کاظم غریب آبادی، در شبکه اجتماعی
به گزارش ایسنا، آقای گروسی در درجه اول از «عدم قطعیت»، «عدم دسترسی» و «از دست دادن تداوم اطلاعات» صحبت میکند، اما این وضعیت در خلأ ایجاد نشده است. تأسیسات هستهای حفاظتشده هدف حملات نظامی آمریکا و رژیم اسرائیل بوده است. نمی توان منشا هرج و مرج را نادیده گرفت و نتیجه همان بی نظمی را علیه ایران تدوین کرد.
ثانیاً اگر موضوع راستی آزمایی و عدم اشاعه است، اولین انتظار از مدیرکل آژانس اتخاذ موضع شفاف و قانونی در برابر حمله به تأسیسات حفاظت شده است. چنین حمله ای نه تنها نقض حاکمیت ایران است. این ضربه مستقیمی به امنیت هسته ای، سیستم پادمان و اعتبار رژیم منع اشاعه هسته ای است. آیا مدیرکل جرات دارد بالاخره در برابر این اقدام خلاف قوانین بین المللی و منشور سازمان ملل متحد موضع بگیرد؟ با این رویکرد و وابستگی سیاسی، شخص مورد نظر که کاندیدای دبیرکلی سازمان ملل هم هست چگونه می تواند مستقل و حرفه ای این سازمان مهم را مدیریت کند!؟
سوم، تکرار رقم «۶۰ درصد» و پیشنهاد سناریوهای احتمالی مرتبط با تسلیحات بدون توضیح جزئیات چارچوب قانونی، بیشتر سیاسی است تا فنی. در این ص. هیچ سقف عددی برای درصد غنی سازی تعیین نشده است. ملاک قانونی این است که مواد و فعالیت های هسته ای نباید برای اهداف نظامی هدایت شوند. برنامه هسته ای ایران صلح آمیز است و ایران در چارچوب تعهدات قانونی خود عمل کرده است.
چهارم، آژانس نمی تواند اثرات حمله نظامی را گزارش کند، مسئولیت عاملان این حمله را نادیده بگیرد و از ایران بخواهد تا بهای فنی و سیاسی ناامنی ایجاد شده توسط متجاوزان را بپردازد. این نه اعتبار است و نه اعتمادسازی.
پنجم، اگر نهادی بخواهد بخشی از راه حل دیپلماتیک باشد، باید از تبدیل گزارش فنی به ابزار فشار سیاسی اجتناب کند. اقدامات با اقدام نظامی، تهدیدها و تصمیمات تقویت نمی شود. بی طرفی با احترام به قوانین بین المللی، احترام به حاکمیت کشورها و محکومیت صریح حملات به تأسیسات تحت کنترل آژانس تقویت می شود.
ششم، هیچ کس نمی تواند یک تأسیسات حفاظت شده را بمباران کند، دسترسی و امنیت لازم برای بازرسی را از بین ببرد و سپس از پیامدهای آن حمله به عنوان عدم اطمینان علیه ایران استفاده کند.