در حالی که بیماران دیابتی برای کنترل مداوم بیماری خود به ابزارهای دقیق پایش قند خون وابسته هستند، عدم قطعیت مداوم در تخصیص پول برای سنسورهای پایش مداوم قند خون (CGM) نگرانی های جدی را در میان بیماران، خانواده ها و فعالان سلامت ایجاد کرده است. انجمن دیابت گابریک با توجه به این وضعیت هشدار داد که ادامه شرایط فعلی و همچنین افزایش قیمت سنسورها ممکن است ایمنی درمان بیماران دیابتی را تحت تاثیر قرار دهد و دسترسی پایدار به این تجهیزات حیاتی را با مشکل مواجه کند.
به گفته این انجمن، عدم تخصیص پول تنها یک مشکل اقتصادی نیست. بلکه می تواند پیامدهای مستقیم درمانی و روانی برای بیماران و خانواده های آنها داشته باشد. علاوه بر این، این وضعیت تمامی شرکت های فعال در زمینه واردات و تامین تجهیزات دیابت را تحت تاثیر قرار داده و خطر اختلال در زنجیره تامین را افزایش داده است.
سنسور دیابت؛ یک ابزار درمانی، نه یک محصول جانبی
رئیس هیئت مدیره انجمن دیابت گابریک، دکتر اصطقاتی گفت:
سنسورهای دیابت و سایر لوازم کنترل قند خون، دستگاههای اختیاری یا اختیاری نیستند. معتبرترین دستورالعملهای علمی جهان استفاده از این تجهیزات را توصیه میکنند و بر نیاز به شواهد علمی تاکید میکنند. برای بسیاری از بیماران، بهویژه کودکان مبتلا به دیابت نوع 1، این ابزار بخشی از مراقبت روزانه است. وقتی تخصیص بودجه ثابت نباشد، زنجیره تامین از هم میپاشد و هزینهها افزایش مییابد.
به گفته وی، نگرانی اصلی خانواده ها تنها افزایش قیمت نیست، بلکه عدم اطمینان از ادامه دسترسی آنها به این تجهیزات است. این مشکلی است که نمی توان آن را در یک بیماری مزمن مانند دیابت به تعویق انداخت.
وقفه در تامین سنسورها؛ افزایش خطرات درمانی
رئیس هیئت مدیره انجمن دیابت گابریک افزود:
“خانواده های دارای کودکان دیابتی تقریبا 24 ساعت شبانه روز قند خون خود را کنترل می کنند. کاهش دسترسی به حسگرها به دلیل محدودیت های مالی می تواند کنترل بیماری را دشوارتر کند و خطراتی مانند افت یا افزایش ناگهانی قند خون، از دست دادن هوشیاری، تشنج و سایر عوارض جدی را افزایش دهد.”
او فکر می کرد که این یک نگرانی واقعی برای بیماران و خانواده ها است. اضطرابی که فشار روانی قابل توجهی و همچنین پیامدهای درمانی ایجاد می کند.
کاهش مصرف سنسور؛ تصمیمی که ناشی از ضرورت اقتصادی است
انجمن دیابت گابریک اعلام کرد: افزایش قیمت به دلیل عدم تخصیص پول با نرخ قبلی و نبود انتظار روشن از حجم پول، برخی خانواده ها را مجبور به محدود کردن و یا حتی کنار گذاشتن استفاده از حسگرها کرده است. این تصمیمی است که بیشتر به دلیل ضرورت اقتصادی گرفته می شود، اما می تواند پیامدهای درمانی کوتاه مدت و بلندمدت داشته باشد.
دکتر طسطامی در این باره گفت:
عدم تامین پایدار حسگرهای دیابت با قیمت مناسب در نهایت کیفیت زندگی بیماران را کاهش میدهد و هزینههای بسیار بالاتری را بر خانوادهها و سیستم مراقبتهای بهداشتی در آینده تحمیل میکند.
درخواست انجمن دیابت؛ تخصیص پول ثابت برای تجهیزات حیاتی
انجمن دیابت گابریک با تاکید بر مسئولیت سیاستگذاران حوزه سلامت اعلام کرد که پیش بینی می شود مکانیسم تخصیص پول پایدار و قابل اعتماد برای سنسورهای دیابت و سایر نیازهای کنترل بیماری در اسرع وقت اجرایی شود. به گفته این انجمن، این تجهیزات باید جزو محصولات اساسی در حوزه بهداشت و درمان باشد تا بیماران را از پیامدهای مستقیم نوسانات نرخ ارز مصون نگه دارد.
خلاصه مشکلات اقتصادی با اثرات درمانی
در پایان، ضمن ابراز نگرانی انجمن دیابت گابریک از ادامه روند فعلی، تاکید کرد که عدم قطعیت در تخصیص پول برای سنسورهای دیابت می تواند به تدریج به یک بحران پنهان اما جدی برای جامعه دیابت تبدیل شود. بحرانی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای جسمی و روانی قابل توجهی را برای بیماران و خانواده هایشان به همراه خواهد داشت.