به گزارش خبرگزاری انتخابتو، روزنامه هفت صبح نوشت: در دنیای امروز مرزهای جغرافیایی دیگر با سیم خاردار و دیوارهای بتنی مشخص نمی شود، امواج ماهواره ای و سکوهای دیجیتال تاثیر فرهنگی کشورها را تعیین می کند. جنگ امروز جنگ روایتی است و به نظر می رسد که همسایه غربی ما ترکیه با استراتژی دقیق و مستمر به عنوان برنده بلامنازع در این عرصه ظاهر شده است. آماری که اخیراً از سوی مسئولان سینمای ترکیه منتشر شده است، نه تنها یک ترازنامه اقتصادی است، بلکه هشداری جدی به سیاست گذاران فرهنگی در ایران است تا دریابند چگونه کشوری با «جادوی تصویر» می تواند نیمی از جهان را زیر پای خریداران تلویزیون بگذارد.
«سعید یاردیمجی» رئیس شورای فیلم ترکیه اخیراً در مراسمی که در نوشهیر برگزار شد، ارقامی را اعلام کرد که ابعاد این امپراتوری رسانه ای را روشن می کند. به گفته وی، صنعت سریال سازی ترکیه هم اکنون محصولات خود را به 170 کشور جهان صادر می کند. این رقم زمانی ترسناکتر میشود که بدانیم طبق آمار بیش از 750 میلیون نفر در سراسر جهان سریالهای ترکی را فقط از طریق شبکههای تلویزیونی تماشا میکنند و نه از طریق بسترهای اینترنتی.
این تأثیر به این معنی است که ترکیه توانسته است یک زبان سرگرمی مشترک برای مردم از نژادها و فرهنگ های مختلف، از آمریکای جنوبی گرفته تا بالکان، از قلب آسیا تا اروپا پیدا کند. یاردیمجی با اشاره به اینکه سالانه نزدیک به 60 فیلم و سریال در این کشور تولید می شود، تاکید کرد: این تولیدات سریالی، ترکیه را به یکی از مراکز اصلی صادرات محتوا در جهان تبدیل کرده است.
کارخانه رویایی در سواحل دریای اژه
نکته قابل توجه در اظهارات رئیس شورای فیلم ترکیه، پیوند عمیق «صنعت سینما» و «صنعت گردشگری» است. Türkiye عاقلانه دریافته است که هر فریم از یک سریال تلویزیونی می تواند دعوتی برای گردشگران جهانی باشد. این معاونت به صراحت اعلام کرد که تولید فیلم داخلی و خارجی در ترکیه بر شناخت مناطق توریستی در دریای اژه، دریای مرمره، دریای سیاه و مناطق آناتولی تأثیر مستقیم دارد.
در واقع آنها محل های فیلمبرداری را هم پس زمینه و هم یکی از بازیگران اصلی کار می بینند. این پلتفرم چنان جذابیتی ایجاد کرد که حتی غول های سینمای جهان به ترکیه رفتند. به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما ، شرکت های بزرگی مانند پارامونت، یونیورسال، سونی و برادران وارنر خریداران سریال های ترکی هستند و بسیاری از تولیدات اورجینال را در ترکیه فیلمبرداری می کنند.
علاقه هالیوود و بالیوود به این جغرافیا تصادفی نیست، بلکه نتیجه تسهیل قوانین، معافیت های مالیاتی و زیرساخت های حرفه ای دولت ترکیه برای تبدیل کشورش به یک استودیوی بزرگ بین المللی است. آنها می دانند که یک شرکت آمریکایی یا هندی که در ترکیه فیلم می سازد، علاوه بر درآمد مستقیم ارزی، اطمینان و امنیت سرمایه گذاری در این کشور را نیز به جهانیان نشان می دهد.
معمای بقا این است که چرا ایران در این چارچوب جایی ندارد.
در حالی که ترکیه در حال تقویت جایگاه قدرت نرم جهانی خود با 750 میلیون بیننده است، بخش تولید انبوه ایران با وجود انباشت غنی فرهنگی و ادبی، همچنان در مرزهای داخلی و در نهایت کشورهای همزبان باقی مانده است. اساس این شکاف عمیق در تفاوت اساسی در دیدگاه مقوله «سرگرمی» نهفته است.
سریال های ترکی دقیقاً همان چیزی را ارائه می دهند که مخاطبان جهانی به دنبال آن هستند: “رویا و سبک زندگی”. این محصولات با ارائه منظرهای مجلل، خودنمایی و آزادانه از زندگی، داستانهایی را با مضامین جهانی مانند عشق و احساسات در بستههای بصری جذاب روایت میکنند. از سوی دیگر سریال سازی در ایران با چالش های ساختاری و زمینه ای مواجه است که امکان رقابت در این بازار جهانی را از بین می برد.
موانع بوروکراتیک و امنیت با نگاه کردن به دوربین
شاید یکی از دلایل این امر، کنترلهای سختگیرانه باشد که به این معنی است که محصولات ایرانی نمیتوانند با ذائقه مخاطبان جهانی که به استانداردهای بصری غربی عادت دارند ارتباط برقرار کنند. از سوی دیگر فقدان رویکرد صنعتی به سریال سازی در ایران مشهود است. در حالی که ترکیه قوانین را برای جذب سرمایه گذاران خارجی زیر پا می گذارد، در ایران موانع بوروکراتیک و دوربین های امنیتی در فضاهای عمومی، حتی فیلمسازان داخلی را نیز برای انعکاس زیبایی های کشور دشوار می کند.
در نتیجه به جای صدور تصویر باشکوه اصفهان، شیراز و کیش، درام هایی پر تنش و غم تولید می کنیم که بیشتر در فضاهای بسته آپارتمانی و داخلی مصرف می شود. علاوه بر این، قطع سیستم بانکی و عدم رعایت قانون کپی رایت جهانی عملاً امکان فروش قانونی و کسب درآمد ارزی را برای تولیدکنندگان ایرانی از بین برده است.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین