در فضایی که از هر سو به هنرمندان و سینماگران متهم میشد، نه لیست سیاه ایجاد شد و نه انتقام عمومی گرفته شد. حتی آنهایی که آشکارا موضع گرفتند و در نگاه منتقدان «اشتباه» کردند، نه تنها از اکران حذف شدند، بلکه فیلم هایشان هم اکران شد و نامشان در میان نامزدها قرار گرفت.
این به معنای یک تصمیم آگاهانه است: دور زدن سیاست طرد. با این حال، این داستان را نباید عاشقانه دید. اگر قرار است این رویکرد ارزشی داشته باشد، باید به قاعده دائمی تبدیل شود، نه استثناء گاه به گاه. بلوغ اجتماعی زمانی معنادار می شود که تحمل صداهای ناسازگار گران نباشد.
جشنواره امسال نشانه ای داد: اینکه می توان رقابت حرفه ای را در اوج درگیری حفظ کرد. به جای بستن در، می توان منطقه را باز گذاشت و تصمیم گیری را به مخاطب واگذار کرد. حقیقت این است که سینمای ایران زخمی است. از فشار اقتصادی تا بی اعتمادی عمومی. اما پاسخ زخم این نیست که دایره را باریک کنیم. اگر هر صدای متمایز حذف می شد، چیزی جز یک پژواک مکرر باقی نمی ماند.
آنچه در این دوره دیده شد این بود که ما حداقل به ظاهر در یک قایق بودیم. با درد مشترک و سرنوشت مشترک. اکنون سوال واقعی این است: آیا این رویکرد ادامه خواهد داشت یا نمایشی موقت است؟ جدی ترین قاضی این ادعا زمان است.
۲۴۲۲۴۲
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین