امیرحسین علم الهادی کارشناس سینما در گفت وگو با ایسنا نوشت:
ماجرا از کجا شروع شد که تلویزیون های ماهواره ای زندگی و مرگ سینمای ایران را گروگان گرفتند؟
تلویزیون داخلی با 50 هزار کارمند و نزدیک به 100 شبکه تلویزیونی داخلی و خارجی با هزینه سالانه تقریبی 500 میلیون دلار نمی توانست با نزدیک به 70 شبکه ماهواره ای و شبکه های کوچک با هزینه سالانه چند میلیون دلاری رقابت کند! (همه این کانال ها محصولات مصرفی و صنعت تصویر خارجی در داخل ایران هستند!)
وقتی سینما متوجه شد که مخاطبان بعد از ویروس کرونا از تلویزیون های ایران دوری می کنند و تلویزیون فیلم ها را به شدت سانسور کرد و حذف کرد و ده ها میلیارد تومان برای تبلیغات یک فیلم دریافت کرد، راه حل را در تبلیغات در تلویزیون های ماهواره ای دیدند. بدون ردیاب داخلی باشید. – البته انصافا فقط سینمای تجاری در شبکه های ماهواره ای مخاطب دارد، یعنی نه سینمای هنر در شبکه های ماهواره ای شانس جذب مخاطب دارد و نه سینمای کودک و البته سینمای کودک در تلویزیون داخلی مخاطب زیادی دارد و فقط سینمای هنری است که نه از تلویزیون و نه از تلویزیون تقاضایی ندارد. این بدشانسی سینمای هنر در این مملکت است!
به طور متوسط بین 10 تا 50 هزار دلار برای تبلیغ یک فیلم سینمایی (بسته به سقف فروش فیلم) به این گروه از شبکه های ماهواره ای شبکه القصا تعلق می گیرد و پرشینای تی وی و جم تی وی از مهمترین شبکه های ماهواره ای هستند که تعداد زیادی شبکه ماهواره ای دارند. طبیعی است که وقتی این شبکه ها در ایران که مرجع سرگرمی مخاطبان در ایران هستند فعال هستند، برای سرقت زمان اکران آنلاین فیلم ها – در عرض چند دقیقه فیلم ها را کپی و نمایش می دهند – دست به سیاه نمایی می زنند و برای نمایش ندادن فیلم ها حدود 10 هزار دلار برای 2 تا 3 هفته دریافت می کنند! (60 تا 70 شبکه هر کدام 500 تا 1500 دلار برای این پخش خارج از شبکه دریافت می کنند.) البته شبکه های جم از پخش فیلم بدون اجازه مالکان خودداری می کنند!
اکثر شبکه های خارجی پخش کننده فیلم، صاحبان آنها و نمایندگان آنها در ایران شغل دیگری دارند و با بسیاری از فعالان سینمایی که فیلم تولید می کنند دوستی و جلسات هفتگی دارند!
تعجب نکنید، قبلاً گفتم ایران بهشت دلالان است و تا زمانی که ما به رفتار و آداب کپی رایت جهانی پایبند نباشیم، تا زمانی که تلویزیون داخلی از بدو تولدش در پایین ترین سطح بیننده قرار دارد، هم فیلم های روز را بدون داشتن حق چاپ از همه پلتفرم ها تماشا می کنیم و هم مردم آزادانه فیلم های ایرانی را می بینند و اگر چند دقیقه از تلویزیون ماهواره ای فیلم های روز را تولید نکند. باج در چند هفته پرداخت می شود!
طبیعی است که برنده این بازار حیله گر، دلالانی هستند که هم برای تبلیغ فیلم و هم برای پخش نکردن فیلمی که تبلیغ می کنند، دستمزد می گیرند و بازنده، تولیدکنندگان فیلم ها و سریال های ایرانی!
ناگفته نماند که اگر سنت های قانونی تماشای فیلم را نهادینه کنیم، سود خوبی در انتظار تولیدکنندگان صنعت تصویر ایران است، مشروط بر اینکه حیات طبیعی قوانین کار صنعت تصویر جهان را رعایت کرده و بر اساس این قوانین (کپی رایت جهانی) با تمامی مولفه های آن به تمامی تولیدکنندگان داخلی و خارجی احترام بگذاریم.