به گزارش اعتماد آنلاین، در سال 1403 به پلیس ورامین اطلاع دادند که درگیری خونینی در ورامین رخ داد و جوانی به نام یاشار جان خود را از دست داد. پلیس متوجه شد که این درگیری منجر به قتل دختری به نام آندیا شد که چند سالی با یاشار رابطه عاطفی داشت.
پلیس وحید قاتل یاشار را دستگیر کرد. وحید به قتل اعتراف کرد و گفت: یکی از دوستانم به نام سینا با یاشار رقابت عشقی داشت و به همین دلیل آنجا بودیم. زمانی که یاشار شروع به درگیری کرد، قصد دفاع از خودم را داشتم و نمی خواستم او را بکشم، اما متاسفانه یاشار جان خود را از دست داد.
در حالی که تحقیقات در خصوص این حادثه ادامه داشت به پلیس گزارشی مبنی بر وقوع حمله مسلحانه بین دو خودروی در حال حرکت در ورامین که منجر به کشته شدن دو نفر شد، دریافت کرد.
با آغاز تحقیقات پلیس، مشخص شد فردی که تیراندازی کرده از پلاک جعلی استفاده می کند. تیم های پلیسی پس از تحقیقات، عاملان این حادثه را شناسایی و دستگیر کردند. متهم در بازجویی ها اعتراف کرد که شلیک کرده است و یکی از آنها گفت: شفیق برادر یاشار به ما دستور شلیک داد.
او گفت: زمانی که یاشار کشته شد، شفیق منتظر تصمیم دادگاه در مورد پرونده نبود. او که بسیار ثروتمند است، گفت: افرادی بودند که قانون آنها را در قتل برادرش مجرم نمی دانست و او فقط عامل قتل را دستگیر کرد و برای مجازات این افراد پول پرداخت کرد. در شب حادثه چهار نفری که برادر شفیق ادعا کرد کشته شده اند در یک عروسی بودند. دو دوست شفیق عکس گرفتند و برای ما ارسال کردند. همه ما آماده شدیم که اسلحه هایمان را جمع کردیم. وقتی از عروسی رفتند، ماشین را شلیک کردیم. دو نفر از آنها در صحنه جان باختند.
مأموران شفیق و سه نفر دیگر را دستگیر کردند. با فوت متهم جوان پرونده که به نقش شفیق اشاره کرد، تحقیقات در آستانه تکمیل شدن بود و با طی مراحل قانونی پرونده برای بررسی به شعبه 13 استان تهران ارسال شد. در این جلسه والدین هر دو قربانی خواستار قصاص شدند. سپس نوبت شفیق بود. وی گفت: به من اطلاع ندادند که متهمان قصد تیراندازی دارند و چیزی به آنها نگفتم. من در ماشین بودم که به او شلیک کردند.
سپس متهم دیگر در جایگاه قرار گرفت و توضیح داد: مهاجم ما نبودیم، ضارب شروین بود که اکنون فوت کرده است. هیچ کدام از ما از فعالیت های او خبر نداشتیم و در دام افتادیم.
سپس متهم ردیف سوم به نام رامتین در جایگاه قرار گرفت. گفت: به خاطر قتل عکس نگرفتم، از من پرسیدند کجایی، سلفی گرفتم و گفتند در عروسی هستیم. من قصد افشای کسی را نداشتم.
پس از ارائه دفاعیات وکلا، قضات برای تصمیم گیری وارد دادگاه شدند.