تولید انبوه هنر رزمی به سبک چای کیسه ای فاجعه است / مردم برای دیدن کارهای پدرم صف کشیدند

به گزارش خبرگزاری انتخابتو از ایسنا، علی ملاقلی پور کارگردان سینما و تلویزیون که این روزها صاحب سریال «کارآگاهان کوچک» از شبکه پویا نهال است، در گفت وگو با ایسنا، با بیان اینکه تولید این سریال کودک پس از سه سال توقیف را تجربه کرده است، از بازخوردهای خوب کودکان و نوجوانان، اشاره به تفاوت فاحش ساخت امروز و دفاع از فیلمش به دوران دفاع مقدس گفت. پدر، فیلمساز رسول. ملاقلی پور مرحوم دفس مقدسی زندگی این هنرمند را در شرایط جنگ و اعتقاد عمیق وی به موضوع را دلیل ماندگاری آثار آن دوره ارزیابی کرد و یادآور شد: پدرم در دل جنگ زندگی می کرد و مردم برای دیدن آثار او صف کشیده بودند.

«کارآگاهان کوچک» بعد از سه سال محرومیت تجربه متفاوتی است

علی ملاقلی پور در ابتدای این گفت و گو به تجربه اخیر خود از همکاری با تلویزیون اشاره کرد و گفت: سریال «کارآگاهان کوچک» برای شبکه پویا و نهال یعنی شبکه کودک و نوجوان تولید شده است. این پروژه با مشارکت ناجی حنار در فضایی کودکانه، طنز، ماجراجویی و پلیسی طراحی شده است. این سریال که در 26 قسمت ساخته شد که قرار بود 15 قسمت اول آن به مناسبت عید نوروز پخش شود، تعطیلی که وارد جنگ شدیم، اما پخش آن روزهای پنجشنبه و جمعه اردیبهشت ماه ساعت چهار بعد از ظهر آغاز شد و تکرار آن ساعت هشت از شبکه های پویا و نهال پخش می شود و همچنان در حال پخش است.

وی درباره همکاری مجددش با تلویزیون بعد از محرومیت سه ساله که به گفته او چندان خوشایند نبود، گفت: آخرین همکاری من با تلویزیون بعد از محرومیت سه ساله انجام شد. بعد از این دوره این پروژه به من پیشنهاد شد. متن سریال شیرین و جالب بود چون مخاطب را به فکر کودک می انداخت و برای من جالب بود. در بیرون، این کار شامل حل پازل یا گرفتن دزد توسط کودکان بود، اما در داخل، مراحل تفکر، جمع‌آوری داده‌ها، استنتاج صحیح و کار گروهی را به کودکان آموزش می‌داد. علاوه بر این موارد مهمی مانند باز نکردن هیچ ارتباطی در تلفن، باز نکردن در به روی هیچکس و قدرت نه گفتن به غریبه ها در اثر نگاه نویسنده در داستان ها گنجانده شده است و به نظر من این موارد به عنوان یک آموزش لازم و ضروری برای کودکان محسوب می شود.

لزوم تولید آثار آرامش بخش برای کودکان در شرایط جنگ

وی در پاسخ به این سوال که تا چه اندازه مسئولیت رسانه ها و برنامه سازان را برای تولید برنامه های شاد و آرامش بخش در فضای جنگ کنونی می بیند، گفت: در صورت جنگ، بحث بچه ها فرق می کند. نمی توان کودک را مدام با اخبار تند و دردناک بمباران کرد. از طرفی نمی توان او را از جریان وقایع دور نگه داشت، بلکه ساعت ها برای بازگشت به زندگی، شادی، رشد، آینده و امید نیاز دارد. به همین دلیل آثاری که شاد، فضایی خارق العاده و عاری از استرس و اضطراب هستند باید تولید و منتشر شوند. مدیر شبکه پویا و نهال فکر خوبی داشت و اینکه در زمان جنگ چنین آثاری پخش می شد، اتفاق خوبی بود. سریال «کارآگاهان کوچولو» هم در فضای جنگی بود و در این سریال یکی دو قسمت را به مفهوم دفاع از پرچم، وطن و خاک اختصاص دادیم اما ساختار اصلی کار فضای ماجراجویی، پلیسی، تعقیب و گریز و طنز بود و برای بچه ها کاملا جذاب بود. خوشبختانه بازخوردها خوب بود و با بازخورد منفی مواجه نشدیم. میانگین سنی مخاطبان بین 5 تا 15 سال است و به نظر می رسد سریال محبوب شده است. این یک اتفاق غیرمنتظره و بسیار خوشایند برای ما بود.

