روزهای عجیبی است؛ کشور با جنگ و بحرانهای پس از جنگ دست و پنجه نرم میکند، اما «بعضی» همچنان به دنبال محاسبه شخصی هستند. کسانی که نوعی ایده خودی پیدا میکنند، میتوانند به حسابهای فرعی قبلی رجوع کنند و نمایشی از پیش تعیینشده را شروع کنند. ماجرا از این قرار است که ویدئویی از مصاحبهای منتشر شد که در آن پرسشکننده از مصاحبهشونده میخواست نام افراد پایینتر از سگهای هلال احمر را بگوید. فرض به اندازه کافی ناخوشایند است. کی گفته سگ های هلال احمر پست ترند؟ چگونه می توان به این درک رسید که این موجودات که در طول تاریخ جان بسیاری را از مرگ نجات داده اند، پست تلقی می شوند؟ هر چه در پشت صحنه اینجاست، معلوم است که او فاقد درک و سواد است. حتی اگر نتیجه نهایی این سناریو حذف نام فردی مثل علی دایی از زبان مصاحبه شونده باشد.
جریان شاکی با فرمول اشتباه
به اندازه کافی بحران و ناراحتی در دل روزهای پس از جنگ وجود دارد. از افزایش فقر و تورم گرفته تا طبقه بندی اینترنت. از کوچکی میزها گرفته تا محدودیت زندگی عادی تا نشانه های ریز و درشت که «درد» به هم اتاقی آزاردهنده تبدیل شده است. در چنین شرایطی، انتظار عمومی این است که جنبشی که بر طبل «وحدت» و «همبستگی» می کوبد، رفتاری حکیمانه از خود نشان دهد، اما در عمل جنبش مورد نظر به دنبال انتقام شخصی باشد. این یک فرمول کاملاً اشتباه است که سال ها به شکست منجر شده است. با این حال، در حالی که تریبون باید به فرمان چنین حرکتی باشد، «خصومت» و «تجزیه طلبی» به جای اینکه به دنبال دشمن در آن سوی مرزها باشد، در داخل نیز گسترش خواهد یافت. در نتیجه سگ های هلال احمر پست تر به حساب می آیند.
علی دایی راحت نیست
حالا که سال هاست «دوقطبی» و «خودی و غیرخودی» خوراک چنین جریان خاصی است، بد نیست برای همیشه با حقیقت روبرو شوند. آنها باید یک بار دیگر از خود بپرسند که چرا با وجود این همه تلاش برای “کتک زدن” و “تخریب” علی دایی و چهره های مشابه، بیش از گذشته در بین مردم محبوب شده اند؟
واضح است که علی دایی نیازی به وکیل مدافع ندارد. سال ها بود که حقوقش را از «مردم» می گرفت و هر وقت احساس می کرد می تواند مشکلاتشان را حل کند، درنگ نمی کرد. نمونه های زیادی وجود دارد، اما برای کسانی که شاید فراموش کرده اند، بد نیست از تلاش دای برای بهبود زندگی مردم در معرض سیل و زلزله صحبت کنیم. با اینکه او آنجا بود، جنبش حاکم با مسدود کردن حسابهای مزد دای و احضار او به او پول پرداخت کرد. اما هنوز یک سوال مهم وجود دارد که باید از خود بپرسند: چرا مردم به علی دایی اعتماد دارند؟ اگر نتیجه با نیت آنها مطابقت ندارد، چهره علی دایی و دیگر افراد محبوب و مردمی «مخلوط» شده است، بهتر است درسی بگیریم که تا به حال برخی از سریال های مخرب این جریان باید پاسخ داده باشند.
دایی در زمانی که فوتبال ایران به «سفیر» نیاز داشت در رتبه اول قرار گرفت و هر زمان که مردم به کمک نیاز داشتند، جایگاه خود را حفظ کرد. اما عجیب است که چنین شخصیتی باید آنقدر جریان را آزار دهد که از هرگونه تلاشی برای تضعیف موقعیت خود دریغ نکند. درست در روزهایی که بر طبل وحدت می کوبند.
نیازی به نوشتن طولانی در مورد این موضوع نیست. با اخلاص، علی نه عموی خشنی است و نه سگ های هلال احمر حقیر. چنین رفتاری از ذهن های زنگ زده ای نشأت می گیرد که ماهیگیری در آب گل آلود را به هر «اصولی» ترجیح می دهند و برای رسیدن به اهداف شخصی اخلاق را قربانی می کنند.