انتخابتو و به نقل از شورای ملی سالمندان، مجید فولادیان به مناسبت ماه جهانی آلزایمر اظهار کرد: ماه جهانی آلزایمر فراتر از فرصتی برای آگاهی بخشی در مورد یک بیماری است. این فرصتی است برای بازنگری در رابطه جامعه با سالمندی، سلامت شناختی و کیفیت زندگی، به ویژه در شرایطی که ایران به سمت جمعیتی که به سرعت در حال پیر شدن است، پیش میرود.
آلزایمر و سایر انواع زوال عقل نه تنها بر حافظه فرد تأثیر می گذارد، بلکه بر استقلال و کیفیت زندگی، خانواده، سیستم مراقبتی و در نهایت ساختارهای اجتماعی و اقتصادی فرد نیز تأثیر می گذارد، اما زوال شناختی را نباید به عنوان پیامد اجتناب ناپذیر کهولت سن تلقی کرد. پیری جمعیت یک واقعیت جمعیتی است، اما پیری با ناتوانی، اعتیاد و زوال شناختی تا حدی تحت تأثیر کیفیت سیاستها و مداخلات ما است.
رئیس دبیرخانه شورای ملی سالمندان کشور با اشاره به اینکه پیشگیری از زوال عقل وظیفه نظام سلامت نیست، خاطرنشان کرد: موضوعی بین رشته ای است که به آموزش، محیط زیست، شهرسازی، حمل و نقل، امنیت اجتماعی، فرهنگ و سبک زندگی نیز مربوط می شود، گفت: در ایران این موضوع از اهمیت دو چندانی برخوردار است. اگر از هم اکنون برای سلامت شناختی، پیشگیری، تشخیص به موقع، حمایت از خانواده و توانمندسازی مراقبان برنامه ریزی نکنیم، در سال های آینده با مشکلی مواجه خواهیم شد که هزینه های اجتماعی و اقتصادی قابل توجهی را بر جامعه تحمیل خواهد کرد که ابعاد آن بسیار فراتر از نظام درمانی است.
فولادوند افزود: برای دبیرخانه شورای ملی سالمندان، برخورد با آلزایمر و زوال عقل نباید به درمان بیماری پس از ظهور محدود شود. ما باید از “مدیریت بیماری” به “مدیریت مسیر پیری” حرکت کنیم. راهی که می توان سلامت جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی را در کنار هم دید و پیشگیری از آن سال ها قبل از بروز بیماری آغاز می شود. در این میان، تشخیص زودهنگام نیز بسیار مهم است. پیام جهانی امسال “هر چه زودتر یاد بگیرید، بیشتر می توانید انجام دهید” فقط یک پیام پزشکی نیست. این یک پیام اجتماعی و سیاسی است. تشخیص به موقع می تواند احتمال مداخله زودهنگام، برنامه ریزی آینده، حفظ استقلال فرد و آماده سازی خانواده را افزایش دهد.
وی تاکید کرد: پیری جمعیت به معنای سال های عمر بیشتر نیست. این مسئولیت ماست که این سالها را تا حد امکان سالم، مستقل، فراگیر و باوقار کنیم. ماه جهانی آلزایمر فرصتی است برای تأکید بر اینکه ما باید سیاست هایی را برای حفظ سلامت مغز و محافظت از کیفیت زندگی برای جامعه ای که عمر طولانی تری دارد ایجاد کنیم.