به گزارش خبرگزاري خبرآنلاين ايلنا، وي نوشت: در ماه هاي اخير شاهد توليد برنامه هاي مختلف در شبكه نمايش خانگي بوده ايم و تقريباً همه اين برنامه ها به صورت گفت و گو محور و با حضور يك مجري سرشناس و يك (يا چند) مهمان اجرا مي شود و برخي از قسمت هاي اين برنامه ها نيز در فضاي مجازي بسيار پرمخاطب است.
استفاده گسترده از این محصولات در سال های گذشته و شیوع شدید آنها در ماه های اخیر نکته ای است که قابل تحلیل و تحقیق است. بسیاری از منتقدان دلیل افزایش تعداد این تولیدات را خلأ ایجاد شده در ایام جنگ می دانند، برخی موفقیت این برنامه ها و علاقه به فضای مجازی را عامل اصلی می دانند، برخی معتقدند رویدادی مانند جام جهانی فوتبال عنوانی است که این برنامه ها استفاده می کنند و می تواند آنها را بیشتر دیده شود و به همین دلیل سازندگان تولیدات به تولید برنامه هایی با این موضوع روی آورده اند.
منوچهر اکبرلو نویسنده و منتقد سینما، تئاتر و تلویزیون درباره علت تولید بالای برنامه های گفت و گو در شبکه نمایش خانگی گفت: تولید بسیاری از برنامه ها در تریبون ها بیش از هر چیز به دلیل خلأ دارایی در شبکه های تلویزیونی داخلی است. برنامه های تلویزیونی با محدودیت های زیادی همراه هستند، از حضور زنان گرفته تا مواردی که می توان درباره آن صحبت کرد یا شوخی کرد. ساختار این گونه برنامه ها اساساً به رسانه تلویزیون مربوط می شود نه تریبون ها، اما امروزه این برنامه ها وجود دارد، به دلیل عدم وجود تلویزیون خصوصی رو به رشد است و صدا و سیمای موجود علیرغم تغییرات زمانه، همچنان با ذهنیت چند دهه پیش سیاسی شده است.
اکبرلو خاطرنشان کرد: در خارج از ایران از فضای تریبون ها برای برنامه های غیر تلویزیونی استفاده می شود، مثلاً پادکست های صوتی و تصویری در فضای خانگی و شخصی که افراد تقریباً به تنهایی موضوعات و بحث ها را مطرح می کنند که نیاز به تیم فنی و حرفه ای کامل ندارد و ارزان تولید می شود، اما در تریبون های ایرانی برنامه ها با طول معمولی مانند تلویزیون کامل است و با تیم حرفه ای تولید می شود. بنابراین این برنامه ها شامل ساخت استودیو، دکورهای بزرگ و تولیدات تلویزیونی حرفه ای است. به طور خلاصه، آنها تولیدات تلویزیونی هستند که اجازه پخش از تلویزیون رسمی را ندارند.
وی افزود: به نظر من، چه برنامه‌های گفتگو محور و چه سریال‌های تلویزیونی خانگی، همگی در حال پر کردن شکاف تلویزیون رسمی هستند. اکنون می توان گفت که اگر فردی بگوید که سریال ایرانی را تماشا می کنم، تقریباً همه در تریبون ها به سریال مراجعه می کنند، حتی افراد بسیار کمی می دانند که در حال حاضر کدام سریال از شبکه های مختلف تلویزیون پخش می شود. البته در این برنامه‌های گفت‌وگو محور، تنها قطعاتی که خارج از عرف تلویزیونی در قالب نامه یا شوخی ارائه می‌شوند، در شبکه‌های اجتماعی مورد توجه قرار می‌گیرند. حتی در بیشتر موارد، هیچ کس نمی داند که این قطعات متعلق به کدام برنامه، کدام شبکه یا چه زمانی هستند.
این منتقد گفت: از آنجایی که در حال حاضر در اوج این نوع برنامه نویسی هستیم، طبیعی است که شاهد تولیدات بسیار با کیفیت بالا و پایین باشیم. آنچه در بسیاری از این برنامه ها نیز به چشم می خورد، تسریع تولید ناشی از راحتی مجریان با سخنرانی های مکرر در همان برنامه هاست. گرایش مجریان به طرح سوال یا شنیدن پاسخ هایی که در فضای مجازی دست به دست می شود، نه یک شوخی، بلکه به عنوان یک اصل در تولید تلقی می شود، زیرا در حال حاضر دیده شدن و محبوبیت یک برنامه با بازتولید قسمت های آن در فضای مجازی حاصل می شود.
وی افزود: از منظر تهیه کنندگان این برنامه ها، این حضور و انتشار، عامل اصلی جلب توجه حامیان مالی به نظر می رسد. بنابراین برنامه را بر این اساس ساختند. واضح است که این پایه و اساس در کنار عجله برای تولید این آثار، به تکرارها و تدارکات بداهه انجامید. تجربه نشان داده است که این شکل از تولید به سرعت رو به افول خواهد رفت و تولیدکنندگان باید راه های جدیدی برای جذب مخاطب بیابند. مثلا برنامه های امیرحسین قیازی در سال های گذشته از او شخصیت جذابی ساخته بود اما در برنامه جدید او «بفرمایید جم» چیز جدیدی وجود ندارد و این برنامه تکرار موفقیت های قبلی است. علاوه بر این، توجه بیش از حد تولیدکنندگان به افراد مشهور در فضای مجازی بدون در نظر گرفتن ارزش وجودی آنها و اینکه آیا آنها حرفی برای گفتن دارند، باعث پایین آمدن سطح برنامه ها می شود. علاوه بر این، با متداول شدن چنین برنامه هایی، به دلیل افزایش هزینه های مشارکت، آوردن مهمان دشوارتر می شود. از این رو تهیه کنندگان مجبور می شوند کیفیت مشارکت را کاهش دهند و حتی در مواردی معیارها را طوری تنظیم کنند که مهمان برنامه هزینه ای دریافت نکند و در عین حال اسپانسر مالی برنامه نیز شود و از برنامه برای جذب فالوور بیشتر و درآمدزایی بیشتر استفاده کند. در این تغییر کیفیت برنامه کاهش می یابد.
این منتقد در نهایت تاکید کرد: همچنین در این تولیدات روزهای خاص اغلب بهانه ای برای ساخت برنامه است و لزوماً مربوط به آن مناسبت خاص نیست. تا جایی که علاوه بر برنامه های جدی درباره رویدادی مانند جام جهانی که به تهیه کنندگی فردی مثل عادل فردوسی پور می شود، می بینیم که برنامه های دیگری هم هستند که لزوماً مربوط به فوتبال نیستند، بلکه صرفاً ساخته می شوند، حتی اگر به بهانه جام جهانی ساخته شوند که اکنون فقط فرصت ساخت تولیدات جدید را دارد، به ویژه پس از وقفه تولیدی که با شروع جنگ تقریباً یک ساله به طول انجامید. اما برنامه نویسی در یک رشته خاص مانند فوتبال نیاز به افراد متخصص در اتاق فکر یا اجرای آن برنامه دارد، مانند نویسندگان یا کارشناسان آن موضوع، اما از آنجایی که این برنامه ها با یک تیم ثابت تولید می شوند، نیازی به استفاده از متخصصان مثلاً در فوتبال احساس نمی کنند. پس اگر این مجموعه برای عید نوروز یا هفته صنایع دستی برنامه بسازد، همان مهمانان، همان پرسش و پاسخ ها، همان جوک ها را خواهیم دید.
۵۹۲۴۳
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین