به گزارش خبرگزاری انتخابتو به نقل از گاردین، مارتین اسکورسیزی، رابرت دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر، کارگردان، بازیگران و نویسندگان فیلم طولانیمدت راننده تاکسی، در جشنواره فیلم ترایبکا در نیویورک گرد هم آمدند تا پنجاهمین سالگرد این فیلم کلاسیک را جشن بگیرند و درباره تأثیر ماندگار آن بر فرهنگ معاصر بحث کنند.
اسکورسیزی با اشاره به مضامین اصلی فیلم گفت: این فیلم درباره انزوا، تنهایی و ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران است، فکر میکنم این موضوع جهانی است و همیشه با نسلهای جوان ارتباط برقرار خواهد کرد.
در مراسمی که همزمان با بیست و پنجمین جشنواره ترایبکا به مناسبت پنجاهمین سالگرد «راننده تاکسی» برگزار شد، اسکورسیزی، دنیرو، جودی فاستر و پل شریدر در مرکز هنرهای نمایشی ترایبکا گرد هم آمدند تا روند تولید فیلم و دلایل ماندگاری آن را بررسی کنند.
پل شریدر، نویسنده فیلم، گفت: “به وضوح چیزی در مورد این فیلم وجود دارد که گم نشده است. اگر ما پنجاهمین سالگرد یک فیلم را در سال 1976 جشن می گرفتیم، در مورد اثری از سال 1926 صحبت می کردیم. بنابراین ماندگاری و تاثیرگذاری این فیلم یک پدیده واقعاً خاص است.”
«راننده تاکسی» که در فوریه 1976 اکران شد، از همان ابتدا به اثری تأثیرگذار در سینمای آمریکا تبدیل شد. این فیلم برنده نخل طلای جشنواره کن شد و نامزد چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد برای رابرت دنیرو و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای جودی فاستر شد. فاستر در زمان فیلمبرداری تنها 12 سال داشت.
داستان فیلم زندگی تراویس بیکل، راننده تاکسی بی خوابی را روایت می کند که شب ها در خیابان های تاریک و جنایت آلود نیویورک سرگردان است. همانطور که او با احساس عمیق تنهایی و بیگانگی دست و پنجه نرم می کند، به تدریج به سمت خشونت می رود.
اسکورسیزی درباره فیلمنامه شریدر گفت: هر صفحه از فیلمنامه مانند تیغ برنده بود.
رابرت دنیرو افزود: زمانی که فیلمنامه را خواندیم، همه ما به نوعی با آن همذات پنداری کردیم، حتی امروز هم می بینم که مردم هنوز هم تنها هستند، به خصوص در عصر اینترنت و بعد از همه گیری کرونا.
شرکت کنندگان در این نشست تاکید کردند که بسیاری از دغدغه هایی که این فیلم در نیم قرن پیش مطرح کرد، امروز نیز پابرجاست. تصویر یک جوان روان پریشان و خشن که احساس طرد شدن می کند، امروزه در قالب افراط گرایی اینترنتی و گروه های رادیکال در فضای مجازی دیده می شود.
جودی فاستر گفت: “از اولین لحظه ای که فیلمنامه را خواندم، احساس کردم چیزی بسیار واقعی و واقعی در مورد تنهایی و سردرگمی شخصیت اصلی وجود دارد. او خودش را نمی شناسد و مخاطب فقط شاهد فروپاشی تدریجی او و تلاش برای برقراری ارتباط با دیگران است. این او را به یک ضدقهرمان متقاعد کننده تبدیل می کند.”
برخی از شرکت کنندگان همچنین به شباهت تنهایی تراویس بیکل به شرایط انسان در عصر دیجیتال اشاره کردند. عصری است که گاهی مردم برای جبران کمبود ارتباطات انسانی به فناوری و حتی هوش مصنوعی روی می آورند.
در بخشی دیگر از این نشست، اسکورسیزی در مورد تغییرات عمده ای که در پنجاه سال گذشته در نیویورک رخ داده است صحبت کرد. وی با یادآوری روزهای تولید این فیلم در دهه 70 گفت: آن زمان خشونت و هرج و مرج را در فضای شهر احساس می کردید، خیابان ها پر از زباله بود و نیویورک مکان بسیار متفاوتی با امروز بود.
پل شریدر نیز با نوستالژی از نیویورک آن دوره یاد کرد و گفت: شهر زنده بود. وقتی در دهه 60 به نیویورک آمدم، احساس می کردم در زیباترین مکان دنیا زندگی می کنم.
اسکورسیزی در آخرین بخش از این نشست در مورد تحولات صنعت سینما و فناوری های جدید صحبت کرد. او با اشاره به فرصتهای گستردهای که امروزه در اختیار فیلمسازان جوان است، گفت: «اکنون میتوان تقریباً هر کاری را با فناوری انجام داد. دیگر هیچ بهانه ای برای فیلم نکردن وجود ندارد. مهمترین چیز عزم و استقامت است.”
دنیرو همچنین به فیلمسازان جوان توصیه کرد: “اگر کار خود را به روش خود خلق کنید، هرگز اشتباه نخواهید کرد.”
شریدر در پایان به عمر طولانی راننده تاکسی اشاره کرد و گفت: فیلم های زیادی 50 سال پیش ساخته شدند، اما به نظر می رسد این فیلم هر دهه دوباره با نسل های جدیدی از مخاطبان درگیر می شود و معنای جدیدی برای آنها پیدا می کند.
ترجمه: زینب کاظم خواه
5959
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین