زمانی تصور می شد که تنها گونه طوطی بدون پرواز جهان محکوم به انقراض طبیعی است. کاکاپو با اضافه وزن، کند و خوش طعم در برابر شکارچیان، رویکرد بسیار آرام و معتدلی برای پرورش دارد. اما این پرنده کوچک شبزی که بومی نیوزلند است، پس از تلاشهای غیرمنتظره حفاظتی، برای بقا در نظر گرفته شد.
به گفته انتخابتو، جمعیت این گونه در سه دهه از 50 به بیش از 200 افزایش یافته است. امسال، با وجود میوههای مورد علاقه طوطیها که به جنون نادر جفتگیری دامن میزند، کارشناسان امیدوارند که تعداد جوجههای بیسابقه در ماه فوریه متولد شوند و کاکاپو را به بقا نزدیکتر کند و پیشبینیهای گذشته درباره انقراض قطعی را به چالش بکشد.
کاکاپوها در سه جزیره کوچک و دورافتاده در سواحل جنوبی نیوزلند زندگی می کنند و شانس دیدن آنها در طبیعت بسیار نادر است. این فصل جفت گیری با ویدئوی زنده اینترنتی یکی از پرندگان در روز سه شنبه از لانه زیرزمینی اش که جوجه هایش در حال جوجه ریزی بودند، معروف شد.
کاکاپو موجودی باشکوه است که می تواند بین 60 تا 80 سال عمر کند، اما بدون شک منظره عجیبی است. وزن این پرندگان می تواند به بیش از 3 کیلوگرم برسد. صورت آنها جغد مانند، دارای سبیل و پرهای سبز، زرد و سیاه است. این زیستگاه بقا و زندگی آنها را دشوار می کرد.
کاکاپو رایحه ای بسیار قوی و ترکیبی از مشک و میوه دارد. این بوی تند خبر بدی برای طوطی ها بود که صدها سال پیش انسان ها وارد نیوزیلند شدند. ورود موش ها، سگ ها و گربه ها، شکار انسان و نابودی زیستگاه های جنگلی بومی، گونه های پرندگان بی پرواز این کشور را به مرز انقراض کامل رسانده است.
تا سال 1974 هیچ کوکاپوی شناخته شده ای وجود نداشت. اما حافظان محیط زیست به تحقیق ادامه دادند و در اواخر دهه 1970 جمعیت جدیدی از این پرندگان کشف شد.
یکی از دلایل رشد آهسته جمعیت کاکاپو رفتار پرورشی عجیب آنهاست. سال ها یا حتی دهه ها می تواند بین هر موفقیت تخم ریزی بگذرد و فصل جفت گیری هر دو تا چهار سال یکبار اتفاق می افتد. منابع غذایی زیادی برای زنده ماندن جوجه ها ضروری است، اما کاملاً مشخص نیست که پرندگان بالغ چگونه از یک محصول پربار یاد می گیرند.