در حالی که شب گذشته عکس های فراموش نشدنی تیم ملی ایران از جام جهانی منتشر شد، صدای عادل فردوسی پور در اخبار برخی از مهم ترین مسابقات تاریخ فوتبال ایران به گوش رسید. بازی هایی که میلیون ها ایرانی با صدای فردوسی پور به یاد آوردند، ناگهان با صدای دیگری پخش شد. گویی بخشی از خاطره جمعی فوتبال ایران بازنویسی خواهد شد.
البته مشکل فقط عادل فردوسی پور نیست. ورزش ایران سال هاست که با نام هایی که محبوبیتشان مرزهای مرسوم را درنوردیده است، برخوردهای عجیبی را به خود دیده است. یک روز نوبت به علی دایی می رسد. اسطوره ای که همچنان بهترین مهاجم تاریخ فوتبال ملی آسیاست. به نظر می رسد فردای آن روز، رسول کادم غروری را که سال ها برای کشتی ایران احساس می کرد، فراموش کرده است.
حقیقت این است که محبوبیت را نمی توان از بین برد. همانطور که خاطره گزارش ایران و مراکش یا ایران و آرژانتین را نمی توان از خاطرات میلیون ها نفر پاک کرد. مردم آن لحظات را با صدای فردوسی پور به یاد می آورند. همانطور که گل های تاریخی تیم ملی با نام علی دایی و افتخارات کشتی با رسول خادم به یادگار مانده است. همان طور که حتی نمی توانید بازی حماسی ایران و استرالیا را بدون گزارش جواد خاتانی تصور کنید.
مشکل از اینجا شروع می شود. آنها سعی می کنند به جای استفاده از سرمایه اجتماعی، آن را نادیده بگیرند. در حالی که بسیاری از کشورها برای خلق چهره های ملی هزینه می کنند، ما گاهی با وجود کسانی که سال ها باعث افتخار این کشور شده اند، به گونه ای برخورد می کنیم که گویی مشکل است.
شاید بتوان صدای یک خبرنگار را از یک برنامه تلویزیونی حذف کرد. شاید کمتر بتوان نام قهرمانی را آورد. اما حقیقت این است که حافظه جمعی مردم با این تصمیمات تغییر نمی کند.