به گزارش خبرگزاري خبرآنلاين به نقل از ايسنا، در اطلاعيه مشترك خانواده و شركت سازنده «زيپورا فيلمز»، درگذشت اين مستندساز مهم اعلام شد.
در این بیانیه آمده است: «فردریک وایزمن برای نزدیک به شش دهه، مجموعهای از آثار بینظیر، یک رکورد سینمایی جامع از نهادهای اجتماعی معاصر و تجربیات روزمره بشر، عمدتاً در ایالات متحده و فرانسه، خلق کرده است. قدرت و دیدگاه های انسان گرایانه.”
وایزمن که در سال 2016 جایزه اسکار افتخاری را از آکادمی علوم و هنرهای سینمایی دریافت کرد، نزدیک به 50 فیلم را کارگردانی و تولید کرده است. از جمله «تالار شهر» (2020)، درباره مدیریت شهری بوستون، «از کتابخانه» (2017)، درباره کتابخانه عمومی نیویورک، و «در جکسون هایتس» (2015)، درباره محله ای در منطقه کوئینز نیویورک.
هنرمندی که اغلب با جریانهای مستقیم سینما و سینمای حقیقت شناخته میشود، هرگز مصاحبهای انجام نداده، هیچوقت در مستندهایش رویدادی را بازآفرینی نکرده و روی صحنه نبرده است. او فقط از نور طبیعی و صدای محیط استفاده می کرد و از گفتار متنی یا موسیقی پس زمینه اجتناب می کرد. او قبل از شروع هر پروژه ای هیچ تحقیق رسمی انجام نداد و با ذهنی کنجکاو و آماده برای یادگیری وارد آن شد.
وایزمن هنگام پذیرفتن جایزه اسکار افتخاری در سال 2016 گفت: «ساخت یک فیلم همیشه یک ماجراجویی است. من اغلب قبل از شروع کار چیزی در مورد موضوع نمی دانم. من هرگز با یک دیدگاه از پیش تعیین شده یا فرضیه ای برای اثبات وارد کار نمی شوم. قبل از تیراندازی هم تحقیق نمی کنم. “من اغلب نمی دانم در هر لحظه چه چیزی را ضبط کنم یا چه چیزی را انتظار داشته باشم.”
او صدها ساعت فیلم از سوژه های خود را ضبط کرد و سپس آنها را در یک فرآیند ویرایش فشرده و طولانی که گاه تا 10 ماه به طول انجامید، بررسی و انتخاب کرد. او با وجود ارتباطش با روش سینمای حقیقت، آثارش را بیشتر به «رمان های تصویری» نزدیک می دانست تا گزارش های روزنامه نگاری.
به گزارش گاردین، وایزمن در بوستون به دنیا آمد. او در کالج ویلیامز تحصیل کرد و سپس به دانشکده حقوق ییل رفت. پس از فارغ التحصیلی در سال 1954، به ارتش ایالات متحده فراخوانده شد و به مدت دو سال به عنوان گزارشگر دادگاه خدمت کرد، سپس در پاریس به تحصیل حقوق در مورد مزایای جانبازان پرداخت. پس از بازگشت به آمریکا در دانشکده حقوق و پزشکی دانشگاه بوستون به تدریس پرداخت.
در این دوره به فیلم های مستند علاقه مند شد و در سال 1963 فیلم نیمه مستند دنیای خنک (1963) را بر اساس رمانی درباره زندگی یک گروه نوجوان در محله هارلم ساخت. چهار سال بعد اولین فیلمش را با «دیوگان تیتیکت» جلوی دوربین برد. مطالعه زندگی مجرمان بیمار روانی در بیمارستان ایالتی بریج واتر در ماساچوست.
به دلیل نمایش تکان دهنده آن از رفتار غیرانسانی با بیماران، این فیلم توسط دادگاه عالی ماساچوست از نمایش عمومی منع شد و تا سال 1991 به طور انحصاری در اختیار متخصصان پزشکی قرار گرفت. با این حال، وایزمن به کار خود ادامه داد و سه فیلم دیگر را طی سه سال آینده ساخت.
علاقه دیرینه او به تئاتر و رقص در آثارش مانند “رقص” (2009) و “اسب دیوانه” (2011) درباره باله اپرای پاریس منعکس شده است.
نظرات سیاسی مترقی او در برخی از آثارش از جمله رفاه (1975) در مورد سیستم رفاه نیویورک مورد تاکید قرار گرفت. با این حال، او خود را فیلمساز ایدئولوژیک نمی دانست و با نگاه به مستند به عنوان ابزاری برای تغییرات سیاسی یا اجتماعی مخالف بود. او در سال 1994 نوشت: «فیلمهای مستند مانند نمایشنامهها، رمانها و شعرها، ذاتاً آثاری تخیلی هستند و کارکرد اجتماعی قابل اندازهگیری ندارند».
آخرین فیلم او Delightful Menus – The Troisgrove Family در سال 2023 پشت صحنه یک رستوران معروف سه ستاره میشلن در فرانسه است.
در سال 2016، وایزمن در مورد انتخاب موضوع خود گفت: “هر فیلم فرصتی است برای یادگیری چیزهای جدید. من در یک دوره 50 ساله آموزش بزرگسالان گذرانده ام و به نظر می رسد بزرگسالی هستم که هر سال موضوع جدیدی را مطالعه می کنم. گستره و پیچیدگی رفتار انسانی که در ساخت هر فیلم و به طور کلی همه فیلم ها دیده می شود، حیرت آور است. مهربانی، نرمی و سخاوت روح را ثبت کنید.»
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین