همکاری کمدین برجسته با بهروز ووشقی در دو فیلم

بهترین برای: بازنشر بخشی از گفتگوی احمد طالبی نژاد با محمد متوسلانی بار دیگر نام یکی از نام های قدیمی و تاثیرگذار سینمای ایران را بر سر زبان ها انداخت. هنرمندی که زندگی اش با بخش مهمی از تاریخ معاصر و سینمای ایران پیوند خورده است. متوسلانی در مرداد 1314 به دنیا آمد. بازیگری که با فیلم «طوفان در شهر ما» به کارگردانی ساموئل خاچیکیان وارد سینما شد و بعد به عنوان کارگردان، تهیه کننده و فیلمنامه نویس فعالیت کرد. او از معدود هنرمندانی است که هم دوران شکوفایی سینمای قبل از انقلاب را تجربه کرد و هم بعد از انقلاب به فعالیت خود ادامه داد.

اما بخش قابل توجهی از محبوبیت محمد متوسلانی در بین مخاطبان مسن‌تر به سال‌هایی برمی‌گردد که او به همراه گرشا رئوفی و ​​منصور سپهرنیا یکی از معروف‌ترین گروه‌های کمدی سینمای ایران را تأسیس کردند. سه نفری که به عنوان سه تفنگدار سینمای ایران در دهه 40 شناخته می شدند و به یکی از نمادهای سینمای سرگرم کننده آن دوره تبدیل شدند.

سه دوست سینما; متوسلانی، گرشا و منصور

همکاری محمد متوسلانی با منصور سپهرنیا و گرشا رئوفی با فیلم «طوفان در شهر ما» آغاز شد و بعدها با فیلم هایی چون «بدون ستاره» جدی شد. این سه بازیگر با ترکیب متفاوت شوخی ها، دوستی ها و بازی های طنز خود به سرعت توجه مخاطبان را به خود جلب کردند و در فیلم های زیادی با هم بازی کردند. از آثار مشترک این گروه می توان فیلم های کمدی «سه کارآگاه خصوصی» (1344)، «سه بمب آتش زا» (1345)، «ولگردها» (1346)، «ریکاردو»، «سه شجاع» و بسیاری دیگر را برشمرد. «ولگردها» یکی از نمونه های موفق همکاری این سه نفر بود. فیلمی که داستان سه کارگر جوان را روایت می کند که گرفتار توطئه رئیس کارخانه می شوند و سعی می کنند بی گناهی خود را ثابت کنند.

گرشا رئوفی بعدها در کارهای جدی تری و همچنین نقش های کمدی ظاهر شد. او همچنین در فیلم هایی چون «گوزنها» به کارگردانی مسعود کیمیایی ظاهر شد و تا سال های بعد به فعالیت هنری خود ادامه داد. رئوفی در سال 1385 چشم از جهان فروبست و نام او همچنان با دوران طلایی کمدی سینمای ایران گره خورده است.

منصور سفرنیا نیز از چهره های اصلی این گروه بود. او بازیگری است که بخش قابل توجهی از شهرت خود را از این همکاری های سه نفره به دست آورده است. در سال های بعد به ندرت در سینما دیده شد و سال ها در خارج از ایران زندگی کرد. در سال‌های اخیر انتشار عکس‌ها و مصاحبه‌های این دو هنرمند با محمد متوسلانی به دلیل کهولت سن، واکنش‌های زیادی را در میان کاربران به همراه داشت و بینندگان زیادی درباره سرزندگی و خاطرات نسل قدیم سینمای ایران مطالبی نوشتند.

بعد از انقلاب؛ سفر خود را با تجربیات مختلف ادامه دهید

محمد متوسلانی برخلاف بسیاری از هم نسلان خود پس از انقلاب به فعالیت هنری خود ادامه داد. او در این دوره بیشتر به کارگردانی و فعالیت های پشت صحنه پرداخت و فیلم هایی چون «کفش میرزا نوروز» و «جوینده» را فیلمبرداری کرد. با این حال، آثار این دوره دیگر نمی توانست همان میزان محبوبیت و استقبال عمومی را مانند کمدی های دهه 40 و 50 تکرار کند.

«سالک» یکی از موفق ترین تجربه های او پس از انقلاب بود. در حالی که این فیلم برای فیلمنامه خود موفق به دریافت دیپلم افتخار هشتمین جشنواره جهانی فیلم فجر شد، متوسلانی نیز برای کارگردانی همین فیلم نامزد دریافت جایزه شد.

دو همکاری متفاوت با بهروز

“قتل عام”؛ داستان مردی که گذشته را رها نمی کند

متوسلانی با ساخت «ذبیح» در سال 1354 یکی از مهم ترین آثار خود را خلق کرد. فیلمی با بازی بهروز ووشقی. داستان درباره ذبیح است که پس از سال ها زندان آزاد می شود و سعی می کند به زندگی گذشته خود بازگردد. او در گذشته به دلیل درگیری به زندان افتاده بود و حالا پس از آزادی با دنیایی روبرو می شود که همان دنیایی نیست. وقتی ذبیح برمی گردد، متوجه می شود که افراد و روابط تغییر کرده اند. زنی که زمانی دوستش داشت زندگی جدیدی را آغاز کرد و شکافی جدی بین گذشته و حال ایجاد کرد. این فیلم با تمرکز بر شخصیتی عصبانی اما زخمی، به موضوعاتی مانند پشیمانی، انتقام، غرور و ناتوانی در برگرداندن زمان می پردازد. بازی بهروز ووشوقی در نقش ذبیح یکی از نقاط قوت فیلم است که فضای تلخ و اجتماعی اثر را بیشتر زنده کرده است.

“موافقت کردن”؛ داستان دگرگونی یک فرد معمولی

«سازش» محصول سال 1353 از دیگر همکاری های مهم محمد متوسلانی و بهروز ووشوقی است. این فیلم داستان جواد، جوانی فقیر و سرگردان را روایت می‌کند که برای حل مشکلات زندگی‌اش راهی غیرمنتظره می‌شود. فردی که در ابتدا قصد انجام یک سرقت ساده را داشت به طور اتفاقی درگیر یک تجارت پیچیده می شود و از یک جوان بی پول به فردی با نفوذ در حلقه خود تبدیل می شود. با این حال، تغییر موقعیت اجتماعی او را از گذشته و ارزش های قبلی خود دور می کند. «آشتی» فیلمی سرگرم‌کننده با ظاهری طنز است، اما در لایه‌های زیرین از جذابیت قدرت، تغییر شخصیت انسان و دور شدن از خواسته‌های اولیه می‌گوید. متوسلانی در این فیلم سعی کرده داستان شخصی را روایت کند که به تدریج خود را تغییر می دهد تا به جایگاه بهتری برسد.

امروز محمد متوسلانی یکی از آخرین نام‌های بازمانده نسلی است که بخش مهمی از تاریخ سینمای ایران را تشکیل می‌دهد. از کمدی های محبوب دهه 40 فاصله گرفت و به فیلم های اجتماعی و شخصیت محور رسید که برای چندین نسل از بینندگان فراموش نشدنی ماند.