آخرین سکانس “عمو اکبر”; بدرقی که مردم را می خنداند و در خاطره ها می ماند

به گزارش خبرگزاری انتخابتو، این مراسم از ساعت 9.15 با اجرای نیما کرمی آغاز شد. قبل از شروع رسمی، موسیقی فیلم هایی که عبدی در آن بازی می کرد از محل پخش به گوش می رسید. «مادر»، «تبعید» و چند قسمت از آثار دیگر که برای چندین نسل از ایرانیان نه تنها نام فیلم، بلکه بخشی از خاطرات آنهاست.

جمعیت ترکیبی از اهالی سینما و تلویزیون بود. همایون اسعدیان، محمدمهدی عسگرپور، پیمان جبلی، رائد فریدزاده، بهمن فرمان آرا، مسعود ده نمکی، مسعود جعفری جوزانی، مینا جعفرزاده، عبدالله اسکندری، پژمان بازغی، کمند امیرسلیمانی، بهاره رهنما، خیلی ها به آقای رهنما آمدند. بازیگری که همکار و یکی از اعضای خانواده مردم است.

نیما کرمی در ابتدای این مراسم جمله ای گفت که می تواند حال و هوای آن صبح را خلاصه کند: این مرحله پایانی نمایش نابغه بازیگری ایران است.

در واقع چنین بود؛ آخرین سکانس مردی که بیشتر عمر حرفه ای خود را با ایفای نقش سپری کرد و هر کدام جنبه متفاوتی از خود را نشان می داد.

همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما درباره این رابطه عبدی با مردم گفت: از روزی که مردم او را در تلویزیون شناختند و از او به خانه هایشان استقبال کردند. به گفته خودش، عبدی در زمان بازیگری ابتدا «اکبر آقا» و سپس «دایی اکبر» شد. کسی که وقتی فرزندی در خانواده ای به دنیا می آید طوری رفتار می کند که انگار جزو آن خانواده است.

اسعدیان گفت: اکبر عبدی عصر جمعه در قاب تلویزیون حاضر نشد، اما مردم در «قاب خاطرات» شرکت کردند.

این شاید دقیق ترین توصیف از جایگاه عبدی در بین مخاطبانش باشد. او فقط بازیگری نبود که مردم نقش‌هایش را ببینند. شخصیت هایی که او به تصویر می کشید بخشی از حافظه جمعی آنها می شد.

اما خیلی زود این مراسم از یک آیین رسمی به یک مراسم عزاداری شخصی برای افرادی که عبدی را از نزدیک می شناختند تبدیل شد.

مینا جعفرزاده با بغض از رابطه اش با عبدی صحبت کرد. او که پسری نداشت، عبدی را پسر خود دانست و گفت حالا که او رفته، او هم «بی پشت و بی پناه» است. او خاطره ای از روزهایی که همسرش بهمن زرین پور در بستر بیماری بود گفت. روزهایی که عبدی مریض بود به دیدارش رفت و از خدا خواست که به جای زرین پور بمیرد.

عبدالله اسکندری میکاپ آرتیست، یکی از همکاران سابق عبدی نیز از مردی گفت که زندگی خود را وقف خانواده و جامعه کرده است. عصبانیت او در یک جمله ساده خلاصه می شد: صندلی اکبر عبدی خالی است و کسی نیست که کنارش بنشیند و درباره نقش آفرینی با او صحبت کند.

سپس نوبت به خانواده رسید. جایی که فاصله «اکبر عبدی ستاره سینما» و «پدر المیرا» کمتر از همیشه می شود.

المیرا عبدی گفت که پدرش سه ماه نمی تواند نفس بکشد و خانواده تلاش کرده اند حال او را بهتر کنند، اما نتیجه ای نداشته است. گفت حتی یک دهم محبتی را که از او دریافت کرده اند هم نمی توانند جبران کنند. سپس جمله ای گفت که بیش از هر تقدیر نامه ای جایگاه پدرش را در سینمای ایران تبیین می کرد: به من تسلیت نگو، به سینمای ایران تسلیت.

او از مردم خواست به جای گریه کردن، بایستند و پدرش را تشویق کنند. درست مثل یک جشن

حال و هوای سوگواری برای لحظه ای به یکی از صحنه هایی تبدیل شد که عبدی سال ها ساخته بود. جمعیت به جای سکوت، بازیگری را که سال ها باعث خنده شان شده بود، تشویق و تشویق کردند.

همسر عبدی نیز از همین میراث صحبت کرد. چون کمدین ها هنوز وجود دارند و باید از آنها قدردانی کرد. این کلمه ای است که در روزگار کمدین ها معنای دیگری به خود می گیرد: خنده ای که آسان به نظر می رسد اما انجام آن برای دیگران همیشه آسان نیست.

علیرضا خمسه به قول خودش سعی کرد مرگ عبدی را باور نکند. او گفت شب قبل که به خانه اش رفته احساس می کند عبدی در صحنه فیلم بازی می کند و هر لحظه می تواند بلند شود و بگوید خمسه حالا نوبت من است که تو را دلداری بدهم.

خمسه به تفاوت زندگی مردم عادی و بازیگران اشاره کرد. هر آدمی یک بار زندگی می کند، اما بازیگر به اندازه نقش هایی که بازی می کند زندگی متفاوتی دارد. و شاید عبدی بیش از بسیاری از بازیکنان این موضوع را مثال زد.

او در طول سال ها بارها چهره خود را تغییر داد. از کودک و نوجوان گرفته تا پدر، پیرزن، مرد میانسال، شخصیت های تاریخی، مردم عادی و شخصیت هایی با لهجه ها و قومیت های مختلف.

در بیانیه کانون بازیگران خانه سینما نیز به همین ویژگی اشاره شده بود. در این بیانیه آمده است که عبدی از معدود بازیگران خلاق تاریخ سینمای ایران بوده است. بازیگری که «بارها مرزهای تنوع در بازیگری را تغییر داده است».

از دیر به مدرسه آمدن کودک تا پدر خانواده، از مرد متوسط ​​در «اجاره نشین ها» تا گروهبان بی پناه در «ای ایران»، از نوزاد تا مادربزرگ ایرانی، از نوازنده دوره قاجار در «دلشدگان» تا شخصیت کم توان ذهنی «مادر»؛ از این رو، در فیلم «ای ایران». عبدی نه تنها نقش های متنوعی را ایفا کرد، بلکه در بسیاری از مواقع به قدری از مرزهای معمول بازیگری فراتر رفت که تماشاگران فراموش کردند که همه این شخصیت ها را یک نفر بازی می کند.

مسعود جعفری جوزانی کارگردانی که با عبدی در «سینما بازیگر ناصرالدین شاه» همکاری داشت، این استعداد را نه تنها ناشی از آموزش‌های او، بلکه در نتیجه «ذات بازیگری» او دانست.

جوزانی عبدی را مردی توصیف کرد که هر جا بود فضا را گرم می کرد. او کسی بود که عبوس ترین مردم را هم می خنداند و نگاهش به دنیا طنز بود.

وی همچنین خاطره ای از آغاز همکاری خود با عبدی بیان کرد. عبدی برخلاف تصور رایج در مورد دستمزد بالایش، برای این فیلم قرارداد سفید امضا کرد زیرا می خواست در فیلمی بازی کند که باید بخشی از تاریخ سینمای ایران باشد.

اما آنچه در مراسم خداحافظی بیش از همه تکرار شد، فقط استعداد و عملکرد عبدی نبود. سخنرانان بارها به «مرد» پشت سر بازیگر اشاره کردند.

خمسه از مردی سخن گفت که می بخشد، هرچند بدی ها را فراموش نمی کند. جعفرزاده از حمایت خود گفت. اسکندری مرد خانواده است. دوازده اجرا برای زندانیان و آنهایی که دوربین یا سکو ندارند.

مسعود ده نمکی که در فیلم های زیادی با عبدی کار کرده است، گفت: او را نمی توان از تاریخ سینمای ایران پاک کرد. سیمرغ با یا بدون سیمرغ همچنان محبوب است.

دهمکی تاکید کرد: عبدی حتی بدون دوربین هم برای خنداندن بازداشت شدگان برنامه می ساخت. از منظر او فقط جوایز نبود، بلکه همین اقدامات بود که اکبر عبدی را ساخت.

و شاید اینجا بود که تصویر کامل تری از مردی که مردم دیدند پدیدار شد: بازیگری که تمجیدهایش بخشی از حرفه اوست، اما دلیل محبوبیت او نیست.

دلیل محبوبیت او این بود که سال ها با انسان ها زندگی کرد. در خانه ها، در تلویزیون، در سینما و در خاطرات.

پس از قرائت نماز میت، مراسم به مرحله پایانی خود رسید. پیکر عبدی از تالار وحدت به محل کار هنرمندان بهشت ​​زهرا (س) منتقل شد. صدای «لا اله الا الله» با تشویق مردم آمیخته شد.

این بار خبری از دیالوگ و میزانسن نبود. صحنه آخر واقعی تر از هر نقشی بود که عبدی بازی کرد.

او در طول دهه ها بارها در نقش دیگری مرده بود و دوباره زنده شده بود. در فیلم ها، سریال ها و نمایش ها. اما این بار قرار نبود بایستد و بگوید این فقط یک صحنه است.

اما برای مردی که بیشتر عمر خود را صرف ایجاد خاطرات برای دیگران کرده است، مرگ ممکن است پایان داستان نباشد.

همایون اسعدیان گفت که دیگر در تلویزیون حضور ندارد و در خاطرات عمومی شرکت می کند.

و جمعیتی که در آخرین سفر او را تنها نگذاشتند نشان داد که این قاب هنوز خالی نشده است.

اکبر عبدی رفته، اما نقش هایش باقی مانده است. کودک، پیرزن، پدر، گروهبان، مرد مهاجر، شخصیت تاریخی، کمدین و ده ها چهره دیگر.

و شاید از همه مهمتر، «عمو اکبر» ماندگار شد. مردی که سال ها مردم را می خنداند، حالا در روز خداحافظی اش مردم برای او ایستادند و برایش کف زدند.

5959