جان روبلینگ که در سال 1806 در آلمان به دنیا آمد، یکی از پیشگامان اصلی در طراحی پل های معلق فولادی بود. او مهندسی صنایع را در برلین خواند و در سن 25 سالگی به پنسیلوانیا غربی مهاجرت کرد و در آنجا تلاشی ناموفق برای کشاورزی کرد. او بعداً به هریسبورگ، پایتخت ایالت نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مهندس عمران مشغول به کار شد. او استفاده از کابل های سیمی را ترویج کرد و یک کارخانه کابل سازی موفق تأسیس کرد.
در این دوره او به عنوان طراح پل معلق شهرت یافت. پل ها در آن زمان به طور گسترده مورد استفاده قرار می گرفتند، اما به دلیل فروریختن در اثر بادهای شدید یا بارهای سنگین بدنام بودند. روبلینگ مسئول پیشرفت بزرگی در فناوری پل معلق بود: افزودن یک تیر شبکه در هر طرف مسیر پل، پایداری سازه را تا حد زیادی افزایش داد.
با استفاده از این مدل، روبلینگ با موفقیت پلی بین «دره نیاگارا» در آبشار نیاگارا (نیویورک) و «رودخانه اوهایو» در سینسیناتی (اوهایو) ایجاد کرد. بر اساس این موفقیت ها، ایالت نیویورک طرح روبلینگ را برای پل 1595 فوتی که بروکلین را به منهتن متصل می کند پذیرفت و او را به عنوان مهندس ارشد منصوب کرد. این پل قرار بود اولین پل معلق فولادی جهان باشد.
درست قبل از شروع ساخت و ساز در سال 1869، روبلینگ در حین انجام آخرین اندازه گیری های قطب نما در امتداد رودخانه شرقی به شدت آسیب دید. یکی از پاهایش مورد اصابت قایق قرار گرفت و سه هفته بعد بر اثر کزاز جان باخت. او اولین نفر از بیش از دوجین نفر بود که در طول ساخت این پل جان باختند. پسر 32 ساله اش، واشنگتن ای. روبلینگ، به عنوان مهندس ارشد جایگزین او شد. واشنگتن قبلاً با پدرش در ساخت چندین پل همکاری کرده بود و در طراحی پل بروکلین به او کمک کرده بود.
دو پایه گرانیتی پل بروکلین بر روی جعبههای چوبی (کاسون) یا جعبههای ضد آب ساخته شدهاند که در عمق ۴۴ فوتی در سمت بروکلین و ۷۸ فوتی در سمت نیویورک در بستر رودخانه فرو رفتهاند. هوای فشرده به کیسون ها فشار می آورد و امکان ساخت و ساز در زیر آب را فراهم می کرد.
در آن زمان اطلاعات کمی در مورد خطرات کار در چنین شرایطی وجود داشت و بیش از صد کارگر از بیماری فشاری رنج می بردند. بیماری فشار یا “خم شدن” زمانی رخ می دهد که حباب های نیتروژن در جریان خون به دلیل افت سریع فشار (فشرده شدن) ایجاد می شود. چندین نفر جان باختند و در سال 1872، واشنگتن روبلینگ خود نیز از این بیماری از بین رفت. سایر کارگران نیز به دلیل حوادث ساختمانی رایج تر مانند ریزش سازه و آتش سوزی جان خود را از دست دادند.
روبلینگ با کمک همسرش امیلی به مدیریت عملیات ساختمانی از خانه خود ادامه داد. در واقع امیلی به قدری در این پروژه و ساخت و ساز ماهر شد که عملاً نقش مهندس ارشد و سخنگوی شوهرش را بر عهده گرفت. در سال 1877، واشنگتن و امیلی به خانه ای مشرف به پل نقل مکان کردند.
وضعیت جسمانی روبلینگ به تدریج بهبود یافت، اما او تا پایان عمر تا حدی فلج باقی ماند. در 24 می 1883، امیلی روبلینگ اولین فردی بود که از پل تکمیل شده عبور کرد و خروس را به نشانه پیروزی در آغوش گرفت. در کمتر از 24 ساعت، حدود 250000 نفر با استفاده از پیادهروی وسیعی که جان روبلینگ بهطور خاص برای لذت بردن عابران پیاده طراحی کرده بود، از پل بروکلین عبور کردند.
پل بروکلین با طول بی سابقه و دو برج باشکوه، «هشتمین عجایب جهان» نامیده می شود. ارتباطی که این پل بین مراکز اصلی جمعیت بروکلین و منهتن ایجاد کرد، مسیر شهر نیویورک را برای همیشه تغییر داد. در سال 1898، شهر بروکلین به طور رسمی با شهر نیویورک، استاتن آیلند و شهرهای کشاورزی مختلف ادغام شد و “نیویورک بزرگ” را تشکیل داد.
منبع: خبرآنلاین