من دیروز فیلم غریزه رو دیدم. به نظرم فیلم خوبی بود جوانان بازی خوبی انجام دادند. دیالوگ ها عالی بود و آدم را به یاد شاهکارهای علی حاتمی می انداخت. بازی امین حیایی هم خوب بود و این بازیگر خوب سینمای ایران عمیقاً در نقشش غوطه ور بود.
آریزه داستان دختر جوانی است که توسط گروهی از اراذل و اوباش مورد تجاوز قرار می گیرد، مادری که سعی می کند آبروی خود را از شر دوست شوهر سابقش که دوستی کاملی با او ایجاد کرده و به نوعی کمکش را مدیون اوست حفظ کند و با یافتن سایه ای بر سر دختر از آبروریزی نجات می یابد.
در این میان، علاقه دختر به داماد آینده اش صحنه های زیبا و دراماتیکی را خلق می کند که واقعا ارزش دیدن را دارد.
اما؛ من فکر می کنم فیلم دو مشکل دارد که نمی توان آنها را نادیده گرفت.
یکی از مشکلات این است که همه فکر می کنند بچه باید به دنیا بیاید. در کشوری که به این گونه بچه ها «حرامزاده» می گویند و بعد از تولد با هزار و یک مشکل مواجه می شوند، این که هیچکس «سقط جنین» را توصیه نمی کند، باید ناشی از یک مشکل مذهبی مانند «سقط جنین» یا «جوانی» تلقی شود. این اجازه می دهد تا کودکان حتی اگر آینده خوبی در انتظار آنها نباشد متولد شوند!
البته ممکن است نگاه کارگردان نیز کم اثر در داستان و روایت نباشد، اگر چنین است، باید گفت که این دیدگاه باعث می شود که داستان کمی از واقعیت فاصله بگیرد و وارد ورطه خیال و تخیل شود.
(البته صادقانه می گویم که ابتدای فیلم را ندیده ام و اگر در ابتدا به اندازه کافی درباره «سقط جنین» صحبت می شد، ایرادهای من منطقی نبود؛ هرچند بعید است که اینقدر بدشانس باشم که داستانی که در کل یک فیلم ادامه دارد، در همان ابتدای فیلم مطرح شود!)
اما آنچه مهمتر است حفظ آبرو است. گویی بینندگان گرامی و محترم و کارگردانان و بازیگران گرانقدر سینما متفق القول هستند که به قول عام دختر مورد تجاوز و دختری که رفتار ناپسند داشته از یک پارچه هستند و یکی می خواهد و دیگری نمی خواهد!
شايد مهمترين تفاوت اين باشد كه در «تجاوز»، مردان از دختر مراقبت مي كنند، در حالي كه در «اعمال ناپسند» همه دختر را رها مي كنند تا در گل غرق شود. اگر مرد کوشا و شرافتمندی نیست که چاقو و داس را به دست بگیرد و دختر را از غل و زنجیر بی ناموسی نجات دهد، آنقدر حریم خصوصی برای او فراهم کند که دادگاه کار زیادی با او نداشته باشد و دستور دهد هر چه زودتر از زندان آزاد شود!