خودمان علیه خودمان؛ “لذت ببر!”

تیم ملی فوتبال ایران برای سومین بار به مصاف دو تیم «قرمز» و «سفید» رفت. نمایش کامل بازی با حضور داور و البته “VAR”. با تمرینات معمول این دو فرق دارد. این بدان معنی است که تکل معمول و مرسوم در طول تمرین با لباس رسمی و راهنمایی داور انجام می شود. چنین رویارویی ها هیچ مشکل بزرگی ندارند. این بازی که باید نامرئی باشد، اکنون به شیوه ای زیباتر و رسمی تر انجام می شود. مشکل اینجاست که ظاهراً «بعضی» این فرآیند را دوست دارند و مدام آن را تکرار می کنند. البته ظاهرا این آخرین باری بود که قرمزپوشان مقابل سرخپوشان قرار گرفتند. به این معنا که سرگرم کننده است، اما اگر «آن» باید تیم ملی باشد، باید نگران اتفاقات بد باشید.

چرا لیگ تعطیل شد؟

در این روزهایی که مسئولان تصمیم عجولانه ای برای تعطیلی مسابقات لیگ برتر گرفته اند، تیم ملی باید با خودی ها مقابله کند. معلوم نیست دلیل واقعی چیست. چون اگر نگران اتفاقات غیرفوتبالی بودند، مسابقات مثل همیشه بدون تماشاگر برگزار می شد. یا حداقل به شهر یا شهرهای آماده برای میزبانی کامل بازی ها برده شود. اینجاست که “اشتباه” بزرگ رخ داد. به این نتیجه رسیدیم که علاوه بر بلاتکلیف بودن لیگ، تیم ملی هم فرم خود را از دست داده است. فوتبالیست ها بدون شرایط بدنی مقابل هم قرار گرفته اند و نمایشی در خور نام تیم ملی ندارند. رنگ آمیزی این بدن های ناآماده سه بار پشت سر هم این اضطراب را کم نکرد. در روزهایی که حریفان تیم ملی بازیکنان بسیار آماده ای دارند، حداقل برخی از این تیم به وضوح دچار مشکلات جسمانی اساسی هستند. این امر زمانی آشکارتر می شود که کالانوی و شاگردانش در یک جلسه رسمی مورد آزمایش قرار می گیرند.

چرا با هم بازی می کنیم؟

پاسخ به این امر چندان خوشایند نیست. احتمالاً برای حفظ شرایط بازیکنان، اما چه کسی می‌داند که آیا چنین بازی‌هایی ممکن است منجر به آزمون جدی نشود. اگر بدن بازیکنان باید در شرایط مسابقه نگه داشته شود، این باید به نقطه قبلی برگردد و اجازه داده شود که روال عادی مسابقات لیگ را دنبال کند. جدا از این شرایط، شاید بازیکنان تیم ملی در چنین شرایطی رو در روی هم قرار بگیرند، مثل یک سرگرمی است. در نهایت حفظ روحیه و نشان دادن تداوم فوتبال می تواند رضایت فدراسیون را جلب کند. البته وقتی لیگ ها تعطیل می شود و کشورهای دیگر به مسابقات لیگ می آیند، طبیعی است که حریفی نباشد که بخواهد با این بدن های خسته و به دور از شرایط، این تیم را با جدیت بیشتری محک بزند.

آیا قرمز و سفید در ترکیه روبروی هم هستند؟

مشکل تیم ملی فقط به اردوی تهران محدود نمی شود. این تیم به زودی برای اردوی قبل از جام جهانی راهی ترکیه می شود. بزرگترین ابهام در اینجا این است که چرا ترکیه؟ آیا پول فدراسیون یا دولت زیاد است که به جیب تیم ملی که برای اردو به ترکیه می رود، بگذارد؟ می توان گفت یک بازی دوستانه برگزار می شود. در دوره ای که لیگ های مختلف برگزار می شود، تاکنون خبری از برگزاری بازی دوستانه نشده است. بنابراین تیم ملی باید دوباره به مصاف قرمز و سفیدها برود یا تیم باشگاهی پیدا کند که بتواند مقابل آنها بازی کند. گامبیا یک رقیب لجستیکی است و بعید به نظر می رسد که این امر باعث پیشرفت امیر قلانوی و شاگردانش شود. هر چند فدراسیون هر از چند گاهی به اسپانیا و پرتغال فرصت می دهد و اخیراً از لهستان نیز نام برده می شود، اما طاهش برای محک زدن تیم ملی باید به گامبیا بسنده کند. به هر حال برنامه های تهران فعلا به پایان رسیده و شاید آخرین قسمت «مسابقه خود» در تیم ملی هم به پایان برسد. اگه نیومد مشکلی نیست قسمت جدید تو ترکیه هست!