«فریبرز نطقی الهی» از اعضای هیات علمی پژوهشگاه زلزله شناسی در خصوص زمین لرزه شب گذشته تهران گفت: زمین لرزه ای به بزرگی 4.5 تا 4.6 ریشتر شب گذشته در حوالی بومهن به وقوع پیوست که با ارائه اطلاعات بیشتر، مکان دقیق آن مشخص می شود.
به گزارش ایلنا، وی افزود: در چند هفته گذشته این دومین زمین لرزه در همین مقیاس است. این باید هشداری برای دولتمردانی باشد که در صورت وقوع بحران زلزله باید موضوع را مدیریت کنند. این نشان می دهد که منطقه فعال است و انرژی را جمع آوری و آزاد می کند. بنابراین احتمال وقوع زلزله بزرگی در منطقه وجود دارد که زمان دقیق آن مشخص نیست.
نطقی الهی همچنین خاطرنشان کرد: با این حال وقوع پی در پی زمین لرزه هایی به بزرگی 4.5، 3.5، 2.5 و 2 در منطقه هشدار دهنده است و باید زنگ خطری برای مسئولان کشور باشد. باید بدانیم که بین گسل مشاء و گسل شمال تهران پیوندی وجود دارد که دو گسل اصلی در یک منطقه بسیار خطرناک هستند و گسل پردیس نیز در این منطقه قرار دارد. البته این بدان معنا نیست که زلزله بعدی در همان منطقه و در همان مقیاس باشد و فقط بر مردم آن منطقه تاثیر بگذارد.
هشدارهای لازم را به شهرداری تهران درباره زلزله های 40 سال گذشته و آسیب پذیری شهر تهران در برابر زلزله نوشتیم. چرا اقدامات احتیاطی انجام نشد؟ این یک سوال بزرگ است. چرا برای اداره چنین شهری برنامه ای نداشتیم؟
یکی از اعضای هیأت علمی پژوهشکده لرزه نگاری گفت: مثلاً اگر دستگاهی داشته باشیم که تا دو ساعت دیگر زلزله 7 ریشتری در تهران رخ دهد، چه برنامه ای داشتیم؟ دانشگاهیان و دانشمندان در سراسر جهان منتظر این زلزله هستند و هشدار می دهند. مدیریت بحران شهر تهران، مدیریت بحران کشور و شهرداری تهران باید برنامه ای را به مردم اعلام کنند تا مقدمات لازم را فراهم کنند. آخرین چیزی که به یاد دارم این بود که رئیس مدیریت بحران شهر تهران، فردی پرتلاش، توصیه به خرید چادر کرد، آیا این طرح شهری است؟
بالاخره فرمود: زلزله بیاید یا نیاید، می دانیم که می آید; در این مقیاس نیست، اما بسیار بسیار بزرگتر است. ما مشتاقانه منتظر هر لحظه هستیم، اما آمادگی ما چیست؟ با خرید چادر برای چادر زدن در صورت فروریختن ساختمان ما؟ آیا این یک برنامه شهری است؟ مهم است که با اطلاعاتی که داریم آمادگی خود را افزایش دهیم. زلزله در سراسر ایران و بیشتر نقاط کشور رخ می دهد. پس می تواند امروز یا فردا به تبریز، فردای آن روز به تهران، فردا به خراسان و سپس به کردستان بیاید. اینها مهم نیستند؛ مهم برنامه ای است که ما داریم.