جامعه امروز ما با نوعی غم عمومی مواجه است. این سوال پیش می آید که در چنین شرایطی چه باید کرد؟ آیا زندگی باید بسته شود؟ یا باید به خانه زنگ بزنی، کنارش بایستی و به یاد داشته باشی که هر کس در این سرزمین زندگی می کند حقوقی دارد. این حقی است که نمی توان آن را از کسی گرفت.
این فضای غم و خشم را فقط با فرهنگ و هنر می توان کاهش داد. قلب ها را آرام می کند، ما را به یکدیگر نزدیک می کند و اجازه می دهد تا همدردی های مسالمت آمیز رخ دهد. فرهنگی که ما را به گفتگوی محترمانه دعوت می کند، به آرامی صحبت می کند، تا از درد در گفتگو اجتناب کنیم. چون اگر بگوییم درد، احساس درد می کنیم. امروز از سینما انتظار می رود که روایتگر دردها، شادی ها، پیروزی ها، تاریخ، افسانه ها، اسطوره ها و گذشته تمدنی این سرزمین ها باشد. اینها چیزی است که جامعه از ما انتظار دارد.
ما فیلمسازان باید بپذیریم که سینما فقط متعلق به ما نیست، بلکه متعلق به هر نقطه از این سرزمین است. به همین دلیل است که فیلمسازان اغلب اولین کسانی هستند که به رویدادهای اجتماعی و حتی رویدادهای غیرمنتظره واکنش نشان می دهند. آنها احساس وظیفه می کنند که وارد میدان شوند. این مداخله از روی خودخواهی و تبذیر نیست، آنها با این افراد زندگی می کنند، معاشرت می کنند و ایده دارند.
متاسفانه ما گرفتار دوقطبی هایی هستیم که ریشه سیاسی دارد و با ارزش های فرهنگی، هنری و تاریخی ما سازگاری ندارد. این وظیفه ماست که از سرزمین خود محافظت کنیم، از هویت ملی خود محافظت کنیم، درد و تاریخ مردم این سرزمین را نادیده نگیریم، و اطمینان حاصل کنیم که هیچ کس احساس نمی کند که باید سرزمین خود را رها کند.
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین