در این زمینه، باید دو رویکرد را از هم تفکیک کرد: اول; بحث استفاده از منابع عمومی است. معتقدم نهادهای وابسته به جمهوری اسلامی که از بودجه عمومی و دولتی حمایت میشوند (مانند صداوسیما، حوزه هنری، سازمان اوج و بنیاد فارابی) باید در انتخاب طرفهای قرارداد تجدیدنظر کنند. ادامه دادن منابع خزانه به افرادی که مصلحت عمومی یا خواست جامعه نیستند، برای این نهادها منطقی نیست.
دوم؛ موضوع حذف و لغو کامل هویت حرفه ای افراد است. من با این رویکرد موافق نیستم. ما نباید طوری برویم که انگار هویت مردم را به عنوان هنرمند باطل می کنیم.
در نهایت اگر «آگاهی اجتماعی» جامعه به حد مطلوب برسد، معتقدم بهترین قاضی خود مردم خواهند بود. اگر مخاطب احساس کند شخصی به او بی احترامی کرده یا به او خیانت کرده است، «از سر احترام» او را تحریم می کند.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین