رحیم معینی کرمانشاهی; مردی که خود را فدای اخوان ثالث کرد

بعدی- رحیم معینی کرمانشاهی در 15 بهمن 1301 در کرمانشاه به دنیا آمد و در 26 آبان 1394 در تهران درگذشت.

بر اساس گزارش فردا، معینی کرمانشاهی در زمینه های مختلف فعالیت داشته است. اگرچه نام او چندان برای عموم آشنا نیست، اما کم کم به یکی از هنرمندان بزرگ ایران تبدیل شد.

مردی که نام خانوادگی اخوان ثالث را برای خود انتخاب کرد

او در حال نوشتن فیلمنامه بود. شعر می سرود. او عادت داشت نقاشی کند. روزنامه نگار بود و آواز هم می خواند. معینی کرمانشاهی از آن دست هنرمندانی بود که ذوق انجام بسیاری از کارها را داشت. هم پدر و هم پدربزرگ معینی کرمانشاهی از افراد عالی رتبه بودند و از آنجایی که معینی در چنین خانواده ای متولد شد، از همان دوران کودکی راه علم و هنر را پیمود.

او علاوه بر نقاشی، شعر نیز می سرود و در جوانی به عنوان ترانه سرا با بسیاری از آهنگسازان سرشناس ایرانی همکاری داشت. این همکاری ها به او شهرت دیگری بخشید. علاوه بر این، نقاشی های او مورد توجه بسیاری از فرهنگیان قرار گرفت و نام کرمانشاهی نامی آشنا برای اهالی فرهنگی و هنری ایران شد.

اگرچه نام کرمانشاهی را نمی توان با سیاست همراه کرد، اما البته مستقل از سیاست نبود. وی با محمد مصدق ارتباط نزدیک داشت و به دلیل همین نزدیکی در کنار مصدق به اداره کل انتشارات و تبلیغات منصوب شد. در این دوره به توصیه علی دشتی نام خانوادگی امید را برای خود انتخاب کرد.

اما این انتخاب دور از انتظار نبود. مهدی اخوان ثلاث که پیش از معینی کرمانشاهی نام خانوادگی امید را برگزیده بود از اقدام معینی گلایه کرد و معینی بلافاصله از این نام خانوادگی صرف نظر کرد. از این رو رحیم معینی پسوند کرمانشاهی را به آخر نام خانوادگی خود اضافه کرد و بعدها با نام خانوادگی کرمانشاهی کار کرد.

معینی کرمانشاهی اگرچه یکی از مهم ترین هنرمندان صد سال اخیر ایران است، اما هرگز در میان مردم ایران شهرتی کسب نکرده است. البته با وجود گذشت سال‌ها، هنوز برخی از آهنگ‌های او جزو آهنگ‌های معروف است. با این حال، به دلایل مختلف، یک فرد کرمانشاهی هرگز به چهره ای شناخته شده در بین مردم ایران تبدیل نشد.

معینی کرمانشاهی اشعار زیادی دارد. برخی از ابیات او در حافظه مردم ایران حک شده است و امروزه نیز بسیاری از مردم بدون اطلاع از نام آهنگساز از آنها عبور می کنند. کرمانشاهی هرگز روح خود را به زرق و برق زمان آلوده نکرد و تا پایان عمر هنر را امری مقدس می دانست.