حمزه نوذری در شارک نوشت: آقای رئیس جمهور آقای مدشکیان بارها گفته اند که اگر فردی بتواند شرایط را بهتر کند یا کاری انجام دهد ما به عنوان دولت حاضریم کار را واگذار کنیم یا فضا و شرایط را فراهم کنیم. پژوهشگران به ویژه پژوهشگران علوم انسانی و اجتماعی پیوسته در حال انتشار نتایج تحقیقات خود در زمینه های مختلف هستند. اگر نه همه تحقیقات، حداقل برخی از آن حاوی نکات مهمی است و بر این اساس، چه بسط هایی را می توان در کار ایجاد کرد.
دورکیم، جامعه شناس برجسته فرانسوی، گفت: اگر جامعه شناسی وضعیت جامعه را بهبود نبخشد، ارزش یک ساعت کار سخت را ندارد. به جای اینکه از محققان و پژوهشگران بخواهیم وارد کار مدیریت شوند، بهتر است از مدیران و مدیران اجرایی بخواهیم برای تصمیم گیری و اقدامات به تحقیقات علوم اجتماعی مراجعه کنند. مدیران و تصمیم گیرندگان باید به جای سخنرانی بیشتر گوش کنند و مطالعه کنند. کدام مدیر و تصمیم گیرنده زمان بسیار کمی را به بررسی مطالعات تحقیقاتی اختصاص می دهد؟ بگذارید مثالی بزنم که سرنا ضرب المثل را دزدید. سازمانهای اجرایی که وظیفه اصلی آنها تامین شرایط و زمینههای اشتغال بهویژه اشتغال جوانان است، همایشها و نشستهایی را تحت عنوان مشکل جوانان NEET یا جوانانی که مدتی درس نمیخوانند و کار نمیکنند برگزار میکنند.
جالب اینجاست که در این همایش ها استاندار، مسئولان وزارتخانه و نهادهای اداری هشدار می دهند که این جوانان نباید نادیده گرفته شوند و ممکن است آسیب های زیادی ایجاد شود. آیا واقعاً وظیفه مجریان قانون این است که به جامعه هشدار دهند؟ نهایت هنر این است که یک دبیرخانه دائمی برای این کار ایجاد شود که به افتخار همه جوانان چه غیر فعال و چه عادی افتتاح شود. جوان امروزی اگر بخواهد وارد بازار کار شود، مهارت های کارآمد و موثری بیاموزد یا کسب و کاری راه اندازی کند، چه باید بکند؟ این مرد جوان با محیط و شرایط بسیار نامشخصی مواجه است. او نمی داند از کجا باید اطلاعات لازم را بدست آورد. چه نوع ظرفیت هایی در شهر یا استان محل زندگی وی وجود دارد؟ چه نوع مهارت هایی باید آموخت؟
کدام نوع کسب و کار بر اساس پتانسیل شهری و استانی احتمال شکست کمتری دارد؟ برای مشاوره چه باید کرد؟ این مرد جوان گیج و گمشده از هوش مصنوعی کمک می گیرد و می پرسد که چه کار باید بکند. سردرگم هستید که اطلاعات لازم و مهارت های مناسب برای استخدام را از کجا پیدا کنید؟ کدام موسسات منابع و مهارت های مربوطه را فراهم می کنند؟ از سوی دیگر، شرکتها میخواهند بدانند در هر استان چه منابع، امکانات و ظرفیتی برای توسعه کسبوکار وجود دارد، چگونه میتوانند یک زنجیره ارزش با شرکتهای دیگر ایجاد کنند یا چگونه میتوانند نیروی کار واجد شرایط را پیدا کنند. آیا نهادهای بزرگ و طویل دولتی نباید به جای انجام یک کار آسان، اطلاعات لازم در هر زمینه را با مشارکت فعالان حوزه اشتغال جمع آوری و گردآوری کنند و به عنوان یک بسته اطلاعاتی سیاستی و کاربردی در اختیار همه ذی نفعان قرار دهند؟
جمعی از محققان و اساتید علوم اجتماعی برای انجام این کار کاربردی و توسعه ای با همکاری دستگاه های اجرایی اعلام آمادگی کردند. این پیشنهاد فقط تحقیق و پژوهش نیست. نتایج به یک بسته کامل از اطلاعات اشتغال استانی تبدیل می شود که برای همه فعالان حوزه اشتغال مفید است. بنابراین دولت میتواند با ارائه چنین اطلاعاتی که با مشارکت فعالان و فعالان عرصه اشتغال تهیه میشود، به شفافتر کردن بازار اشتغال امیدوار باشد و به همه فعالان این فرصت را بدهد تا با اطلاعات مناسب و کاربردی در مورد فرصتها، امکانات و منابع اقدام کنند. در واقع دولت با این کار مناسب ترین انتخاب را در اختیار بازیگران قرار می دهد.
در اینجا دولت دانای کل نیست و همه اطلاعات را در اختیار دارد. بلکه به عنوان یک تسهیل کننده، اطلاعات را دریافت، طبقه بندی و ترکیب می کند. این پیشنهاد ماه هاست که در بین مدیران و کارشناسان سازمان های مربوطه دست به دست می چرخد و مشخص نیست در کشوی میز کدام مدیر قرار گرفته است؟ ما همیشه در مورد چیستی و چرایی صحبت می کنیم اما فراموش می کنیم که چگونه. دائماً به ما می گویند جوانی غیرفعال چیست و چرا اتفاق می افتد، اما وقتی صحبت از چگونگی غلبه بر این مشکل می شود، همه ما روی می گردانیم. چگونگی غلبه بر مشکل دشوار است و نهادهای کمی حاضر به انجام این کار دشوار هستند و پیشنهادات برای انجام این کار دشوار رها شده است. شاید نه فقط برخی از جوانان، بلکه همه آنها علف هرز هستند.