این مستندی است که می تواند نشان دهد مردمی که امروز برای خداحافظی با یک رهبر به خیابان ها آمده اند چه می گذرد، چه فکری می کنند و چه نسبتی با این لحظه تاریخی دارند. امیدوارم 50 یا 100 سال بعد مردم بتوانند با دیدن این تصاویر قضاوت دقیق تری در مورد سن ما داشته باشند.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین