در سال‌های فعالیت در صنعت سینما و گالری‌داران، شاهد یک الگوی تکراری بودم: پس از به بن‌بست رسیدن در بحث‌ها، لابی‌ها و تهیه طرح‌ها و لوایح جایگزین، مدیران مربوطه مجبور به استفاده از اهرم «فشار عمومی» می‌شوند. اما از درون صنف، فوراً به آنها برچسب “افراطی” و “مبارزه” می خورند. از سوی دیگر، گروهی هم هستند که با ژست «تعهد» کنش های نتیجه گرا از خود نشان نمی دهند و ناکامی خود را در برآورده شدن مطالبات به نام «تعهد» می فروشند.
حقیقت تلخ این است: «تعاملی» که مخالفان کنشگری صنفی بر آن اصرار دارند، وسیله ای برای کسب حقوق صنفی نیست، بلکه پوششی برای «اجرای فوری دستور کار دولت» است. «تعامل» وقتی به معنای سکوت و پذیرش دستورات و مقررات ضد صنفی باشد، دیگر استراتژی نیست. بلکه خیانت به فلسفه وجودی صنفی است.
سؤال ما از این مدعیان منفعل «تعامل گرا» همیشه بی پاسخ مانده است: فرض بر این است که این تعامل بی پایان تا کجا و تا کجا ادامه یابد؟
در جامعه امروزی، مدیریت جامعه بر سه پایه دولت، بخش خصوصی و نهادهای مدنی استوار است. صنف یک مؤسسه غیرانتفاعی و مدنی است که از منافع اعضای خود دفاع می کند، نه نهادی که مقررات دولتی را تحت پوشش صنفی اجرا می کند. اگر انجمن با تضییع حقوق اعضای خود مخالفت نکند، ضرر کرده است. حتی اگر با لبخند و به نام «نامزدی» با دولت این ضرر را به عنوان تعامل و جشن بفروشد.
5959
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین