به گزارش انتخابتو، روزنامه ایران نوشت: اگرچه رگه هایی از DNA سینمای ابراهیم حاتمی کیا در اکشن، تنش و توجه به موقعیت های حساس به چشم می خورد، اما «اسکورت» بیش از آنکه یک تقلید باشد، بازگویی جوان پسندانه از همان عناصر است. فیلم نشان می دهد که کارگردان نه تنها قوانین ژانر جاده را می شناسد، بلکه می داند چگونه آنها را با مختصات محلی، اجتماعی و جغرافیایی ایران مرتبط کند.
این فیلم در جاده های جنوب به ویژه بوشهر روایت می شود. نه فقط پسزمینه، بلکه جادههایی که خود به شخصیت تبدیل میشوند. انتخاب مکان هوشمندانه است. جاده های ساحلی، آب و هوای گرم، لهجه های محلی، و فضای ناهموار و در عین حال پر جنب و جوش جنوب به ایجاد فضایی کاملاً متناسب با موضوع فیلم کمک می کند. «اسکورت» از آن دسته فیلم هایی است که جغرافیا را جدی می گیرد و اجازه می دهد لوکیشن بخشی از روایت باشد تا تزئین قاب های رنگارنگ.
فیلمنامه یکی از محورهای اصلی فیلم است. متن به وضوح مطالعه شده است و عجله ندارد. ریتم روایت یکنواخت و حساب شده است; فاصله بین فعالیت ها برای جلوگیری از خستگی یا سردرگمی تنظیم می شود. روایت هم در صحنه های هیجان انگیز جاده و هم در لحظه های مکث در مسیر خودش حرکت می کند. دیالوگ ها کاربردی هستند و می توان چند جمله را بدون آسیب رساندن به ساختار حذف کرد. ویژگی نادر این روزهای سینمای ایران.
امیر جدیدی در نقش «شیر» ستون فقرات فیلم را تشکیل می دهد. شخصیتی سرسخت، سرکش و در عین حال دوست داشتنی که ترکیبی آشنا از تیپ های قبلی خود را به یاد می آورد، اما در دام تکرار نمی افتد. شیر پادشاه جاده هاست. شخصیتی که بدون او جاده معنایی ندارد. جایدی که با بازی پرانرژی و کنترل شده اش بین خشونت، شوخ طبعی و صمیمیت تعادل برقرار می کند، مخاطب را در کنار خود نگه می دارد. در حالی که افشین هاشمی با اجرای دقیق و قانع کننده خود وزنه تعادل روایت را شکل می داد، هدی زین العابدین نیز این فرصت را پیدا کرد تا از کلیشه مظلوم و منفعل زنانه دور شده و حضور موثرتری داشته باشد.
فیلم علاوه بر اکشن و تنش، نگاه اجتماعی هم دارد. نگاهی که بدون شعار دادن به موضوع معیشت، کار شوتی ها و تعارض قانون و بقا می پردازد. “اسکورت” نه قاتل و نه نیروی پلیس را قهرمان مطلق نمی کند. برعکس، هر دو طرف ماجرا را در موقعیتی انسانی و قابل درک قرار می دهد. این عدم قضاوت یکی از نکات برجسته فیلم است و روایت را خاکستری و باورپذیر نگه می دارد.
فیلم از استاندارد فنی بالایی برخوردار است. عکس ها پویا و مناسب برای محیط جاده هستند. استفاده از ابزارهای مختلف تصویربرداری، از کوادکوپتر گرفته تا دوربین های اکشن، بدون ایجاد بهم ریختگی بصری، هیجان کار را افزایش می داد. تدوین حرفه ای و حساب شده ریتم تند فیلم را حفظ می کند و نمی گذارد افت کند. شاید بتوان از اغراق برخی جلوه های ویژه یا پایان دودآلود فیلم انتقاد کرد، اما این ضعف ها برای تحت الشعاع قرار دادن اثر کلی کافی نیست.
اسکورت فیلمی است که به ما یادآوری می کند که سینما هنوز هم می تواند ناجی باشد. هم برای مخاطب خسته و هم برای جشنواره ای که در سال های اخیر نفس می کشد. این فیلم نه شاهکار است و نه بی نقص، اما آنقدر خوب، پرانرژی و صادق است که به آینده کارگردانش امیدوار باشد. «اسکورت» بهانه ای است برای توقف در مسیری که بیشتر فیلم های او می خواهند طی کنند. این بهانه ای است برای تماشای فیلم، نه تحمل آن.
17302
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین