آقای محسن چاوشی شما هستید؟ ما خیلی نگران وضعیت شما هستیم!

بهترین: محسن چاوشی در دو ماه اخیر هیچ علامت حیاتی از خود نشان نداده است. البته همانطور که می دانیم یک جمله کنایه آمیز معنای واقعی ندارد. پس آیا ممکن است یک شخصیت اجتماعی در این سطح تا این حد ساکت باشد؟ وقتی نام تو فقط نام یک خواننده نیست، بلکه صدای بخشی از جامعه می شوی، سکوت خود تبدیل به یک مقام می شود. موضعی که خوانده و تفسیر می شود.

همه چیز اتفاق افتاد و ربطی به آن جامعه بزرگ هواداران ندارد. اشتباه نکنید؛ با پیام به او فشار نمی آوریم. ما قطعا در چنین موقعیتی نیستیم. نه دادگاهی هست و نه تصمیمی. اما این سوال برای عموم مردم طبیعی است: این فرد خوش ذوق که به نظر می رسد همیشه نسبت به زمانه در عرصه موسیقی حساس است، چگونه اینقدر در کنشگری اجتماعی نوسان می کند؟

الان کجاست که در جنگ 12 روزه برای ایران به موقع و دقیق خواند که نبض لحظه را می شناسد؟ آنهایی که مدام آثاری چون «یا مولا» را برای نشر باورهای مقدس سراسر ایران می خوانند چگونه می توانند نسبت به درد و رنج اینهمه مردم در 45 روز گذشته بی تفاوت بمانند؟ این پرسش‌ها نه از دشمنی، بلکه از همان علاقه و انتظاری که سال‌ها حول نام او شکل گرفته است، ناشی می‌شود.

گاه شاهد فیلم هایی از آثار خواندنی مرحوم چاوشی هستیم. این یعنی چاوشی طبیعتاً طرفدار آنهاست. صدای او سال هاست که موسیقی پس زمینه لحظات تلخ و شیرین زندگی مردم بوده است. از اشک های شب تا امیدهای صبح. وقتی خانواده ای یکی از قطعات خود را برای خداحافظی با عزیز خود انتخاب می کند، آن صدا بخشی از حافظه عاطفی آن خانه شده است.

به عنوان مثال، پدر پوریا باقری روز گذشته با انتشار ویدئویی یکی از آثار چاوشی را به یاد پسرش که در حوادث اخیر جان خود را از دست داد، خواند. این تصویر ساده اما عمیق بار دیگر همین سوال را مطرح می کند: پس چاوشی اینها را نمی بیند؟ چطور میتونه اینقدر بی تفاوت باشه؟ آیا سکوت یک انتخاب شخصی است یا یک استراتژی حساب شده؟ آیا او تصمیم گرفت از هیاهو فاصله بگیرد، یا روشی اساسا متفاوت برای پاسخ دادن را انتخاب کرد؟

چرا او که در شهر معروف است، کسی که در هر دوره این همه زندانی آزاد کرد، کسی که بی صدا دست در دست گرفت و گره ها را باز کرد، حالا اینقدر دور به نظر می رسد؟ تقابل «چاووشی خیرخواه» و «چاووشی آرام این روزها» چیزی بود که مخاطب را جذب کرد.

آقای چاوشی طرفداران بزرگ خود را ناامید نکنید. این جمله شاید بیشتر یک درخواست باشد تا هشدار. سکوت همیشه نشانه بی تفاوتی نیست، اما در عصر شبکه های اجتماعی، سکوت بلندتر از هر فریادی شنیده می شود. این سکوت چهره شما را کم می کند، آن را افزایش نمی دهد. لااقل در نگاه عده ای که سال هاست با صدای تو زندگی می کنند.

شاید پاسخی باشد، شاید پاسخ سکوت باشد. با این حال، یک چیز مسلم است: وقتی یک هنرمند به سطح “صدای” یک نسل می رسد، جامعه فقط از او آهنگ نمی خواهد. نشانه ای می خواهد، حتی اگر آن علامت جمله کوتاه باشد.