فیلم سینمایی «آنتیکا» به کارگردانی هادی نایجی نمونه ای از فیلم های موفقی است که نه ترسی از نقد دارد و نه به سرگرمی بسنده می کند. این اثر با بهره گیری هوشمندانه از استعدادهای ژانر کمدی، قدم به قلمرو خطرناکی می گذارد: خرافات و باورهای بی اساس مانند ریشه های نامرئی در لایه های فرهنگ روزمره جامعه ایرانی تنیده شده است.
نایجی به خوبی می داند که پرداختن به چنین موضوع ریشه ای به صورت مستقیم و شعاری تاثیر خود را از دست می دهد و می تواند مخاطب را از خود دور کند. به همین دلیل راه روایت و افسانه را انتخاب می کند. این فیلم به جای اینکه با انگشت به سمت کسی اشاره کند و بگوید “خرافات بد است” موقعیت هایی خلق می کند که هم خنده دار و هم قابل تامل است و مخاطب را به آستانه کشف این واقعیت می رساند که بسیاری از تصمیمات اشتباه و نتایج ناگوار نتیجه باورهایی است که هرگز به طور کامل تأیید نمی شوند.
یکی از نقاط قوت «آنتیک» دوری از کلیشه های خسته از کمدی فارسی است. نه شوخی های کلامی مکرر، نه آزار بدنی، نه اغراق های سطحی در فیلم دیده می شود. در عوض، خندهدار بودن موقعیتها از سوءتفاهم شخصیتها ناشی میشود. باورهایی که برای مخاطب امروزی هم آشنا و هم خنده دار به نظر می رسد، اما عمیقاً غم انگیز و دردناک است. این درد نهفته در لفافه شوخی ها همان چیزی است که فیلم را از یک سرگرمی ساده به یک نقد اجتماعی تبدیل می کند.
به راحتی می توان گفت «آنتیکا» به دلیل ترس از برچسب زدن یا عادی سازی باورهای خرافی، سکوتی را که گاه در سینمای ایران حاکم است، شکست. این فیلم نشان می دهد که می توان در مورد باورهایی صحبت کرد که «مقدس» یا «غیرقابل انکار» تلقی می شوند. و نه از موضع برتر و اخلاقی، بلکه از دلی پر از خنده و طنز شروع به صحبت کرد. زیرا گاهی اوقات خنده تندترین و مؤثرترین ابزار انتقاد است. «آنتیک» با این درک ساخته شد که در قلب کمدی می توان عمیق ترین مسائل فرهنگی و اجتماعی را لمس کرد بدون اینکه لحن فیلم موعظه یا تلخ باشد. این هنر ناب سینمایی است.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین