شب گذشته چهره حسین مهدویان خیلی چیزها را فاش کرد

بهترین برای: وقتی کلاه را روی سرش می کشد، صورتش دیده نمی شود. روی تیشرتش نوشته شده بود «لاله دمیده از خون جوانان وطن». لباس هایشان تیره است. الناز ملک دو صندلی دورتر می نشیند، ملک و مهدویان مدام در پروژه های زیادی با هم کار می کنند. این طرف و دو صندلی جلوتر، مهدی ایزدانی خرم، نویسنده همان فیلم مهدوی، با تی شرت مشکی، دست روی بدنش، از روزنامه نگاران معروف دنیای ادب بود، در گذشته که اصلاحات هنوز معنایی نداشت به او می گفتند اصلاح طلب.

چند سال پیش تصور اینکه فردی مثل یزدانی خرم با مهدویان دوست شود سخت بود، اما اکنون همه سختی ها خاکستر شده است. مهدویان از قبل در ابتدای نشست خبری عصبانی به نظر می رسد یا حداقل فضای شادی ندارد. تعداد دقیق عکاسان و خبرنگاران را نمی دانیم. تمام فیلم های موجود از نمای نزدیک است، فیلم از راه دور کنفرانس مطبوعاتی در دسترس نیست. مجری ناشناس است، از فرزاد حسنی و دیگران در آن سطح خبری نیست. همه چیز محدود به نظر می رسد.

یک سوال مهدویان را آزار می دهد; روشنفکران و شهروندان هر چقدر هم از او تعریف کنند، نمی توانند انقباض دیروز را جبران کنند. حواس همه به همه چیز پرت می شود به جز خود فیلم، گویی تمرکز به سخت ترین کار دنیا تبدیل شده است، از جشنواره های فیلم گرفته تا محیط های کاری و خانوادگی، البته پرخاشگری و صف ها به کرات دیده می شود. محمد حسین دیشب با میکروفونش یک پلتفرم درست کرد و اینطور فکر می کند با تشویق دوستانش برخی تایید می کنند و برخی انتقاد می کنند. در شرایط “عادی” این یک فرآیند طبیعی است، در شرایط “غیر طبیعی” باعث ایجاد صف می شود. ما در موقعیت دوم هستیم.

فرهیختگان: سخنان مهدوی شجاعانه بود

روزنامه فرهیختگان اظهارات شب گذشته مهدویان را شجاعانه در شرایط کنونی ارزیابی کرد و نوشت: مهدویان آگاهانه در این جلسه برخلاف جریان غالب رفت. او نه تنها پاسخ های بی طرفانه و دیپلماتیک نداد، بلکه در بسیاری از موارد برخورد خود را با صراحتی بیان کرد که این روزها کمتر در فضای رسمی سینما دیده می شود. وقتی می گفت بعضی از قسمت های فیلمش تبدیل به «ترانه» شده است و می گفت «وقتی ایران پا داشته باشد شعار می دهیم» در واقع وارد فضایی شد که خیلی ها ترجیح می دهند بی صدا از کنار آن بگذرند.

این کلمه در درون این مارپیچ سکوت معنای دیگری می یابد. مهدویان با این جمله نه تنها از یک انتخاب رسمی در فیلمش دفاع کرد، بلکه از حق نامزدی برای یک مقام هم صحبت کرد؛ جایگاهی که مستقیماً با مفهوم «ایران» و ارتباط هنرمند با آن گره خورده است. در شرایطی که بسیاری از چهره‌ها تلاش می‌کنند بین خود و هر موقعیت باز فاصله‌ای امن ایجاد کنند، این نوع گفتگو نوعی الگوی سکوت غالب را می‌شکند.

پاسخ او به عدم استفاده از ستاره های سینما را نیز می توان در همین زمینه خواند. این پاسخ بیش از یک موضوع انتخابی است، بلکه نشان دهنده بی اعتمادی در فضایی است که برخی تصمیم می گیرند در لحظات حساس از پروژه ها و موقعیت های خود دور شوند. مهدویان با این جمله تلویحاً از نوعی وفاداری صحبت می کرد. تعهد به پروژه، روایت و موقعیتی که فیلم در آن ساخته می شود.

همشهری: هنر ایرانی روی پا ایستادن است

همشهری اقدام برخی هنرمندان برای حضور در این جشنواره را مقاومت دانست و بیان کرد: خشم ضد انقلاب از شکست پروژه «تحریم جشنواره فیلم فجر» صحنه های جدیدی از «دیکتاتوری» و «فروپاشی اخلاقی» براندازان را به وجود آورد. حرکتی که در روزهای اخیر از هیچ اقدامی برای تخریب چهره سینماگران حاضر در جشنواره دریغ نکرده است. در پی ناآرامی های اخیر در کشور، جشنواره فیلم فجر امسال به طور قابل پیش بینی به عرصه ای تبدیل شده است که سینماگران توسط رسانه ها و ضد انقلابیون نابود می شوند.

پس از اینکه براندازان جشنواره فیلم فجر امسال را بی‌ثبات کردند و نتوانستند از حضور تماشاگران در این جشنواره جلوگیری کنند، با انواع هجمه‌ها و اقدامات غیراخلاقی به سینماگران حمله کردند تا مردم ایران بار دیگر شاهد رویکرد دیکتاتوری کسانی باشند که با ادعای «آزادی» وارد میدان نبرد چندوجهی با مردم ایران شده‌اند. در حالی که این رویکرد ضد انقلابی نسبت به هنرمندان فعال در کشور در سال های اخیر بی سابقه بوده است، در جشنواره امسال شاهد صحنه های جدیدی از برخوردهای غیراخلاقی ضد انقلاب با اهالی سینما بودیم. اما جشنواره فیلم فجر با حضور و مشارکت مردم، هنرمندان و منتقدان برگزار شد.