رسانه ملی باید همه مردم را در نظر بگیرد

ملاقلی پور با تاکید بر نقش تلویزیون و رسانه در تامین آرامش جامعه گفت: رسانه ملی باید همه مردم را مورد توجه قرار دهد. نیاز به برنامه هایی است که روحیه ایمان، دفاع و مقاومت را تقویت کند، اما به مطالعاتی نیاز داریم که امید به آینده، کار، تلاش و زندگی را افزایش دهد. دیدن اخبار ازدواج دو نفر، تولد نوزاد یا ساختن مدرسه یا پل در محیط جنگی، احساس امیدواری می کند. ما به اخبار مثبت و همچنین بازنمایی بیودینامیک، پیشرو و سازنده در فیلم ها و سریال های تلویزیونی نیاز داریم. حتی نشان دادن خانواده ای که با همدلی توانسته مشکلات اقتصادی خود را حل کند، جامعه را امیدوار می کند.

افزایش چنین مطالعاتی مستقیماً بر کاهش مهاجرت، کاهش خودکشی و ایجاد دیدگاه مثبت تأثیر می گذارد، در حالی که رسانه هایی مانند انترناسیونال که سعی می کنند فضای ایران را متفاوت از آنچه هست به تصویر بکشند، خشن و غیرقابل تحمل هستند. پادزهر این نوع رسانه ها تولید آثاری است که خانواده های توانمند در کنار هم زندگی می کنند، روستائیان با هم زندگی می کنند، آپارتمان نشینانی که مشکلات خود را حل می کنند، دفاتر و کارخانه ها در حال پالایش فساد هستند.

انتقاد از لزوم تولید آثار سطحی دفاع مقدس و توبیخ حاکمان ناکارآمد

ملاقلی پور در بخشی دیگر از این گفتگو با انتقاد از تولید آثار دفاع مقدس در سال های اخیر گفت: متأسفانه برخی از کارگردانان به جای تولید آثار امیدوارکننده به سمت کارگردانی روی می آورند و فکر می کنند فقط کافی است سریال های جنگی بدون مضمون زندگی در جنگ اخیر بسازند. این رویه شکست خورد. اگر چاره را در وطن می بینیم باید شاهد سرزنش حاکمانی که آثار ضعیف دفاع مقدس تولید می کنند نیز باشیم. تولید انبوه و موقت آثار جنگی به سبک چای کیسه ای یک فاجعه است. طبیعی است که نویسنده و کارگردان درگیر داستان نمی شوند و آن را در ذهن خود شکل نمی دهند و داستانی نوشته می شود که سطحی باشد و بازخورد مثبتی نداشته باشد.

وقتی جنگ بود مردم فیلم های جنگی می دیدند

وی در مقایسه با دوران طلایی کارهای دفاعی مقدس خاطرنشان کرد: در دهه 60 و بعد از جنگ فیلمسازانی چون مرحوم پدرم احمد رضا درویش، حاتمی کیا و حتی آثار متأخر محسن مخملباف آثار ماندگاری خلق کردند. دلیل این امر این بود که خودشان را در چارچوب جنگ هشت ساله قرار دادند و این روند، دوران مواجهه هنرمند با حوادث بود. بسیاری از آنها اغلب به عنوان عکاس یا فیلمبردار جنگی آنجا بودند و با رزمندگان ارتباط برقرار می کردند و شرایط را به خوبی درک می کردند. در واقع خودشان مجروح شدند و تیراندازی کردند و وضعیت را به طور ملموس درک کردند. در همان زمان فیلم های جنگی نیز پرفروش بودند. مثلا سومین فیلم بلند پدرم رسول ملاقلی پور «افق» پرفروش ترین فیلم سال شد و مردم آنقدر هجوم آوردند که شیشه های سینما بهمن شکست. این اتفاق عجیبی بود، نشان می داد که حتی در شرایط جنگی مردم به تماشای فیلم های جنگی می رفتند، اما شرط این کار اعتبار و اصالت کار بود، چون تهیه کننده فیلم خودش در جنگ بود.

خاطره ای از رسول ملاقلی پور/ پدرم در دل جنگ بود

علی ملاقلی پور با بیان خاطره ای گفت: پدرم با عکاسی مستند دوران دفاع مقدس شروع کرد، فیلمبردار هم بود و از عملیات فتح المبین گرفته تا سقوط حورمشهر و منطقه بستان فیلمبرداری کرده بود، فیلم و عکس های زیادی بود، فیلم ها و عکس های زیادی بود. صحنه های موج انفجار را خیلی خوب به تصویر کشید زیرا خودش بارها درگیر شده بود. او رفقای زیادی داشت که بسیاری از آنها هنرمند و مدافع وطن بودند که در جنگ شهید شدند و فیلم هایش را به آنها تقدیم کرد. بنابراین، این زندگی در دل جنگ، داستان‌هایی را که او می‌گفت، برای عموم ملموس و مؤثر کرد. جالب اینجاست که مردم نیز نسبت به شهدای سال دفاع شحات واکنش نشان دادند. می بینید که چقدر مورد احترام بودند که نشان می دهد نویسندگان، فیلمسازان و نقاشان آن دوره کار خود را درست انجام دادند و نگذاشتند این فداکاری ها از بین برود.

