استاد هوشنگ جزی زاده که پیشگام بی نظیر هنرهای سنتی ایران بود، عمری طولانی را صرف تدریس، تربیت شاگردان و خلق آثار ماندگار کرد. همانطور که آثار او در موزه ها و مجموعه های داخلی و خارجی گنجانده شده است، نسل جدید هنرمندان ایرانی نیز از میراث او الهام گرفته اند.
به گزارش ایتنا، امیرهوشنگ جزی زاده در 18 اردیبهشت 1312 در اصفهان به دنیا آمد و علاقه و استعداد او به هنر از همان دوران کودکی نمایان شد و تحصیلات خود را در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان آغاز کرد. بعدها با بورسیه تحصیلی به انگلستان رفت تا مهارت های خود را در طراحی و هنرهای تجسمی ارتقا دهد. او پس از بازگشت به ایران، سال ها دروس مینیاتور، طراحی فرش و تذهیب را ارائه داد و نسل های زیادی از هنرمندان امروزی را تربیت کرد. او معتقد بود که آموزش هنر نه تنها انتقال تکنیک بلکه پرورش ذهن خلاق هنرمند است.
آثار استاد جزی زاده بازتابی از سنت کلاسیک نقاشی ایرانی و در عین حال آمیخته با خلاقیت شخصی و دیدگاه مدرن است. او معتقد بود که هنر باید پیام، روح و تجربه زیسته را منتقل کند، نه اینکه فقط از سبک های گذشته تقلید کند. این نگرش باعث شد آثار او در ایران و حتی خارج از کشور مورد توجه قرار گیرد و او را به عنوان یکی از چهره های ماندگار نقاشی برجسته کند.
در مراسم بزرگداشت استاد جزی زاده که اخیرا در اصفهان برگزار شد، علاوه بر افتتاحیه کتاب نفیس «کمال حسن» که در برگیرنده گزیده ای از آثار وی است، مستند «بهای عشق» که روایتی تصویری از زندگی هنری وی است نیز به نمایش درآمد. این مراسم نشان داد جزی زاده نه تنها هنرمند بزرگی بود، بلکه نماد پیوند هنر، تجربه و عشق به زیبایی بود. هنری که فراتر از زمان و مکان باقی می ماند.
یکی از بزرگترین میراث استاد جزی زاده شاگردان ایشان هستند. او با صبر و تواضع نه تنها به آموزش فنون می پرداخت، بلکه روح هنر و بینش خلاق را در شاگردان خود می دمید. امروزه بسیاری از هنرمندان می گویند که استاد آنها را قادر می سازد تا هنر را از طریق حس تجربه شخصی درک کنند، نه فقط با تقلید از گذشته.
رضا بدرالسماء، نقاش و مینیاتوریست وی در گفت وگو با ایسنا، اظهار کرد: استاد جزی زاده برای من فقط یک معلم نبود. او نوری بود که راه هنر را روشن کرد. او به من آموخت که نگاه به هنر نباید سطحی باشد، بلکه باید نگاهی باشد که روح نقاشی را درک کند. استاد همیشه تاکید می کرد که هنر چاقویی است که هم جسم و هم روح را جلا می دهد و نقاشی بیش از هر چیز بیان تجربیات انسان است.
وی افزود: او به ما آموخت که هنر فقط نقاشی نیست، زندگی، درد، عشق و زیبایی است. معلم می گفت اگر عکس شما فقط زیبا باشد و حرفی برای گفتن نداشته باشد، قابل درک نیست. هنر باید پیامی داشته باشد، پیام روح هنرمند. این دیدگاه باعث شد آثار او در دل مخاطب جاری شود.
این نقاش با اشاره به شخصیت این معلم گفت: استاد جزی زاده با تواضع، صبوری و مهربانی منحصر به فرد خود نه تنها فن را به ما آموخت، بلکه به ما آموخت که چگونه انسان بهتری باشیم، ایشان می فرمایند هنر باید گرمای انسانیت را داشته باشد؛ این مهربانی در رنگ و سبک است که در بسیاری از آثار ایشان می بینید، نوعی مهربانی شبیه کلام مهربان شاعر ایرانی.
بدرالسماء توضیح داد: او معتقد بود هنر باید آزاد باشد. عاری از تکرار و قضاوت. هنر با خط و رنگی که انتخاب می کنید حقیقت خود را می گوید و استاد همان آزادی و عمق را در آثارش نشان داده است، از سبک سنتی گرفته تا لحظاتی که ترکیبی از رنگ و نقش، معنا و زندگی است.
وی درباره میراث استاد تصریح کرد: آنچه استاد را زنده نگه داشت، نگاه ایشان به دنیای هنر و آموزش بود; این چیزی است که هر هنرجو و هنرمندی که با او کار می کند با خود حمل می کند. او نه تنها بر دستان ما، بلکه بر قلب ها و بینش هنری ما نیز مسلط بود.