کهکشان کوتوله IC 2574، با بازوهای متلاطم و نواحی درخشان ستارهزایی، نشان میدهد که حتی کوچکترین کهکشانها نیز میتوانند تولد ستارهای تماشایی را به نمایش بگذارند. این کهکشان کم نور و زیبا تنها 12 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و به سحابی کدینگتون نیز معروف است.
کهکشان های مارپیچی بزرگ با خوشه هایی از ستاره های جوان، درخشان و آبی در بازوهای مارپیچی متقارن زیبا خودنمایی می کنند. اما کهکشان های کوچک و نامنظم نیز قادر به تشکیل ستاره هستند.
به گزارش ایسنا، به نقل از ناسا، کهکشان کوتوله IC 2574 در مناطق درخشانی که به دلیل وجود گاز هیدروژن قرمز می درخشند، فعالیت شدید تشکیل ستاره را نشان می دهد. بادهای بین ستارهای و انفجارهای ابرنواختر، نواحی متلاطم ستارهزایی IC 2574 را به هم میریزند و مواد را به درون محیط بینستارهای کهکشان پرتاب میکنند تا ستارههای بیشتری را تشکیل دهند.
تقریباً 90 درصد از جرم IC 2574 به شکل ماده تاریک است.
کهکشان IC 2574 تنها 12 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد و بخشی از گروه کهکشان M81 در صورت فلکی شمالی دب اکبر است. این جهان جزیره ای کم نور اما جذاب که به نام سحابی کدینگتون نیز شناخته می شود، تقریباً 50000 سال نوری قطر دارد و توسط ستاره شناس آمریکایی ادوین کدینگتون در سال 1898 کشف شد.