او گفت: روزی از پدرم این سوال را پرسیدم: چرا اثر اجتماعی که می سازید، مانند فیلم میم مثل مادر، جلوه های جنگ را در آن نشان می دهد؟ در جواب به من گفت که هشت سال از جوانی ام را در جنگ گذرانده ام. اساس زندگی من از افرادی است که نمی توانم از پس آنها بربیایم. جوانی هر فرد، صرف نظر از شرایط، عمیقاً کل زندگی او را تحت تأثیر قرار می دهد. بنابراین زندگی پدرم در جنگ با آثار او پیوند عمیقی داشت. متأسفانه اکثر سازندگان آثار امروزی این زندگی را ندارند و بدون داشتن توانایی یا عزم تأثیرگذاری بر اثر، برای پول، ترازنامه یا زندگی هنری، اثر می‌سازند. کیفیت کار در تلویزیون و حتی پلتفرم‌های تماشای خانگی سال‌هاست که کاهش چشمگیری داشته است و تولیدات با عجله و بدون فکر کافی انجام می‌شود.

دوربین باید در متن زندگی مردم باشد نه فقط در میدان جنگ

ملاقلی پور در پاسخ به این سوال که آیا ایسنا می خواهد در سینمای خانگی آثاری تولید کند، گفت: در دوران ممنوعیت کار پیشنهاد تولید آثار در سینمای خانگی به من داده شد اما اجازه ندادند.

وی در پاسخ به اینکه آیا به ساخت اثری با موضوع جنگ گذشته فکر می کنید؟ وی تصریح کرد: اولویت من این بود که دوربین وارد جامعه شود، دوربین فقط وارد جنگ نشود، جنگ وارد متن زندگی مردم شود و موشک ها وارد جامعه مردم شوند. افرادی که علاقه ای به جنگ ندارند و دوست دارند در صلح زندگی کنند. دفاع مسئله دوم است. هنگامی که پرخاشگری رخ می دهد، روحیه دفاعی نیز گسترش می یابد. هر چه نگاه هنرمند از دل مردم بیشتر باشد، اثر چشمگیرتری خواهد داشت. آیا باید بدانیم که فیلم را برای چه کسی می سازیم؟ برای حاکم یا برای مردم؟ اگر برای مردم باشد، دوربین هم در بین مردم است و اگر برای حاکمان باشد، تفنگ و سلاح زیاد می‌شود و حاکم پسندیده می‌شود، اما اگر در کنار مردم باشد، تفنگ و سلاح اگر کم باشد، برای مصارف دفاعی است و تعداد کمی در برابر جان‌ها دیده می‌شود.

زندگی خارج از کشور هم جزو کارهای پدرم بود.

رسول در ادامه به آثار زندگی ملاقلی پور در دوران دفاع مقدس اشاره کرد و یادآور شد: در آثار پدرم می بینید که او حتی بین دکورها به زندگی مردم، عشق، خانواده، کشاورزی و مزرعه پدرش اهمیت می دهد، دفاع در آثار او هیچ گاه از زندگی جدا نبوده است. برای آنها پیشتاز است، با این حال، امروزه فیلمسازان فقط در یکی دو صحنه، خاطره خانواده را نشان می دهند، بدون اینکه افراد داستان خیلی درگیر مسائل زندگی شوند.

ملاقلی پور می پرسد آیا پروژه تلویزیونی جدیدی در دست تولید است؟ وی تصریح کرد: در حال حاضر پروژه جدیدی برای تلویزیون در دست توسعه ندارم. بعد از «کارآگاهان کوچک» هنوز کار جدیدی را شروع نکرده ام.

گفت و گوی علی ملاقلی پور با تاکید بر اینکه بازخوردهای خوب «کارآگاهان کوچک» نشان می دهد کودکان و جوانان تشنه کاری هستند که آنها را به فکر، شادی و امید به زندگی می رساند، پایان یافت. وی منفعت طلبی را آفت فرهنگ و هنر دانست و گفت: نفع شخصی همیشه جز ضرر و نابودی چیزی به همراه نداشته است چرا که در عمل از این مفهوم به تداوم فساد و ریا تعبیر می شود که فاجعه بار است.

59243