داستان پدر داغدار ایران را به گریه انداخت

بهترین برای: طی چند روز اخیر ویدئویی از مراسم چهلم یکی از قربانیان حوادث دی ماه در شهر رشت دست به دست می شود. ویدیویی که نه به خاطر کیفیت تصویر، بلکه به خاطر کلماتی که در آن وجود دارد، بیننده را تحت تاثیر قرار می دهد. این تصاویر مربوط به مراسم چهلمین قهرمان پرورش اندام مسعود ذات پرور است. مرد جوانی که از دست دادن خانواده و دوستانش به شدت اندوهگین شد.

پدری در میان جمعیت عزادار ایستاده و به آسمان نگاه می کند. میزانسن عجیب پدر مسعود نه پشت تریبون رسمی و نه با متنی از پیش نوشته شده با خدا حرف می زند. او با زبانی صحبت می کند که از دل می آید. سخنرانی ای که بسیاری آن را تاثیرگذارتر از سخنرانی های دانشگاه و برجسته ترین اساتید این حوزه توصیف می کنند. صدای او رنگ گفتار مطالعه شده نیست و نشانی از سختی در آن نیست. هر کلمه از درد عمیقی سرچشمه می گیرد که فقط یک پدر غمگین می تواند آن را درک کند.

او در حالی که به آسمان نگاه می کند می گوید: «اگر می خواهی دوست ما باشی، دوست مردانه ما باش». جمله ای ساده اما قابل تامل؛ این جمله ای است که در مدت کوتاهی بارها بازپخش شده و هر بار همان تکان اولیه را در دل بیننده ایجاد می کند. “دوست پسر” چیزی بیش از یک عبارت شده است. فریادی برای دوستی، برای عدالت، برای پایان دادن به رنجی طاقت فرسا.

پدر مسعود از وضعیتی می گوید که او آن را غیرقابل تحمل توصیف می کند. او از خدا می خواهد که این روند را متوقف کند. دردی که او معتقد است خیلی زیاد است. بالاخره صدایش می شکند. شنیده ترین فریاد شیون در هوا طنین انداز می شود: خدایا بس است…خسته ایم بس است. در همان زمان جمعیت گریه می کند. اشک و ناله در هم می آمیزند و صحنه ای را خلق می کنند که نیاز به توضیح کمتری دارد.

چیزی که این ویدیو را متفاوت می کند فقط عزاداری یک خانواده نیست. بلکه صداقت برهنه است که در کلمات شناور است. مردی نزدیک به 70 ساله که به گفته بسیاری از مردم در دل جامعه یک فرد عادی است، در مراسم چهلمین پسر کوچکش با استادی و قاطعیت کمی صحبت می کند. او پیام خود را بدون توسل به فنون خطابه با در کنار هم قرار دادن کلمات، با نفوذی عمیق به دل ها می رساند.

شاید این نزدیکی از بسیاری از آثار هنری و تولیدات ایدئولوگ در سال های اخیر مؤثرتر باشد. آثاری که قرار است معنویت را منتقل کنند اما به ندرت چنین ارتباطی برقرار می کنند. این ویدئو یادآور یک حقیقت ساده است: آنچه از دل می آید در دل می ماند، حتی اگر نوشته یا کارگردانی نشده باشد.