به گزارش خبرگزاری انتخابتو به نقل از ایسنا، سلف فواخرجی بازیگر عرب فیلم «سرزمین فرشتگان» پس از رفتن به ایران و حضور در جشنواره فیلم فجر در یادداشتی درباره فضای فرهنگی ایران و تجربه حجاب ایرانیان نوشت:
«سالها پیش، برای شام در یکی از خانههای قدیمی دمشق، که اکنون رستورانی در خیابانهای باب شرقی است، جمع شدیم: دوستان و همکاران، و در میان ما کارگردانی بود که به خاطر فرهنگ، روحیه انقلابی و تعهد به آزادی او را دوست داشتیم و به او احترام میگذاشتیم. با تحسین واقعی دور او جمع شدیم… تا اینکه تصویر ناگهان ناپدید شد.
یکی از همکاران ما به همراه شوهرش با روسری به ما پیوست. سپس کارگردان با لحنی بلند و تحقیرآمیز شروع به تمسخر روسری و «عقب ماندگی» کسانی کرد که آن را به سر می کنند. من شوکه شدم. چگونه فردی که آزادی خود را مطالبه می کند و وقتی افکار یا لباسش زیر سوال می رود عصبانی می شود، آزادی پوشش و فکر دیگران را زیر پا بگذارد؟ حتی اگر مخالف حجاب یا هر آداب و رسوم دیگری باشیم، حق دخالت در اموری را نداریم که به کسی آسیب نرساند.
من هنوز قدر استعداد او را می دانستم، اما مقداری احترام برای او از دست دادم. برای من عشق یک احساس است، اما احترام یک ارزش دائمی تر است.
من در آن زمان جوان بودم، اما مثل همیشه مصمم به دفاع از آزادی شخصی بودم. ما نه به دلایل شخصی بلکه به عنوان یک اصل در کنار همکارمان ایستادیم. بعدها مشخص شد که تنها چیزی که برایش اهمیت داشت این بود که فرصت را برای همکاری با فردی که او را آزار می داد از دست ندهد. اما دیدگاه من تزلزل ناپذیر است: ما از این ایده حمایت می کنیم، حتی اگر با طرفداران آن مخالف باشیم.
من ممکن است در مورد حجاب و سایر مسائل اجتماعی نظری داشته باشم، اما به نقشی که به عنوان بخشی از فرهنگ بشری ایفا می کند، احترام می گذارم.
از نظر تاریخی و مردم شناسی، روسری بسته به جغرافیا، اقلیم و نیاز، حتی قبل از ادیان نیز به اشکال مختلف وجود داشته است. به مرور زمان ابعاد مذهبی و فرهنگی پیدا کرده است. هر دینی قانون فراگیر خاصی را معرفی نکرده است. به عبارت دقیقتر، لباس برخاسته از نیازهای بشری بوده و معانی آن در چارچوب اعتقادی تکمیل شده است.
هرچقدر هم که اعتقاداتم قوی باشد، حق ندارم آنها را به کسی تحمیل کنم یا کسانی را که با من مخالف هستند، تحقیر کنم. من بحث می کنم، فکر می کنم، شک دارم، بحث می کنم، مخالفم و دفاع می کنم. من بر اساس این اصل کار می کنم: نظر من اشتباه است اما ممکن است درست باشد و نظر دیگران درست است اما ممکن است اشتباه باشد.
سالها بعد، در حالی که تجربه شخصی دیگری داشتم، آن حادثه را به یاد آوردم، اما در جای دیگری: ایران. تابستان امسال برای فیلمبرداری فیلمی به ایران رفتم که هم از نظر هنری و هم از نظر شخصی برایم ارزشمند است.
برای احترام به قوانین و سنت های کشور، مثل هر جا که رفتم روسری مناسبی به سر کردم. احترام از آزادی نمی کاهد، برعکس آن را تکمیل می کند.
من در ایران مدل ها و مدهای مختلفی دیده ام: چادر تمام مشکی، حجاب سنتی، نیم حجابی که جلوی سر را نشان می دهد و گاهی زنان بی حجاب در خیابان ها و رستوران ها. من جامعه بسیار متنوعی را دیدم: مسلمانان، مسیحیان، ارمنی ها، عرب ها، کردها، یهودیان، سکولارها و ملحدان از فرقه های مختلف.
علیرغم اختلافاتشان، من به یکدیگر علاقه و عشق به هنر و زندگی احساس می کردم. سیاست آنها کار خودشان است، نظامشان کار خودشان است، اما آنچه برای من مهم است انسانیت، تمدن، هنر، سینما و اخلاق آنهاست. چیزی جز زیبایی از آنها ندیده ام.
خطاب به کسانی که من را متهم به روسری یا نپوشیدن میکنند و فیلم، موضوع و موفقیت آن را نادیده میگیرند، این را میگویم: هیچکس در اینجا چیزی به من تحمیل نکرده است و هیچکس هم چیزی به من تحمیل نخواهد کرد. من انتخاب می کنم به مکان، زمان و افراد احترام بگذارم.
من به عنوان یک بازیگر عاشق کشف دنیاهای دیگر و پوشیدن لباس های آنها با انگیزه شناخت و عشق هستم.
من لباس های فلسطینی، اردنی، مصری، عمانی، تونسی، الجزایری، سودانی، مغربی، کردی عراقی و همچنین عبای اماراتی و عربستانی را پوشیده ام و اکنون ایرانی… و به هر فرهنگی که بازدید می کنم به افتخارم ادامه خواهم داد.
در کشورم لباس های دیرالزور، رقه، سویدا، ساحل، دمشق، دره، جولان و حماه را می پوشیدم. به مساجد، کلیساها، کنیسه ها رفتم، در دانشگاه دمشق درس خواندم، تمدن این شرق را مطالعه کردم، حجاب های آن را بررسی کردم.
من با احترام به تفاوت های مردم بزرگ شدم و فهمیدم که زیبایی دنیا در تنوع است نه یکنواختی.
تقارن کامل ممکن است راحت باشد اما تعجب آور نیست… اما این تفاوت است که به جهان حیات می بخشد.
5959
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین