هزینه جهانی تعطیلی باب المندب

بعدی- امروزه تنگه باب المندب نه تنها به یک مرز آبی بلکه به نقطه داغ اقتصاد و ژئوپلیتیک جهانی تبدیل شده است. تجارت بین المللی با ممنوعیت ورود کشتی های اسرائیلی به این بزرگراه حیاتی نگران شد. این تصمیمی است که اگرچه محدود به نظر می رسد، اما پس لرزه هایی را برای شرکت های بزرگ بیمه و غول های کشتیرانی در بازار جهانی نفت ایجاد کرده است.

به گفته انتخابتو، آمارهای بین المللی به وضوح اهمیت استراتژیک این منطقه را نشان می دهد. در حال حاضر بیش از 12 درصد تجارت جهانی انرژی (نفتی و غیرنفتی) از طریق باب المندب انجام می شود. هر گونه اختلال در این آبراه که تنها راه رسیدن به دریای سرخ از اقیانوس هند، دریای عرب و خلیج عدن است، به معنای گره ای کور در زنجیره تامین کالاهای جهان است.

تنگه باب المندب یکی از مهم ترین کریدورهای ترانزیت نفت خام است که شرق و غرب جهان را به هم متصل می کند. این مسیر یک شاهراه ضروری برای تامین انرژی کشورهای اروپایی به ویژه از طریق دریای مدیترانه است.

برای درک بهتر اهمیت این مسیر کافی است نگاهی به حجم صادرات منطقه بیندازیم. بر اساس آمارها روزانه 7 میلیون بشکه نفت از طریق دریای سرخ صادر می شود و بیشتر آن به بازارهای چین و شرق آسیا می رود. (عربستان پس از بسته شدن احتمالی تنگه هرمز همواره حساب ویژه ای برای صادرات از طریق باب المندب باز کرده است).

این اهمیت استراتژیک باعث شد تا بازار نفت واکنش هیجانی داشته باشد و تنها پس از انتشار خبر «ممنوعیت تردد کشتی های اسرائیلی»، قیمت بشکه طلای سیاه به 98 دلار افزایش یافت. ادامه این وضعیت و اختلالات بیشتر در عبور و مرور نفتکش ها می تواند منجر به نوسانات جدی قیمت سوخت در سراسر جهان شود و موج جدیدی از تورم را به اقتصاد جهانی وارد کند.

سایه ناامنی کشتیرانی؛ به جای عبور از سوئز به دور آفریقا بگردید

اگرچه یمن اعلام کرد که این محدودیت فقط برای کشتی‌های اسرائیلی است، روان‌شناسی بازار و حساسیت‌های امنیتی کل بخش دریایی این مسیر را تحت الشعاع قرار داد.

با افزایش خطر امنیتی، عبور کشتی ها از این منطقه با مشکلات جدی مواجه شد. این موضوع به طور مستقیم بر دو عامل اساسی «هزینه حمل» و «حق بیمه کشتی» تأثیر می گذارد. شرایط به گونه ای است که این احتمال وجود دارد که شرکت های بیمه بزرگ از پوشش ریسک عبور از این آبراه خودداری کنند.

اگر چنین سناریویی رخ دهد، خطوط کشتیرانی باید مسیرهای ایمن تر اما بسیار طولانی تر را انتخاب کنند. این به معنای دست کشیدن از عبور از دریای سرخ و کانال سوئز و انتخاب مسیر طولانی «عبور از قاره آفریقا» است. تصمیمی که نه تنها هزینه های حمل و نقل را به شدت افزایش می دهد، بلکه رسیدن کالاها به مقصد را روزها به تاخیر می اندازد و هزینه نهایی را برای مصرف کننده در سراسر جهان افزایش می دهد.